တစ်နေ့သ၌ ကျွနိုပ်သည် အကြောင်းခြင်းရာ တစ်စုံတခု မသဲကွဲဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ဝမ်းနည်းလျက် ဧည့်ခန်းအတွင်း ထိုင်နေစဉ်တွင် တက္ကသိုလ်တက်နေသော နှမတစ်ယောက်နှင့် ကိုးတန်းတက်နေသော ညီတို့မှာ ဘေးချင်းကပ် အခန်းတစ်ခုစီတွင် နေရာယူ၍ စာကျက်နေကြလေသည်။

ကျွနိုပ်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းရခြင်း၏ လက်သည်အကြောင်းအရာကို အသည်းအသန်စဉ်းစား လျက်ရှိစဉ်မှာပင် ၎င်းတို့မောင်နှမ နှစ်ယောက်၏ အပြိုင်အဆိုင် စာအံသံသည် တဖြည်းဖြည်း ဆူညံလာလေရာ မကြာမီ ရန်ပွဲဆင်တော့မည့် ရှေ့ပြေး အရိပ်လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိ၏။

ကျွနိုပ်သည် ရှေးယခင်က အငယ်များကို ရိုက်နှက်ညှဉ်းဆဲလေ့ရှိရာတွင် တုံ့နှေးဦးလေးသူ တစ်ယောက် မဟုတ် ရကား ဒင်းတို့နှစ်ယောက်သည် ကျွနိုပ်အား ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ယခုမူ အငယ်များအပေါ်တွင် ရိုက်နှက်ခြင်း သည် ကောင်းသောစေတနာထက် ဒေါသဖြင့် နှိပ်စက်လိုသော မိမိစိတ်အကြောင်း ကောင်းစွာမြင်မိ၍ နောင်တ ရကာ နောင်အခါ အငယ်များအပေါ် မရိုက်နှက်တော့ဟု အဓိဌာန်ုပြုထားလေရာ အရိုအသေတန်လေပြီ။

သို့သော် မည်သူ့ကိုမျှ မရိုက်နှက်ဖူးသော အစ်ကိုကြီးရှေ့တွင်ကား ဒင်းတို့သည် ဤသို့မပြုဝံ့ကြသည် အဘယ် ကြောင့်ပေနည်းဟု စဉ်းစားမိပြန်သည်။ ကျွနိုပ်ထက် နှစ်နှစ်မျှသာ ကြီးသော အစ်ကိုကြီးသည် တည်ကြည်စွာ နေလေ့ရှိ၏။ ကျွနိုပ်ကား အပြင်တွင်ခပ်တည်တည်နေသလောက် အိမ်သားများနှင့်ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ရှေ့တွင် ပေါချာချာ အပြုအမူများကို မကြာခဏပြုတတ်၏။ အစ်ကိုကြီးသည် အဘယ်သို့ရောက်သည်ဖြစ်စေ နှမနှင့်ညီအတွက် တစ်စုံတရာကို သတိတရ ဝယ်ခြမ်းလေ့ရှိ၏။ ကျွနိုပ်ကား လွန်စွာစေးနှဲ၏။ အငယ်များအပေါ် တွင် ညှာတာခြင်းမရှိ။ အလိုလိုက်ခြင်း ကင်း၏။ အားကိုးလောက်သော အစွမ်းအစနှင့် တွယ်တာလောက်သော အကြင်နာတရား ခေါင်း ပါးနေခြင်းကြောင့် ငါ့ကို မထီမဲ့မြင့်ပြုရော့သလားဟု ဆက်လက်စဉ်းစားရာ ပိုမို စိတ် ဓာတ် ကျကာ ဝမ်းနည်းလာလေ၏။ ကိုင်း ဒီတစ်ခါ ဒင်းတို့အလိုကို လိုက်၍နေမည်ဟု သဘောပိုက်ကာ တစ်စုံတရာ မဟန့်ဘဲ အသာထိုင်နေ၏။

စာကျက်သံကား တိုး၍ကျယ်လာ၏။ နှမဖြစ်သူက –

“ဟဲ့ ..တိုးတိုးကျက်စမ်း..ငါ အာရုံစိုက်လို့မရဘူး..။”
“အောင်မယ်..နားပိတ်ထားကွယ်..ကိုယ့်ပါးစပ်နဲ့ကိုယ်ကျက်တာ ဘာဖြစ်လဲ..။”

ဒင်းတို့မောင်နှမကား အဘယ်ဘဝက ရေစက်ဖြင့် ဤဘဝတွင် တစ်အူထုံဆင်း မောင်နှမအရင်း ဖြစ်လာဘိ သနည်းဟု မတွေးတတ်အောင်ပင်။ မျက်နှာချင်း ဆိုင်၍မျှမရချေ။

“ကိုင်း..ကိုယ့်စာကိုယ် အေးအေးကျက်ကြကွယ်..မဆူကြနဲ့..။”

ရွှေပြည်အေး တရားဝင်ဟော၏။

နှမ။ ။“ဒီနှစ် အောနပ်စ်ဝင်အောင်ကြိုးစားရမှာ ကိုလေးရဲ့..။ ဟို နချီးပဒီးကောင်က ကိုးတန်းအောင်ရုံဆို ဆယ်တန်း တန်းနေမှာပဲဟာ..။”
ညီ။ ။“အောင်မယ်.. ငါ့လား နချီးပဒီး..တီးလိုက်လို့ သချီးယိုးဒယားက သွားမယ်..။ ဘယ်အတန်းဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးတာပဲ..ဟုတ်ရဲ့လား ကိုလေး။”
“ကိုင်း တန်ကြပါ..။”

ခဏကြာသော် ညီဖြစ်သူသည် တေးထပ်တစ်ပုဒ်ကို အသံနေအသံထားနှင့် ဟစ်၍ဆိုလေရာ နှမဖြစ်သူက ကန်တော့ပါသေးရဲ့ကွယ်..ဘယ့်နှယ် ခွေးတွေက တယ်အူသကိုး ကိုလေးရဲ့ဟု ဆိုရာ ညီဖြစ်သူက ဟဲ့ နင့်ကျက်တဲ့ ရူပဗေဒက အင်္ဂလိပ်လို..။ ကန်တော့ပါသေးရဲ့ဆိုတာ ပါလား..။ ငါ့စောင်းမပြောနဲ့ ဟု ပြန် အော်၏။

နှမ။ ။ “ဟဲ့..ဒဒေါင်းဇား(သူတောင်းစား)..နင့်ဘာသာကြားတာ..ကန်တော့ပါသေးရဲ့ဆိုတာ..။”
ညီ။ ။“ အောင်မယ်..ဗြောင်မလိမ်နဲ့ ခွက်စောင်းခုတ်မ.. ကိုလေး သက်သေရှိတယ်..။”
ကျွနိုပ်ကား ပါးစပ်ပိတ်ကာ ငြိမ်နေ၏။

နှမ။ ။ “နင့်လိုကောင်မျိုး သေအောင်ကြိုးစား..ချာတူးလန်က ချာပရာစီပဲ ဖြစ်မှာ..။”
ညီ။ ။ “ငါ့များပြောရ ရှိသေး..နင်ရော ဖြစ်လွန်းလှ ဂျာဒူးဝါးလား ကတော်ပဲ ဖြစ်မှာ..။”
နှမ။ ။ “ဘာတုန်း ဂျာဒူးဝါးလား…။”
ညီ။ ။ “ချီးကျုံးကုလား ပေါ့ကွယ်..။”
ကျွနိုပ်။ ။“ချီးကျုံးကုလား မရှိတော့ပါဘူးကွယ်..ဟိုတုန်းက ဂါလီဝါးလား ခေါ်ထင်ပါရဲ့..။”
ကျွနိုပ်ကား ဝင်လျှာရှည်မိ၏။

ခဏမျှ တိတ်သွားပြီးနောက် အပြိုင်အော်ဟစ်ကြပြန်ရာ ခေါင်သော အရပ်မို့တော်ပေသည်။ နို့မို့ အရပ်က ခဲနှင့်ဝိုင်း ပေါက်တာနှင့် အိမ်ပြိုမှာပဲဟု စဉ်းစားမိ၏။

နှမ။ ။ “ဟဲ့ နင့်အသံဆိုးကြီးကို တိုးစမ်း..တကတည်း ခွေးတစ်ထောင် ကြောင်တစ်သိန်း ပြိုင်အော်နေတာလိုပဲ။”
ညီ။ ။“ အောင်မာ..နင့်အသံက သာဆိုးသေးတယ် ပုရစ် အသချေင်္ ဝိုင်းအော်နေသလိုမျိုး..။”

ထိုခဏ၌ တိရစာ္ဆန်ပေါင်းစုံအသံ၊ လောက၌မကြားဖူးသော အထူးထူးသော အသံတို့ကို တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ ပြု၍ ပြောင်လှောင်အော်ဟစ်ကြလေရာ ကျွနိုပ်လည်း အံ့ဩမိ၏။
ထို့နောက် မောင်နှမနှစ်ယောက်တို့သည် အခန်းနှစ်ခုမှ အသီးသီးထွက်လာ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ စစ်ပြုရန် ပြင်ကြလေ၏။

ညီ။ ။“ ဘီလူးမ အချဉ်ထုပ်ဝါးတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လာမကြည့်နဲ့။”
နှမ။ ။“နင်က မျောက်ဟိုဒင်း သမန်းရှတဲ့ မျက်နှာမျိုး။”
ညီ။ ။“နှဖူးမောက် နှာယောင်ကောက် မျောက်ဘီလူးမရုပ်။”
နှမ။ ။“အသားမဲ.. သွားကျဲ နွားပွဲစားရုပ် ဟဲ့။”
ညီ။ ။“လူက တစ်ဆုပ် သွားက အပြုတ်လိုက်နဲ့ ဂုစာ္ဆမ..။”

ဖခင်ဘက်မှ အမွေအနှစ်ဖြစ်သော မညီညာသည့် သွားများကို ကျွနိုပ်တို့ မောင်နှမ အမွေခံကြရကုန်၏။ နှမဖြစ်သူမှာ ငယ်စဉ်က ကလေးချင်းကစားရင်း ချော်လဲကာ နှာခေါင်းရိုးကျိုးဖူးသဖြင့် ကျွနိုပ်တို့ကဲ့သို့ ထင်ပေါ်သော နှာခေါင်းမရှိရှာပေ။ ညီဖြစ်သူမှာလည်း အလည်အပတ် အကစား များသဖြင့် အသားမဲရှာ၏။

နှမ။ ။“နင့်ရုပ်က ပုစွန်မီးဖုတ် ပုလွေမှုတ်နေတဲ့ ရုပ်။”
ထိုရုပ်ကိုမူ ကျွနိုပ် မှန်းဆ၍ မရပေ။

အယုတ္တ အနတ္တများ ဆဲဆိုပြီး လက်နက်ကိုင်စွဲ တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်အမြန် ရှာကြရာ ညီဖြစ်သူက စကောကို ကိုင်မိ၏။ နှမကား ယောက်မကို စွဲ၏။

နှမ။ ။“အမယ်..မယ် စကောလောက်မှ စောက်မနက်တဲ့ အကြံနဲ့ စကောကိုင်သလားဟဲ့..။”
ညီ။ ။“ ဪ..နင်က သမီးကလေးတော်လှ.. ယောက်မမြင်းစီး ထွက်မယ် အကြံနဲ့ကိုး..။”
နှမ။ ။“ဟဲ့..ယောက်မ နဲ့ ဗြောင်းခနဲ ချလိုက်ရရင် စောင်းသမျှ သွားတွေ အကုန်တည့်သွားမယ်..။”
ညီ။ ။“စကောနဲ့ ဗြောတပ်လိုက်ရင် ခေါသမျှသွားတွေ တောထွက်ပြီး ဘုရားပတ်ဖူးသွားမဟဲ့..။”

ထိုစကားများပြောနေခိုက်တွင် ၎င်းတို့မျက်နှာများသည် စပ်ဖြီးဖြီးဖြင့် တစ်ဖက်သားမခံချင်အောင်ပြော၍ ပြောပြီး ခဏတွင် ချက်ချင်း တင်းမာသော အမူအရာကို ပြောင်းပြကြရာ အပေါစား ဗမာရုပ်ရှင်ကားများထဲက လူရွှင် တော်များ သရုပ်ဆောင်နေသကဲ့ မြင်ကြရမည် ဖြစ်၏။ ကျွနိုပ်ကား ရီရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေရာ ဗမာကားများကို လည်း စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲမိပြန်၏။

မကြာမီတွင် ၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်စွာသတ်ပုတ်ကြလေရာ ကျွနိုပ်လည်း ကျားဟိန်းသကဲ့သို့သော အသံမျိုးကို ပြု၍ ဟန့်၏။ သို့သော် ထိုအသံမှာ ကိုရီးယားကားများမှ မင်းသားများဒေါထ၍ ရုတ်တရက်အော်သော အသံနှင့် သွား ဆင်လေရာ တစ်စက္ကန့်သာသာမျှ မောင်နှမနှစ်ယောက်တို့သည် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထိုခဏ၏ မြင်ကွင်းမှာ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ဆံပင်ကို ဆွဲထား၏။ တစ်ယောက်က တစ်ယောက် အင်္ကျ ီစကို ဆွဲထားပြီး လက်နက်များမှာလည်း ထိုးခုတ်ရိုက်နှက်မည့် အသွင်ဖြင့် ကိုင်မြှောက်ထားကြကာ ကျွနိုပ်ကို အံ့ အားသင့်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ရှုနေပုံတည်း။ ကျွနိုပ်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်သော စိတ်ကို အောင့်အီးထားရသဖြင့် ပြောင်ဖြီးဖြီးမျက်နှာ အထင်းသားပေါ်လာလေရာ ကျွနိုပ်ကို ဂရုမပြုတော့ဘဲ စစ်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲကြသဖြင့် ကြည့်မိသော ကိုရီးယားကားများကို ကျိန်ဆဲမိပြန်၏။

၎င်းတို့ စစ်ပွဲမှာ ကက်ရှရယ်လတီ နှင့် ကိုလက်ထရယ် ဒမ်းမေ့ဂျ် အတော်များလာ၏။ နှမမှာ စကာခုတ်ခံရသ ဖြင့် မျက်နှာ ညိုနေ၏။ ညီမှာ ယောက်မနှင့် အရိုက်ခံရသဖြင့် မျက်နှာ ဖူးလာ၏။ အိမ်သုံးပစ္စည်း တိုလီမုတ်စများ မှာလည်း ကွဲရှ ကျိုးပဲ့ကုန်လေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် မည်သူကြောင့်ဟူ၍ အတပ်မဆိုနိုင်သော ပယောဂဖြင့် ရှေး ဟောင်း မှန်ဗီဒို ကြီးကွဲမှ လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ သူ့ကြောင့် ငါ့ကြောင့်ဟူ၍ ပါးစပ်စစ်ကို ဆက်လက်နွှဲကြ လေ၏။ ကျွနိုပ်လည်း အကွဲအရှ အကျိုးအပဲ့များကို သိမ်းဆည်းရန် စက္ကူအိတ် တစ်လုံး၊ တံမြက်စည်း၊ ဂေါ်ပြား တို့ကို ယူငင်လေ၏။ မှန်ဗီရိုမှာ ဘိုးဘွားတို့ မင်္ဂလာဦးပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ ကျွနိုပ် ပုံတူဆွဲထားသော ဆယ့်ခြောက် နှစ်သမီးအရွယ် ဖွားအေ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့တွလျက်ရှိ၏။ ထိုအရာများကို ဝိပဿနာတင်ကာ ဆင်ခြင်လျက်ရှိ သည်တွင် အိမ်တံခါးမသည်း ဒိုင်းခနဲပွင့်လာကာ မောပန်းခြင်း၊ အံ့ဩခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ဖြင့် ရောပြွမ်း သော မိခင်ကို မြင်ရလေ၏။ စစ်ပြုသူ သင်းတို့နှစ်ယောက်ကား သေခါနီးသော ကိုရီးယား မင်းသား မင်းသမီး တို့၏ ဒရာမာ အချိုးဖြင့် ငိုညည်းပြကြလေရာ မိခင့်ဒေါသ သည် ကျွနိုပ် အပေါ်သို့ တည့်တည့်ကြီး စူးလေတော့ ၏။

မိခင်။ ။ “အသုံးမကျတဲ့ ဟဲ့ လူဗာလကောင်..အငယ်တွေကြားထဲ ငုတ်တုတ်ကြီးနဲ့ ဝင်မထိန်းဘူးလား..
ဘာလုပ်နေသတုန်း…XXXXXX…XXXXXX…..XXXXXX..။”

ကျွနိုပ်ကား ပိုမို၍ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ကို ခံစားရလေရာ ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် နောင်များဖြင့် ဗမာကားနဲ့ ကိုရီးယားကား မကြည့်တော့ပါဟု အဓိဌာန်ပြုမိလေသတည်း။

About ေမာင္ဘလိူင္

has written 140 post in this Website..