ကၽြန္ေတာ္ဒီရပ္ကြက္ေလးထဲကိုေျပာင္းလာတာသိပ္မႁကာေသး။ရပ္ကြပ္ေလးကသာေကတ

ရွု႔ခင္းသာနားမွာရွိသည္။အေျခခံလူတန္းစားေတြေနထိုင္ႁကသည္။

ဂ်ဴလိုင္ရဲ႔မိုးဦးစက္ေတြကဒီေန႔တစ္မနက္လုံးျပိဳေနႁကသည္။အခုလိုမိုးေအးေအးမွာ

ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းျပတင္းတံခါးဆီမွအျပင္သို႔ေမွ်ာ္ေငးရတာကိုႏွစ္သက္သည္။

မိုးတိတ္သြားရင္သစ္ရြက္ေလးေတြေပၚမွာမိုးေရစက္ေလးေတြတြဲခိုက်န္ခဲ့အုံးမည္သာ..။

အဲလိုအခ်ိန္မိ်ဳးမွာသစ္ရြက္ေလးေတြႁကားကေနျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာတဲံ့ေလနဳေအးေလးေတြ

ကိုရွုရွုိက္ရတာခုံခုံမင္မင္ရွိသည္။ဒီလိုမိုးေရစက္ေတြႁကားကပင္ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ပန္းဦးေက ကအလုပ္

သြားဖို႔ထြက္လာသည္။ပန္းႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ႁကားကရင္းႏွီးမွဳ႔သမုဒယႁကိဳးက အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပင္

ခိုင္ျမဲလာသည္။ပန္းက ေဆာက္လုပ္စ သန္လ်င္ေဂါက္ကြင္းထဲမွာ အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္လုပ္ရသည္။

ပန္းရဲ ႔႔ပြင့္လင္းတဲ့စိတ္.. စကားေျပာတဲ့အခါရဲရင့္စြာေျပာတတ္တဲ့အက်င့္ကိုကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကပန္းရဲ႔အႁကိဳအပို႔အတြက္ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္စားျပီးလိုင္စင္ယူထားသူျဖစ္သည္။

ပန္းႏွင့္ဘက္စ္ကားစီးရတဲ့အခါ ဘယ္ေတာ့မွေနာက္တြယ္စီးခြင့္မရခဲ့ေပ။

“လမ္းေတြကမေကာင္းဘူး..ျပဳတ္က်လိမ့္မယ္ တြယ္မစီးရဘူး

ပန္းအနားမွာလာေန”

ဒါဟာကားတြယ္စီးဖို႔ႁကိဳးစားတိုင္းပန္းဆီက ႁကားေနႁကစကားသံ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ပါသည္။ ။

သန္လ်င္ေဂါက္ကြင္းထဲမွာကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တဲ့ေနရာေလးေတြရွိသည္။ေျမနုလမ္းေလးရယ္..

လမ္းေဘး၀ဲယာရွိကိုင္းပင္ရွည္ရွည္ေတြႁကားကေနျဖတ္သြားျပီးျမစ္ကမ္းနဖူးမွာထိုင္ကာ

ေရႊတိဂုံေစတီႁကီးကိုဖူးရတာရယ္…

ညေနအလုပ္သိမ္းခ်ိန္ေရာက္ရင္ပန္းႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ျမစ္ျပင္ေဘးမွာထိုင္ျပီးစကားေတြေျပာခဲ့ႁကသည္.

ဘ၀ေတြအေႁကာင္း..

အခ်စ္အေႁကာင္း..

လူေတြအေႁကာင္း..

သေဘာထားႏွင့္ခံယူခ်က္ေတြအေႁကာင္း..စသည္ျဖင့္။

တစ္ရက္…. ….။

ပန္းကိုသြားႁကိဳေတာ့အလုပ္ေတြမျပီးေသး။ကြင္းထဲဆင္းျပီးကိုယ္တိုင္၀င္လုပ္ေနရသည္။

အလုပ္သမားအခ်ိဳ႔အေအးမိထားလို႔မလာနိုင္ႁကဘူး။အလုပ္ေတြကအျမန္ျပီးမွျဖစ္မွာမို႔

၀င္လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။နဖူးျပင္မွာေတာ့ေခၽြးေလးေတြစို႔ေနသည္။ကၽြန္ေတာ္ကျမစ္ျပင္ဘက္သြားျပီး

ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။သိပ္မႁကာလိုက္ပါမိုးကရြာလာသည္..ဖြဲဖြဲေလးရယ္။

ပန္းလည္းေရာက္လာသည္။မိုးရြာလို႔အလုပ္သမားေတြျပန္လႊတ္လိုက္တာ..

မဟုတ္ရင္အကုန္အေအးမိကုန္မယ္။

ပန္းေရာကၽြန္ေတာ္ပါမိုးဖြဲဖြဲေတြေအာက္မွျမစ္ျပင္ကိုေငးႁကည့္ရတာသေဘာက်သည္။

မိုးေရစက္ေတြႁကားကေနပန္းမ်က္ႏွာေလးကိုေငးႁကည့္ရတာရင္ဖိုလို႔ပင္ေကာင္းေနေသးေတာ့သည္။

ပန္းလက္ကေလးကိုညင္သာစြာဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။လုံး၀မရုန္းခဲ့ပါ။နဖူးေပၚက်ေနတဲ့ပန္းရဲ႔ဆံစေလးေတြကို

သပ္တင္ေပးရင္းနဖူးေလးကိုနမ္းပစ္လိုက္သည္။

“ေဟ့..ဒါဘာလုပ္တာလဲ“

“ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိဘူး“

“ဒီလိုလုပ္လို႔ရလို႔လား“

စိတ္ဆိုးလို႔လား“

“ဟင့္အင္“

“ေသာ္(ကၽြန္ေတာ္)ကိုခ်စ္လား..ပန္း“

“သံေယာဇဥ္ေတာ့ရွိတယ္..ခ်စ္တယ္ေျပာဖို႔က်ေတာ့…..“

စကားစျဖတ္သြားသည္။

“ျပန္ႁကရေအာင္ ေတာ္ႁကာေနာက္က်ေနမယ္“

ထိုေန႔ကအိပ္မက္ေတြႏွင့္အိမ္ျပန္ခဲ့ႁကသည္။ဘက္စ္ကားေနာက္မွာေတာ့တြယ္စီးခြင့္မရခဲ့ပါ။

ရုံးပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ရပ္ကြက္နားကေစ်းေလးထဲမွာေစ်းအတူ၀ယ္ျပီးမုန္႔ဟင္းခါးစားႁကသည္။

ျပီးရင္ထိုင္ေနႁကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲမွာစကားေျပာႁကသည္။ပန္းကကၽြန္ေတာ္ေဖ်ာ္ေပးတဲ့

လက္ဖက္ရည္မွေသာက္သည္။ေဖ်ာ္ေပးသည္ဆိုရာမွာ စားပြဲထိုးေလးလာခ်ေပးေသာဇြန္းတပ္ရွယ္ခြက္

ေလးကိုေမႊေပးရုံသာ။တစ္ခါတစ္ေလကၽြန္ေတာ္စိတ္ေကာက္တဲ့အခါမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး

ကိုယ့္ခြက္ကိုသာငုံ႔ေသာက္တတ္သည္။ပန္းကလည္းလက္ဖက္ရည္ေမႊေပးဖို႔ဘယ္တုန္းကမွမေျပာ။

လက္ဖက္ရည္ခြက္ေလးကိုသာေငးႁကည့္ေနတတ္သည္။

မေနနိုင္တဲ့ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ေမႊေပးရျမဲ။ ။

ဒီလိုနဲ႔တစ္ရက္…။

ျမစ္ျပင္ေဘးမွာထိုင္းရင္း

“ေသာ့္ကိုေျပာစရာရွိတယ္“

“အင္း“

“အခ်စ္ႏွင့္သံေယာဇဥ္ကိုဘယ္လိုနားလည္သလဲ“

“ေျပာတတ္ဘူး“

“ေသာ့္ကိုသံေယာဇဥ္ရွိတယ္လို႔ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္”

“အင္း“

“ခ်စ္တယ္လို႔ေတာ့မေျပာခဲ့ဘူး…တကယ္လို႔ပန္းက တျခားတစ္ႏွင့္္ေယာက္လက္ထပ္သြားရင္…“

“ဗ်ာ“

“ပန္းမွာအရင္ကခ်စ္သူရွိခဲ့ဖူးတယ္..ေက်ာင္းေနဖက္ပါပဲ။ဒါေပမယ့္လြန္ခဲ့ေျခာက္လေလာက္က အေႁကာင္းမတိုက္ဆိုင္

လို႔လမ္းခြဲခဲ့ႁကတယ္။ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲသူ နိုင္ငံျခားကိုပညာသင္ေစလႊတ္ခံရတယ္..

ပန္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ႁကားမွာေစ့စပ္ညွိနိုင္းဖို႔လုံေလာက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာမရခဲ့ႁကဘူး။ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကသူျပန္ေရာက္လာ

တယ္…ပန္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ေသခ်ာေဆြးေႏြးခဲ့ႁကတယ္..ပန္းသူ႔ကိုခ်စ္တယ္..မျပတ္နိုင္ဘူး ေသာ္“

ကၽြန္ေတာ္တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။

“ပန္းႏွင့္ေသာ္ႁကားကအခ်စ္တစ္ခုဆီဦးတည္ေနတဲ့သံေယာဇဥ္ေတြကို ျဖဴစင္တဲ့အခ်စ္ေတြအျဖစ္ေျပာင္း

ႁကရေအာင္ေနာ္“

“ေသာ္ဘယ္လိုခံစားရမယ္ဆိုတာပန္းနားလည္ပါတယ္“

ပန္းကိုႁကည့္ေတာ့မ်က္ရည္စေတြႏွင့္။

“ပန္းကိုကတိတစ္ခုေပးရမယ္“

“အင္းပါ“

“ပန္းကိုမမုန္းရဘူးေနာ္..စိတ္ညစ္တယ္ဆိုျပီးေတာ့လည္းေပါက္ကရေတြေလွ်ာက္မလုပ္ရဘူးေနာ္..

အခ်ိန္နဲနဲယူလိုက္ရင္ ေသာ္နားလည္လာမွာပါ“

ပန္းကိုျပန္ေျပာစရာစကားလုံးမ်ားရွာမရခဲ့ပါ။

“ဒီေန႔သူ ပန္းကိုလာႁကိဳလိမ့္မယ္…“

“ဗ်ာ“

ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကဆံပင္ေတြကိုညင္သာစြာသပ္ေပးရင္းနဖူးေလးကိုခပ္ဖြဖြေလးနမ္းခဲ့သည္။ျပီးေတာ့

ပန္းထြက္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲျမစ္ျပင္ကိုေငးရင္းက်န္ခဲ့သည္။တသဲသဲ၀င္လာေနတဲ့အလြမ္းေတြကိုလည္းေမာင္းမထုတ္မိ။

မထုတ္ခ်င္တာလည္းပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ထျပန္ခဲ့သည္..ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ ဒိုင္နာတစ္စီးထိုးရပ္လာသည္။

အႁကံတစ္ခုရလိုက္သည္။ေနာက္မွတြယ္စီးဖို႔။

သို႔ေသာ္..သို႔ေသာ္….

“ဒီက ..ညီေလးေနာက္တြယ္မစီးပါနဲ႔ အထဲ၀င္စီးေပးပါ“

စပါယ္ယာကေတာင္းဆိုလာသည္။

“ရပါတယ္အစ္ကို…ေနာက္လူလာရင္အထဲမွာထိုင္လို႔ရတာေပါ့..ေနာက္တြယ္ပဲစီးပါ့မယ္“

“ဟာ…မလုပ္ပါနဲ႔ကိုယ့္လူရယ္..မင္းျပဳတ္က်သြားလို႔တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္

အစ္ကိုမွာတာ၀န္ရွိတယ္..တစ္ေန႔လုပ္မွတစ္ေန႔စားရတာ အခမသင့္လို႔ေထာင္ပါက်ရင္ အိမ္ကမိန္းမႏွင့္

ကေလးေတြ အသက္ရွုေခ်ာင္မွာမဟုတ္ဘူးကြ..လုပ္ပါညီေလးရယ္..အထဲ၀င္စီးေပးပါ…ေတာင္းပန္ပါတယ္..“

ထိုေန႔ကလည္းေနာက္တြယ္မစီးခဲ့ရပါ။

ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ ကားေပၚမွဆင္းျပီး

တရွိန္ထိုးေမာင္းသြားေသာ ကားကိုလွမ္းႁကည့္မိလိုက္သည္

လုံး၀ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့စာတစ္ေႁကာင္း ကားေနာက္မွာေရးထားတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“အခ်စ္ႏွင့္ဘက္စ္ကားကိုေနာက္တြယ္မစီးပါႏွင့္“ …တဲ့။ ။

(တိုက္ဆိုင္မွဳ႔ရွိခဲ့ပါေသာ္ကၽြန္ေတာ္တြင္အျပစ္မရွိပါ..ေတြးမိတဲ့စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားမွာသာအျပစ္ရွိ၏)

ခ်စ္ျခင္းေမတာၱအားျဖင့္.

ေဇယ်ာေခ်ာ.

အရင္တုန္းက www.forverfriends.ning.com/profile/zayyarminမွာတင္ခဲံဖူးပါတယ္ကိုယ္တိုင္ေရးေလးပါ

About zayyarchaw

zay yar min has written 3 post in this Website..

nothing special