2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

06

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ဇြဲကပင္ေတာင္ထိပ္မွာ အေမွာင္ မတိတ္ခင္ အိပ္စက္ပါရေစ…ခ်စ္ေသာ မိစံပယ္။

ဟိုဆီ ေအာက္ဘက္က. . .သံလြင္ေကြ ့ေကာက္ကို ငံု႕ၾကည့္ရင္း တစ္ခါတုန္းဆီရဲ ့. .
သီခ်င္းေလးေတြ တိုးတိုးညည္းရင္း …..
သဘာဝတရားရဲ႔ ေသြးေဆာင္မႈေနာက္ . . .အခုပဲ လိုက္ပါ တပ္မက္ခြင့္ျပဳပါေတာ့ကြယ္ …။

ေဟာ…ဟိုမွာ ေဒါနေတာင္တန္းၾကီး. . . .
မိႈင္းညိဳ႕ေသာ ထည္ဝါမႈနဲ႕…ကိုယ့္စိတ္ႏွလံုးထဲထိ …. ေခၚသံေတြ ေရာက္လာျပီး ၾကားရေစတယ္.. ။

လာခဲ့ပါ့မယ္… ။

မနက္ျဖန္ယဥ္ေက်းမႈ”မ်ိဳးနဲ႕… ခ်ဥ္းႏွင္းဝင္ေရာက္လာတဲ့အခါ…
ေတာင္ေပၚမိုးစက္…တစ္ဝက္တပ်က္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္…ေစာင့္ၾကိဳလင့္ပါ…ေတာင္တန္းျပာ…

ကိုယ့္ရင္ဟာ..အတုိင္းအဆမဲ့စြာနဲ့. . . ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းတို ့ ျပိဳက်ပ်က္စီး….
ကိုယ့္ကံၾကမၼာကိုေတာင္ . . .ခိုစီးခြင့္မရတဲ့သူမို႕…
ရင္ကြဲနာေပ်ာက္မယ့္ ေဆးတစ္ဖံုလည္း..ရွာေဖြေဖာ္စပ္ခြင့္ျပဳပါေတာ့…..

ဇြဲကပင္ကို ရစ္ပတ္ ယွက္ႏြယ္တတ္ပါတဲ့ . . .ခ်စ္ေသာ တိမ္ထုျဖဳလႊလႊတို႕ေရ…

ၾကယ္ျဖဴေသာင္းျဖ…ၾကိဳဆိုၾကတဲ့ မေန႔ကလို ညခ်မ္းမွာ…
ကိုယ့္ ဒဏ္ရာတခ်ိဳ႕…ေသြးတိတ္ျပီး ေအးရိပ္တျငိမ့္ျငိမ့္မွာ ေနသာပါရဲ႕…စံပယ္…

အရင္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြယ္…ဆိုတဲ့ စကားကို
ျပံဳးစစနဲ႕…ဆိုတတ္ခဲ့ျပီေပါ့…ပန္းကေလးေရ။

အဲဒီလို ခံနိုင္ရည္မ်ိဳး ေမြးတတ္ဖို႕… စိတ္ ဒဏ္ရာေတြကို စိတ္နဲ႕ပဲ..ျပန္လည္ ေဆးေၾကာ…
ဘယ္သေဘာနဲ႕…ကိုယ့္ကို ရက္စက္သလဲ..လို႔… ကံၾကမၼာကို.. . .မေမးရဘူးေပါ့ ။

ရူးတယ္ပဲ…ဆိုဆို….ေပါ့ ပန္းစံပယ္ရယ္. . .

ကိုယ့္အတိတ္ကို တံခါးပိတ္ခ်လိုက္ဖို႕…ၾကိဳးစားမိတဲ့အျဖစ္နဲ့ . . .
အသံုးအႏႈန္းေတြလည္း ျပန့္ကာက်ဲကာေပါ့ကြယ္. . .

အခုေတာ့. . .
အခုေတာ့. . .
ကိုယ္ ….
ကိုယ္ေလ…
ႏွလံုးသားမွာ ရတဲ့ ဒဏ္ရာရဲ့ နာက်င္စူးရွမႈကို အရသာတစ္ခုလို ယစ္မူးေသာ ရူးခ်စ္မႈေတြ. . .
အခုေတာ့ စံပယ္ရယ္…
(မရွိ/မသိေတာ့ပါဘူး. . .ရူးတယ္ပဲ ဆိုခ်င္ဆို. . .)

ေလာက ဒဏ္ရာေတြက…ၾကယ္ေတြေၾကြတာကို ျပံဳးၾကည့္တတ္ေအာင္တဲ့ ကိုယ့္ကို သင္ၾကားေပးခဲ့ျပီ… ။

တစ္ေန့ေန့ေတာ့ ကိုယ္လည္း ၾကယ္တစ္ပြင့္ ျဖစ္ရဦးမယ္ . . .ေၾကြရပါဦးမယ္ ပန္းစံပယ္။

ျမိဳ႕ျပင္မွာ ခြက္မရွိပဲ…ေတာင္းေနတဲ့ . . .ဂ်စ္ပစီေတြလိုပါပဲ..

မရနိုင္တာေတြကို ဆုေတာင္းမေနေတာ့ဘူးဆိုမွေတာ့ . . .ကြယ္. . .
ရတာေတြကိုလည္း.. မေက်မနပ္ျဖစ္မေနေတာ့ပါဘူး…

အရာရာဟာ…ကိုယ္လုပ္တိုင္းသာ ျဖစ္ေၾကးဆိုရင္ေပါ့. . .ဆိုတဲ့ ရိုးစင္းေသာ ဒႆနကိုပဲ…
ဂါထာလို ရြတ္… ကိုယ့္လွ်ာနဲ့ကိုယ္ အရသာ ရွိတယ္ထင္ပါရဲ့. . .

(တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း. . .. သူမ်ားအပင္မွာ ပြင့္တဲ့ပန္းကို လွမ္းခ်ိဳးယူခ်င္မိတာေပါ့. . . ။)

လူသားဆိုေတာ့လည္း…ခက္ပါတယ္..စံပယ္…
ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အရံႈးနဲ့ ၾကံဳၾကံဳ…
မျဖံဳပါဘူးဆိုတဲ့ မာန္ေလးေတာ့…တင္းထားမိေသးတာေပါ့…
လူစဥ္မမီတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့လူေတြရဲ႕… အလြယ္တကူ ဒူးေထာက္ျခင္းကို ၾကည့္ ၾကည့္ျပီး…
ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ဘယ္စာရင္းထဲ တို့မိထားလဲ…လို႔ေတာ့… စဥ္းစားရေသးတာေပါ့… ။

ဟိုတေလာက… ဂ်စ္ပစီၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အိပ္ရာေဘးမွာ…
ခပ္ရို႕ရို႕ေလးနဲ့ ခ်ိဳ့တဲ့ၾကြယ္ဝစြာ ဝင္ အိပ္ဖူးတယ္.. ။

အဲဒီမတိုင္ခင္ညက….
ကိုယ့္ အိမ္အျပန္လမ္းဟာ.. ၾကမ္းမွန္းမသိ ၾကမ္းတမ္းတယ္ကြယ္…

နတ္သမီး အိပ္မက္ကို မက္ေနတဲ့ ဂ်စ္ပစီၾကီးကို…အားနာတာနဲ့ပဲ အဲဒီညက…
ကိုယ့္အိမ္အျပန္လမ္းအေၾကာင္း…ေျပာမျပခဲ့ပါဘူး ။

ကိုယ္ကသာ… .
သူေျပာျပတဲ့ နတ္သမီးအိပ္မက္ကို… အားက်ေငးေမာ…
ကိုယ့္ဘဝေက်ာက္ခင္းလမ္းထက္က… ၾကမ္းရွမာေက်ာမႈေတြနဲ႕ ယွဥ္ထိုး ႏႈိုင္းဆမိတာေပါ့ကြာ. . ..

သူကေျပာတယ္….စံပယ္…
လူ႕ဘ၀ဆိုတာ…
ကိုယ္တိုင္ ေရးဆြဲရတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပဲ..ဟ ေကာင္ေလးရ. . . . တဲ့… ။

ကိုယ့္ ပန္းခ်ီကားအတြက္…ကိုယ္လိုသမွ် အေရာင္ေတြ စံုစံုလင္လင္ ရဖို႔က
ကိုယ့္ ရွာေဖြ စူးစမ္းနိုင္စြမ္း….

ကိုယ့္ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ.. ေရးမယ့္… အေၾကာင္းအရာေတြ…
( အေရာင္ / အရိပ္ေတြ ) ျပည့္စံုလွပဖို႕က…
ကိုယ့္ရဲ႔…ေရးျခယ္နိုင္စြမ္း…

အဲဒီစကားကို ၾကားေတာ့မွ… ကိုယ္လည္း..စဥ္းစားမိတယ္..စံပယ္… ။

ကိုယ့္ပန္းခ်ီကားထဲ…မွာ. . .
အေရာင္ မစံု . . .အေသြးလည္း..မျပည့္လွေသးပါလား…

အေၾကာင္းအရာရယ္ေတာင္မွ မည္မည္ရရ မၾကြယ္ဝေသးပါလား…ေပါ့. . .

ဒီလိုနဲ႕ပဲ…
ကိုယ့္ ပန္းခ်ီကားကို . . . ျပီးျပည့္စံုတဲ့ အလွတရားနဲ႕…
တန္ဖိုးတက္လာဖို႕..
ၾကိဳးစား ေရးဆြဲရဦးမွာပါလား..လို႕…ေတြးမိတာေပါ့..စံပယ္…

ကိုယ္…အျမင့္ေၾကာက္တယ္… စံပယ္.. ။
အျမင့္ေၾကာက္တဲ့ အတြက္ပဲ… အျမင့္ၾကီးေတြေပၚ . . .မၾကာခဏ တက္ခဲ့ပါတယ္… ။

အခု..ကိုယ္ အနိမ့္ကိုေၾကာက္ေနတယ္…စံပယ္…
ဒါေပမယ့္…အနိမ့္ေၾကာက္တဲ့ အတြက္နဲ့ေတာ့…
အနိမ့္ဆီ…တစ္ေခါက္ ျပန္ မဆင္း လိုေတာ့ပါဘူး… ။

—————

ဟိုမွာဘက္ကမ္းမွာေပါ့. . .ၾကည့္စမ္းပါဦး မိစံပယ္. . .စိမ္းျမတဲ့
ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းနဲ႕… ယိမ္းႏြဲ႔ေနတဲ့…
ဝါးပင္ေတြ ရွိတယ္…

မၾကာခင္မွာ…ဝါးပင္ရဲ႕… ရနံ႕ ဆြတ္ဆြတ္…
ေတာင္ထြတ္ေပၚကို..ပ်ံ႔တက္လာေတာ့မယ္…ထင္ရဲ႕…
အဲဒီ ရနံ႕ထဲမယ္. . … ေျမျပင္ရဲ႕…ေႏြးေထြးေဖာ္ေရြမႈနဲ႕…ေကာင္းကင္ကို အံတုမယ့္…
အလကၤာ မနက္ခင္း တခ်ိဳ့ . . ..ခိုတြယ္လြင့္ပ်ံ ့လာမွာ. . . ေသခ်ာတယ္ (ထင္ပါရဲ႕…. ) ။

ခ်စ္ေသာ ေျမဆီလႊာေရ….
ကိုယ္စိုက္တဲ့ပန္းကို
ကိုယ္ ျပန္ ခူးမေပးဝံ့သူအတြက္…
ခက္ျမဲခဲခက္တဲ့ ပုစၦာတို႕ကိုသာ…ပစ္တင္ေပးလွည့္ပါဦး….

လြယ္ရတာ…လြယ္လြန္းလို႔…
ခက္ရတာကိုမွ…
ခက္ခ်င္ေသးသူရယ္လို႕….
တစ္ခ်က္ေလာက္ သတ္မွတ္ရင္ေပါ့. . .

……………
……………
……………
……………

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

မိတ္ေဆြမ်ား လြတ္လပ္ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ…

ေလးစားစြာျဖင့္….

အလင္းဆက္(Gazette)

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ၊ စက္တင္ဘာ ၊ ၂၃ ၊
ည ၁၂ း ၂၈

alinsett

About alinsett

alinsett has written 615 post in this Website..

. . .