မမဂ်ီး မေကာင္းပါ…

သမ်ားရဲ႕႕ အတိတ္ကအရိပ္ေတြကို လက္ဖက္ရည္ပိုစ့္တစ္ခု ဖဘမယ္တင္ျပီး ဆြတယ္…။ :byee:

လမ္းမီးတိုုင္မလင္းတလင္းေအာက္မွာ သစ္သားခံုပုေလးေတြနဲ႔ ထိုင္ျပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးၿမိဳ႕ညေတြကို အေတာ္လြမ္းသြားၿပီ..။

 

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရယ္လို႔ စ သိတာ အမေခ်ာ ႏွစ္ေယာက္က စ ပါတယ္.. (၀မ္းကြဲေတြပါ..)။ သူရို႔ ႏွစ္ေယာက္က အေတာ္ေလး ေခ်ာၾကလွၾကတယ္..

ကိုယ့္အမေတြမို႔ ကိုယ္ညႊန္းတာမဟုတ္..၊ ေတာ္ရံုမိ္န္းမေလာက္ က်မ လွတယ္ကို မထင္တာ…။

ဒီအမ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တစ္ေယာက္က အရပ္ရွည္ျပီး ညိဳေခ်ာေခ်ာတာ.. (ေမာ္ဒယ္ေတာင္ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္..)

သူ က်ဴရွင္ကအျပန္ စာအုပ္ေလးလက္မွာပိုက္ျပီး ေၾကာင္ေလွ်ာက္ဒီဇိုင္းနဲ႔ ေလွ်ာက္တဲ့ပံုစံ ခုခ်ိန္ထိ က်မ မတတ္ခဲ့…။

တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသားျဖဴေဖြးေနျပီး.. ခႏၶာကိုယ္ လွတာ… Like a Sagaing Pot အဟြတ္!

အဲ့ဒီေခတ္ အကိုကာလသားမ်ား ေဘာလံုးကြင္း ခ်ိန္းခ်ျခင္းရဲ႕ အဓိကတရားခံႏွစေ္ယာက္ရယ္…

ဒီအမ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျပင္ထြက္ရန္ အလွျပင္ျခင္းအခ်က္ရယ္၊ တခါတရံ ေတာက္ညင္ကတ္ေလာက္ေအာင္ ပဲေကၽြးျခင္းအခ်က္ေတြကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ရယ္ အေတာ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းၾကပါတယ္….။ က်မကလဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေယာက်ာၤးေလးေခ်ာေခ်ာေတြထက္ မိန္းမလွေတြမ်ား ျမင္ရင္ ဇက္ၾကီးလည္ေအာင္ လွည့္ေငးခဲ့ဖူးတာ…။ ခုလဲ က်မ ဖုန္းထဲမွာဆို.. မိန္းမလွေတြပံုခ်ည္း… အဟီးးးးး

ဖဘမယ္ စခ်င္ေနာက္ခ်င္လို႔ သူငယ္ေခ်ာပံုေတြမ်ား အေရးေပၚလိုခ်င္ရင္ေတာင္ ဖုန္းထဲအဆင္သင့္မရွိလို႔ သူရို႔ နာမည္နဲ႔ ဂူဂဲယ္ၾကီးဆီက သြား၀ိုက္ရတယ္….။ အဲ..မိန္းခေလးေတြမ်ား လွတဲ့ပံုဆိုရင္ေတာ့ ထိုင္းက ျဖတ္ေဖာက္ခ်ဳပ္ေတြေတာင္ ခ်စ္လို႔ သိမ္းထားတာရယ္…

ဒါမိုးအျဖစ္ကို နားလည္ေပးမယ့္အမေတြ ရြာထဲမယ္ရွိတယ္…

၁ မမခၽြိ…  (အဟီး… )

၂ မေမ

၃ တီခြစ္

(အဟဲ.. Snake Snake See the Leg ျပီး ထင္သေလာက္ကို ဆြဲစိထားတာ..မဟုတ္ဖူးဆိုရင္ ေဆာဒီးပါ.. )

စကား ျပန္ဆက္ပါ့မယ္…

သူရို႔နဲ႕႔ ဆက္စပ္ျပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ဘာလို႔မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ဆို.. သူရို႔နဲ႕မ်ား အျပင္မထြက္လိုက္နဲ႔ သူရို႔ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေျခလွမ္းက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေရွ႕ေရာက္ရင္ အလိုလိုဒီဇိုင္းေျပာင္းတာ..

ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ ေျပာရရင္ ပဲဟဲဟဲ ေပါ့ေလ…

အဲ့ေခတ္ အကိုကာလသားေတြက ဒီဘက္ေတြလို ႏွာေခါင္းက ဦးေဆာင္တာေတြမဟုတ္ေသး၊ ငမ္းခ်င္ရင္ေတာင္ တစ္ဖက္မိန္းခေလး အေနမခက္ေတာင္ ညွာညွာတာတာေလး ငမ္းၾကရွာပါတယ္…။ ဒါေပသိ.. ပံုမွန္သြားေနရင္း ေျခလွမ္းျမန္သြားတာ..၊ မ်က္ႏွာခ်ီထားသလိုနဲ႔ ဆိုင္ထဲ ဘယ္သူဘယ္ေထာင့္ထိုင္ေနမွန္း သိေနၾကတဲ့… မ်က္လံုးေဘးေရာက္ပညာသည္ေတြနဲ႔ အတူသြားလာစားေသာက္ေလေတာ့ ေၾသာ္.. လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ရင္ မိန္းမအမ်ား တတ္သိထားရမယ့္ ပညာေတြလို႔ ငယ္စဥ္အခါက တလြဲမွတ္ခဲ့တာ… (အေပါင္းအသင္းမွားခဲ့တာေၾကာင့္ပါ.. :k: )

၁၀တန္းၿပီးႏွစ္ ေရာက္ေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕မွာ….

အေဖနဲ႔ ညဘက္ဆို ဆိုင္ကယ္တစ္ေယာက္တစ္စီးစီ စီးျပီး ၿမိဳ႕လယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္နား လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚ ခံုပုေလးေတြခင္းထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ သြားသြားထိုင္ျဖစ္ခဲ့တာ…။ ရာသီေအးေအးမွာ..ဆိုင္ကယ္ေလတိုးဒဏ္ကို ခံႏုိင္ေအာင္ အ၀တ္ထူထူေတြ၀တ္ထားရင္း..၊  ေအးေနတဲ့လက္ေတြကို လက္ဖက္ရည္ခြက္ပူပူေလးကိုင္ျပီး ေႏြးေအာင္လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အရသာ.. အခုျပန္ရွာခ်င္ရင္ေတာင္ မရႏုိင္ေတာ့ပါ… :(

အဲ့ဒီေခတ္က သီခ်င္းေခြတစ္ေခြ ေပါက္တယ္မေပါက္တယ္ဆိုတာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ၃ဆိုင္ေလာက္ထိုင္ရင္ကို စနည္းနာလို႔ရေနတဲ့ေခတ္ရယ္…

ဆုိင္က ဖြင့္ထားတဲ့ ၾကားဖူးနား၀ သီခ်င္းသံခပ္တိုးတိုးကို လက္ကစည္းခ်က္လိုက္ရင္း ပါးစပ္က လက္ဖက္ရည္ရဲ႕႔ အရသာကို ခံစားရင္း.. ဦးေႏွာက္က ေတြးခ်င္ရာေတြးေနရင္း.. မ်က္လံုးက ေငးခ်င္ရာေငးၾကည့္ရင္း…

အဲ့ဒီလို အပန္းေျဖလိုက္ရတဲ့အရသာဟာ ခုခ်ိန္လို အားရင္ ဖဘေျပးပြတ္လိုက္တာ… အေခြေတြ သဲၾကီးမဲၾကီး ထိုင္ၾကည့္ပလိုက္တာ…ဂိမ္းေဆာ့လိုက္တာ.. အဲ့ဒီအားလပ္ခ်ိန္ အပန္းေျဖနည္းေတြထက္ အရသာ အပံုၾကီးကြာတယ္…

ႏွစ္ေတြ သိပ္မၾကာေပမယ့္.. ေခတ္ေတြေျပာင္းတာေတာ့ သိပ္ျမန္လြန္းတယ္လို႔ထင္မိ…

 

တိုးတက္လာၾကတာနဲ႔အမွ်…ပြင့္လင္းျမင္သာလာတာနဲ႔အမွ် ဆံုးရံႈး လက္လႊတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ တခ်ိဳ႕အရာေတြကို ခုလို တိုက္ဆိုင္မႈေတြ ၾကံဳလာတိုင္း ျပန္လိုခ်င္မိ… အရမ္းႏွေျမာမိတာပဲ…

 

 

 

ေကာင္းကင္ျပာ..

 

 

 

Kaung Kin Pyar

About Kaung Kin Pyar

Kaung Kin Pyar has written 49 post in this Website..

   Send article as PDF