imgion (photo: Imgion.com)

သူမတူေအာင္ ေအးတတ္လြန္းသည့္ နယူးေယာက္ေဆာင္းတြင္းမွာ မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္ပုိ အလုပ္ဆင္းရသည့္ ရက္ေတြ ကုိ ကြ်န္မ မုန္းသည္။

လူနာမ်ား၏ ျငီးျငဴသံ (သို ့မဟုတ္) မိသားစု၀င္မ်ား၏ အျပစ္တင္သံ မ်ားကုိ ၾကားရတတ္သည့္ ေဆးရံုထဲကုိ ပင္ မေရာက္ေသး၊ အိမ္မွာ အလုပ္သြားဖို ့ျပင္ရ ဆင္ရ ကတည္းက စိတ္ညစ္ျခင္းက စျပီ။

တေလာကလံုး အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မို ့ ေအးေအးႏွင့္ ဆက္ေကြးခ်င္စိတ္ကုိ တြန္းလွန္ျပီး ႏွိဳးစက္ကုိ ပိတ္ကာ ထ ရသည္။

ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ေတာ့ .. ေရခဲမွတ္ေအာက္ေရာက္တတ္သည့္ အေအးဒဏ္ကုိ ကာကြယ္ဖို ့ အသားကပ္ အက်ၤ ီ၊ အသားကပ္ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြ ကုိ ေအာက္ခံ၀တ္၊ အေႏြးထည္ ေတြ ကုိ အထပ္ထပ္ ၀တ္ျပီး၊ ေနာက္ဆံုးတထပ္ မိုးကာ (သုိ ့ မဟုတ္) ေလာင္းကုတ္အရွည္ ကုိ ထပ္ ၀တ ္ရသည္။

ေရခဲေတြ ကုိ ျဖတ္တိုက္လာမည့္ ေလျပင္းႏွင့္ တိုက္ရိုက္ မထိမိေအာင္ ဦးထုပ္ကုိ ေဆာင္း၊ လည္ပင္းကုိ မာဖလာႏွင့္ပတ္(တခါတေလ လဲ ႏွာေခါင္းထိ ဆဲြတင္)၊ နားကုိ နားအုပ္သည့္ ကိရိယာႏွင့္အုပ္ျပီး၊ လက္အိတ္ကုိ စြပ္ရသလို၊ ႏွင္းေတြထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ဖို ့ႏွင္းစီး ဘြတ္ဖိနပ္ရွည္ ကုိ စိးရျပန္သည္။ အ၀တ္အစားလဲျခင္း က႑ျပီးသြားသည့္ အခါမေတာ့  အေႏြးထည္ အထပ္ထပ္ေၾကာင္ ့လူကလဲ ေဖာင္းပြပြျဖစ္ကာ ေလးလံသြားျပီ ျဖစ္သည္။

အဲဒီေနာက္ … ကြန္ပ်ဴတာအိတ္ကို ပုုခံုး တဖက္မွာလြယ္၊ (အေမရိကန္စာကုိ မစားတတ္၊ ထမင္းဟင္း စားရမွ ေက်နပ္သူမို ့ထမင္းဗူးက ပါရေသးသျဖင့္) က်န္လက္တစ္ဘက္က ထမင္းဗူးထည့္ထားသည့္ အိတ္ကုိ ဆဲြကာ အိမ္ကထြက္ဖို ့ျပင္ရသည္။

ကြ်န္မေနသည့္ ေနရာႏွင့္ ျမိဳ ့ပတ္ရထားဘူတာရံုက ၁၀ မိနစ္ခန္ ့သာေ၀းေသာ္လည္း၊ တစ္ေပ ကေန သံုးေပေလာက္အထိ ထူထပ္သည့္ ႏွင္းႏြံထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရသည့္ အခါမ်ိဳးဆို ေျခလွမ္းတလွမ္းကုိ မနည္းလွမ္းေနရသည့္ အတြက္ မိနစ္ ၂၀ ခန္ ့ၾကာမွ ဘူတာရံုကုိ ေရာက္တတ္သည္။

အဲ…ဘူတာရံုေရာက္ျပီ ဆိုျပီး သက္ျပင္းခ်လို ့က မရေသး။

တျခားေနရာေတြမွာဆို ရထားလိုင္းေတြက ေျမေအာက္လမ္းေၾကာင္း အတိုင္း ေျပးၾကသည္မို ့ ႏွင္းထူထူ ေနပူပူ ခရီးစဥ္ေတြ ကုိ မဖ်က္ေပမယ္၊့ ကြ်န္မ စီးသည့္ နံပါတ္ ၇ ရထားက ေျမေပၚလမ္းေၾကာင္းမွ ေျပးသည့္ ရထားမို ့ ႏွင္းထူသည့္ အခါ မေျပးႏိုင္ျဖစ္တတ္ သျဖင့္ ဘူတာရံုထဲ ေရာက္လွ်င္ အင္တာကြန္းမွ ေၾကျငာခ်က္ေတြ ကုိ နားေထာင္ရေသးသည္။ ရထားေျပးသည္ဆိုမွ သက္ျပင္းခ်ရသည္။ ဒါေတာင္ သြားေနရင္း လမ္းမွာ ႏွင္းေတြ ထပ္က်လာသျဖင့္ လမ္းတ၀က္မွာ ရပ္လိုက္ရသည္ ကလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။

ဒါေတြေၾကာင့္ ေဆာင္းတြင္းမွာ မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္ပုိ ဆင္းရျခင္းကုိ ကြ်န္မ မုန္းျခင္းျဖစ္သည္။ အလွည့္က် စနစ္ျဖင့္ ၀န္ထမ္းတိုင္း အခ်ိန္ပုိဆင္းရျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ မသြားလို ့လ ဲမရျပန္။

*************************************************************************************************************

ဒီတခါ အခ်ိန္ပို ဆင္းဖို ့အလွည့္က်လာသည့္ အခါမေတာ့ Black Taxi ေခၚ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ ၾကိဳပုိ ့ လုပ္ေပးသည့္ ကားကုိ ကြ်န္မ ၾကိဳငွားထားလိုက္သည္။ ျမိဳ ့ပတ္ရထားထက္စာလွ်င္ ေစ်းၾကီးေသာ္လည္း အနဲဆံုး ႏွင္းေတြၾကားထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ ဒုက က ကင္းမည္ ျဖစ္သည္။

မနက္ ၅ နာရီ ထိုးေတာ့ အိမ္ေရွ ့မွာ ကားေရာက္ေနေၾကာင္း ဒရိုင္ဘာက ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။ သူ ့ ေလယူေလသိမ္းက အိႏိယသံ ၀ဲ၀ဲႏွင့္ ျဖစ္သည္။ သူ ့အသံၾကားေတာ့ မေန ့က ကြ်န္မတို ့ဌာနကုိ အလုပ္ရွုပ္သြားေစသည့္ လူနာကုိ သြားသတိရမိသည္။

အဆိုပါ လူနာသည္ ေလျဖတ္ျပီး အေရးေပၚဌာနမွ တဆင့္ ကြ်န္မတို ့ဌာနကုိ ေျပာင္းလာျခင္းျဖစ္သည္။ တာ၀န္က် သူနာျပဳ ဆရာမေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေသြးတိုင္း၊ အပူခ်ိန္တိုင္းဖို ့ လုပ္ေတာ့ လူနာႏွင့္ အတူပါလာသည့္ အကိုျဖစ္သူက ျငင္းသည္။ သူတို ့ ယံုၾကည္ကုိးကြယ္ေသာ ဘာသာအရ အေမ၊ဇနီး၊သမီးႏွင့္ မိသားစု၀င္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွ လဲြ၍ သူစိမ္း အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ အသားခ်င္းထိျခင္း ကုိ မျပဳရဟု ကန္ ့ သတ္ထားသျဖင့္ အမ်ိဳးသား သူနာျပဳက စမ္းသပ္မွသာ လက္ခံမည္၊ ေျပာင္းေပးပါ ဟုေျပာလာသည္။

“လူနာသာလွ်င္ပထမ”၊ “လူနာ၏ ယံုၾကည္မွုသည္ ပဓာန”၊ “လူနာက ျငင္းဆန္လွ်င္ ကုသမွု မျပဳရ” စသျဖင့္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားထားျခင္းခံရသည့္ ကြ်န္မတို ့၀န္ထမ္းေတြ အတြက္ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြ ကို မၾကာခန ၾကံဳေတြ ့ၾကရသည္မို ့ အပန္းမၾကီးလွေသာ္လည္း ..မေန ့ကေတာ့ ႏွင္းေတြက် ျပီး နယူးဂ်ာစီ မွ လာေရာက္ အလုပ္ဆင္းသည့္ ၀န္္ထမ္းမ်ားက မလာႏိုင္ၾကသျဖင့္ ကြ်န္မတို ့မွာ ၀န္ထမ္းႏွင့္ လူနာ အင္အား မမွ်ေအာင္ အလုပ္မ်ား ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသားသူနာျပဳကလဲ မရွိ ဆိုေတာ့ တျခားဌာနကုိ အကူအညီ လွမ္းေတာင္းရသည္။ တျခားဌာနက သူနာျပဳကလည္း ခ်က္ျခင္း မလာႏိုင္၊ လူနာမိသားစု၀င္ေတြ ကလည္း ေစာင့္ရသည္ကုိ စိတ္မရွည္သျဖင့္ အျပစ္တင္ႏွင့္ ကြ်န္မတို ့ေတြ စိတ္ေသာက ေရာက္ၾကရသည္။

“အင္း ဒီဒရိုင္ဘာလည္း ေစ်းဦးေပါက္မို ့အမ်ိဳးသမီး မတင္ႏိုင္ဘူး” လို ့ေျပာခဲ့ရင္ ဟု မဆီမဆိုင္ ေတြးျပီး ျပံဳးမိေသးသည္။

***********************************************************************************************************

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ “မဂၤလာ နံနက္ခင္းပါ” ဟု ကြ်န္မ ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ ဘသားေခ ်ာက ျပန္မႏွုတ္ဆက္ပဲ ေခါင္းတခ်က္ ညိတ္ျပျပီး ကြ်န္မ နားမလည္သည့္ ဘာသာစကားျဖင့္ နားၾကပ္မွ တဆင့္ ဖုန္းေျပာေနသည္။ မွုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြ ထူလပစ္ႏွင့္ သူ ့မ်က္ႏွာထားက ခက္ထန္သည္။

ဘာေတြ ေျပာမွန္းမသိေပမယ့္ သူ ့ေလယူေလသိမ္းကုိ နားေထာင္ၾကည့္ရတာ တဘက္က လူကုိ ေဒါသတၾကီး ေျပာဆိုေနပံုရသည္။ အေျခအေန မဟန္သျဖင့္ ကြ်န္္မလဲ ေဆးရံုေ၇ာက္သည့္ အထိ ဘာတခြန္းမွ ထပ္မေျပာေတာ့။

ခရီးသည္ကုိ ဂရုတစိုက္ မရွိသည့္ သူ ့အျပဳအမူေၾကာင့္ အျမင္ကတ္ပုဒ္မျဖင့္ ကားေပၚမွ ဆင္းခါနီး ေငြရွင္းေတာ့ သူ ့အတြက္ Tip money ့ (အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ စားပဲြထိုးမ်ား၊ ဒရိုင္ဘာမ်ားကုိ သူတို ့ ၀န္ေဆာင္မွု အတြက္ သီးသန္ ့ထပ္ေပးရသည္) ကုိ ပံုမွန္ထက္ ေလ်ာ့ျပီး ေပးလိုက္သည္။

အလုပ္ထဲေရာက္ျပီး နာရီ အနည္းငယ္ၾကာမွ ကြ်န္မ၏ Iphone ပါမလာမွန္း သတိထားမိသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ကားေပၚကဆင္းခါနီး ကုတ္အက်ၤ ီထဲ ထည့္လိုက္သည္ ကုိ သတိရမိသည္။ လက္အိတ္ေတြ စြပ္ထားေတာ့ ပစၥည္းေတြ ကုိ ကိုင္တာ သိပ္မမိခ်င္။ အိတ္ေထာင္ထဲ မ၀င္ပဲ ကားၾကမ္းခင္းေပၚ က်သြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ဖုန္းက ၀ယ္ထားတာ ၂ ရက္ပဲရွိေသးသည္။ $600 ေက်ာ္ေပးရသျဖင့္ ႏွေျမာလို ့မဆံုး။ ျမိဳ ့ ပတ္ရထားဆိုရင္ေတာ့ lost & found department ရွိျပီး ခရီးသည္မ်ား က်န္ခဲ့သည့္ ပစည္းေတြ ကုိ သိမ္းထားေပးတတ ္ေသာ္လည္း တက္စီေတြေပၚမွာေတာ့ ျပန္ရတာ သိပ္မၾကားမိ။

တျခား ခရီးသည္ေတြ တက္ျပီး ယူသြားႏိုင္သလို ထို အေပါက္ဆိုးဆိုးနဲ ့ဒရိုင္ဘာက မေတြ ့မိဘူးလို ့ညာျပီး ျပန္မေပးရင္လဲ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္။ ငါ့ဘာသာ ႏွင္းေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရင္ အေကာင္းသား။ ခုေတာ့ ပုိစိတ္ညစ္ရျပီ ဟု ေတြးမိသည္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နည္းလွေသာ္လည္း  မနက္က စီးလာသည့္ ကားကုမဏီကုိ ကြ်န္မဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္သည္။ ဖုန္းကိုင္သည့္ အမ်ိဳးသမီးက ဖုန္းကုိ အဆိုပါ ဒရိုင္ဘာက သိမ္းထားေပးေၾကာင္း ကြ်န္မဆီကုိ ျပန္လာေပးမည့္ အေၾကာင္း ေျပာလာသည့္ အခါ၊ ၀မ္းသာလံုးဆို ့ျပီး ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ရသည္။

ေမာင္မင္းၾကီးသားက မနက္တုန္းက ေဒါသတၾကီးနဲ ့ ေအာ္ဟစ္ေနေပမယ့္ ဒီလိုဆိုေတာ့ လဲ  သေဘာေကာင္းလွခ်ည္လား။ ရိုးသားလွခ်ည္လား လို ့ ေတြးျပီး သူ ့ကုိ Tip money ေပးဖို ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ၾကည့္ေတာ့ $50 တန္ ႏွစ္ရြက္က်န္ေသးတာ ေတြ ့သည္။ တစ္ရြက္ကုိ ကြန္ပ်ဴတာအိတ္ထဲ ေျပာင္းထဲလိုက္ျပီး က်န္တရြက္ကုိ ဗိုက္ဆံအိတ္ထဲ ထည့္ထားလိုက္သည္။ သူ ့ေရွ ့မွာ ဗိုက္ဆံထုတ္ေပးရင္ ကြ်န္မ မွာရွိသေလာက္ ေပးလိုက္သည္ လို ့သူျမင္သြားေစခ်င္လို ့ျဖစ္သည္။

ဖုန္းဆက္ျပီး မၾကာခင္ ဒရိုင္ဘာၾကီး ေရာက္လာသည္။ သူ ့မ်က္ႏွာက မနက္က အတိုင္းပင္၊ အျပ ံုး အရယ္မရွိ။ ျပင္ပန္းသ႑န္ကုိ ၾကည့္ျပီး လူေတြ ကုိ မဆံုးျဖတ္ရဘူးဆိုတာ တကယ္မွန္ေနျပီ နဲ ့တူပါရဲ  ့။

ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားသည့္ အတိုင္း ကြ်န္မက ဖုန္းကို သိမ္းထားေပးသည့္ အတြက္ေရာ ျပန္လာပို ့ေပးသည့္ အတြက္ပါ  ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာျပီး သူ ျမင္ေအာင္ ဗိုက္ဆံအိတ္ေသးကုိ ဖြင့္ ျပီး ပိုက္ဆံထုတ္လိုက္ေတာ့ …

“မေပးပါနဲ ့၊ မင္းကို ဘုရားသခင္ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ” တဲ ့။

အသာအယာ ေမာင္းထြက္သြား သည့္ ကားျပတင္းမွန္ေပၚမွာ …ထင္လာတဲ့.က်မရဲ႕ ပံုရိပ္က…

ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္မွုေတြ နဲ ့အံ့ၾသ မွင္သက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ…

ရွက္ရြ ့ံသိမ္ငယ္မွုေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္း နဲ ့….

ႏွင္းေတြ ၾကားမွာ အရည္ေပ်ာ္သြားတဲ့ အတၴ ပံုရိပ္တစ္ခု ျပည့္လို႔ ေနတာကို ကြ်န္မေတြ ့လိုက္ရသည္။

 

ခင္မင္စြာျဖင့္

မစုဥာဏ္

(ၾသဂုတ္လ ၂၄ ရက္၊ ၂၀၁၅)

 

 

 

 

 

 

 

 

About မစုဥာဏ္

မစု ဥာဏ္ has written 10 post in this Website..