ကၽြန္ေတာ္ စာမဖတ္တာေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ။ တစ္နွစ္ခြဲေလာက္ ရွိပါျပီ။ အခုဘေလာ.ဂ္ေရးျဖစ္လာေတ့ာ စာေတြျပန္ဖတ္မွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ. အသိနဲ. စာေတြျပန္ဖတ္ျဖစ္တာ သံုးေလးရက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ စာကဖတ္ေတ့ာ လည္း စာဖတ္ျပီး စကားက မ်ားခ်င္လာတယ္။ စာဖတ္ျပီး ေျပာခ်င္တာေတြက ရွိလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာ ခ်င္တဲ.အေၾကာင္းက ပညာေရး အေၾကာင္းပါ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာတာေတာ. မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခုမွေက်ာင္းသားဘ၀ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ပညာေရးအေၾကာင္း ေျပာမယ္ဆိုေတ့ာ ထုူး ဆန္းေနသလိုေတ့ာ ျဖစ္ပါလိမ္.မယ္။ ဒီေန. သင္ေနရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ တို.ကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ အေထာက္အကူျဖစ္ပါသလညး္ ဆိုတာ အရင္စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္။ ကၽြန္ေတာ္ တို. လူေနမွုဘ၀ ကၽြန္ေတာ္ တို. အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအတြက္ ဒီေန. ေက်ာင္းေတြကေပးတဲ့ ပညာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သံုးလို.မရပါ ဘူး။ ေနာက္ျပီး အဲဒီပညာေတြကုိေရာ ကၽြန္ေတာ္ တို. တကယ္တက္သလားဆိုေတ့ာ မတက္ပါဘူး။ ဘာလို.မ တက္သလည္း ကၽြန္ေတာ္ တို.ညံလို. ကၽြန္ေတာ္ တို. မတက္တာလို.ေျပာမလား။ ပညာေပးတဲ.လူေတြညံလို.လား ။ တကယ္ေတ့ာ ပညာေပးတဲ.လူေတြလညး္မညံဘူး ၊ပညာယူေနတဲ. ကၽြန္ေတာ္ တို.လူငယ္ေတြလညး္မညံၾကပါ ဘူး။

ဒါဆိုဘာလို. ကၽြန္ေတာ္္တို.တကယ္မတက္ၾကတာလညး္ အေၾကာင္းကေတာ. ပညာေပးပံုက လြဲေနလို. ပါ။ ကၽြန္ေတာ္္တို. စာသင္ခဲ.ရတဲ. သက္တမ္းတစ္ေလ်ွာက္လံုး ျပန္ၾကည္.လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္္တို.ဟာ သင္လိုက္သမ်ွ စာေတြကို အလြတ္က်က္ ျပီးရင္စာေမးပြဲေျဖ အဲသလိုနဲ. သြားခဲ.ၾကတာပါ။ အဲဒီစာေတြကို က်ြန္ ေတာ္တို.အလြတ္ရတာပဲ ရွိတယ္၊ သေဘာတရားကိုနားလည္လားဆိုေတာ. နားမလည္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ျပီး အခ်ိဳ.ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြကို စိိတ္ပါ၀င္စားမွုမရွိပဲဲ ကၽြန္ေတာ္္တို. သင္ခဲ.ရတာပါ. ။ ကၽြန္ေတာ္္တို. တက္ေရာက္ေနရတဲ. ဘာသာရပ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္္တုိ. ထူးခ်ြန္မွဳမရွိတာဟာ တကယ္ေတာ. ကၽြန္ေတာ္္တို. တကယ္စိတ္၀င္စားတဲ. အရာေတြမဟုတ္တဲ. အတြက္လည္းျဖစ္တယ္။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည္.ရင္ က်ြန္ေတ္ာ တို. ဘာကိုစိတ္၀င္စားတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္္တို.ကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိၾကပါဘူး။ ဘာလို.မသိသလညး္ဆို ေတာ. ကၽြန္ေတာ္္တို.လူအဖြဲ.အစည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္္တို.ငယ္ရြယ္စဥ္ကေလးဘ၀တည္းက အားလံုးနီးပါးကို ေဘာင္ ခတ္ခံရၾကလို.ပါ။ အားလံုနီးပါးဆိုတာ အေတြးအေခၚ၊ လြတ္လပ္မွု၊မိမိကိုယ္ မိမိ ယံုၾကည္မွဳ ၊ စသျဖင္. စသျဖင္.ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္တို. ဘာလို.အဲလိုျဖစ္ရလည္းဆိုေတာ. ဒီေန.ကၽြန္ေတာ္္တို.ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြျဖစ္တဲ. ကၽြန္ေတာ္္တို.မိဘေတြေၾကာင္.ပါပဲ။ မိဘေတြကို ကၽြန္ေတာ္္အျပစ္တင္ေနတာမဟုတ္ပါ ဘူး။ လမ္းေၾကာင္းလြဲေနတာေတြကို ျပဳျပင္နိုင္ဖို.ပါ။ တစ္သက္လံုးမွားလာခဲ.တဲ. အမွားကို ျပင္ဖို.ဆိုတာ တကယ္ေတာ. လြယ္တဲ. ကိစေတာ. မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီေန.ေခာတ္မွာ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြဘာျဖစ္ခ်ငိတယ္ဆိုတာကို သိပ္ဂရုမစိုက္ၾကပါဘူး။ သူတို. ျဖစ္ေစခ်င္တဲ. အတိုင္းပံဳသြင္းဖို.သာစဥ္းစားေနတက္ၾကပါတယ္.။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္္တို. လူငယ္ေတြမွာ မိမိ ရဲ.ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚ ကိုယ္ပုိင္အယူအဆေတြရွိတက္ၾကပါတယ္္။ လူုငယ္ေတြရဲ. တကယ္၀ါသနာပါတဲ. အလုပ္ေတြကို မိဘေတြအေနနဲ. အားေပးသင္.ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္အေၾကာင္းေလးနည္းနည္းေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္ ၁၀တန္းေအာင္ျပီးေတာ. ကၽြန္ေတာ္္တို.သူငယ္ခ်င္းေတြ music band ေလးတစ္ခုဖြဲ.ဖို.လုပ္ပါေသး တယ္။ ပိုက္ဆံရွီလို.ေတာ.မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ါသနာအရပါ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္္ကိုယ္ဘာသာ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ငါဘာ၀ါသနာပါလညး္ေပါ. ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ. ဂစ္တာတီးသင္ၾကပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာတစ္မ်ိဳး သင္တန္းတက္ျပီးတစ္ဖံု ဂစ္တာတီးသင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္ကေတာ. Drum တီးခ်င္ခဲ.တယ္.။ အိမ္ကို သင္ တန္းတက္မယ္ေျပာေတာ. အိမ္ကလံုး၀သေဘာမတူပါဘူး။ ဘာလို.လညး္ဆိုေတာ. ဂီတကိုအားမေပးလိုေတာ.မ ဟုတ္ဘူးဗ်.။ drum တီးတယ္ဆိုတာ သူတို.အတြက္အထုူးအဆန္းျဖစ္ေနၾကတယ္ေလဗ်ာ။ ဂစ္တာတီးတယ္ဆို တာကၾကားလို.ေကာင္းေသးတယ္။ အဲဒၤီ drum ၾကီး ကဘယ္ေနရာမွလညး္သံဳးစားလို.ရတာမဟုတ္ဘူး ။ဂစ္တာ ပဲတီးတဲ.။ ကိုယ္၀ါသနာပါတာမဟုတ္ေတာ. ကၽြန္ေတာ္္လညး္ဒီေန.ထိ ဂစ္တာေရာ ဒရမ္ပါလံုး၀ အတီးမသင္ျဖစ္ ေတာ.ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္္သာ ဂစ္တာတီးခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ္္သုူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သင္လို.ရပါတယ္။ သူတို.ဆို ခု စတုူရီယိုထဲေတာင္ ၀င္ေနၾကပါျပီ။ ဒါေပမယ္. ကၽြန္ေတာ္္သူတို.ဆီက ဘာလို.ဂစ္တာတီးမသင္တုန္းဆိုေတာ. ဂစ္တာကို က်ြန္ေတ္ာ၀ါသနာ မပါလို.ပါ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္္သာခုလိုဂ်စ္ကန္ကန္ေကာင္သာဆိုရင္ ဒရမ္သင္ တန္းကို ရေအာင္တက္ျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္္က အရမ္းလိမ္ွွမာတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္္၀ါသနာကို ကၽြန္ေတာ္္လုပ္ခြင္.မရေတာ. ဘာျဖစ္လည္းဆိုေတာ. ကၽြန္ေတာ္္ဘာမွ ထြန္းထြန္းေပါက္ ေပါက္ ျဖစ္လာခဲ့ဘူးေလ။

ထားလိုက္ပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္၀ါသနာသာရွိၿပီး လုပ္ခြင့္မရတာ။ မိမ္ိရဲ. ၀ါသနာဟာဘာလည္းဆိုတာ ဒီေန႔ထိမသိၾကေသးတဲ.လူေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္တို.ရဲ. ၀ါသနာေတြ အႀကိဳက္ေတြကို ေက်ာင္းေနစအရြယ္ကတည္းက သိေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ ပညာေရးစနစ္မ်ိဳးေတြ ေက်ာင္းမ်ိဳးေတြလိုအပ္ေနလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္္တို႔ဟာ မိမိ၀ါသနာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို သိမွသာ အဲဒီ ဘာသာရပ္မွာထူးခၽြန္လိုစိတ္နဲ. ၾကိဳးစားၾကမွာပါ။ တကယ္လည္းလုပ္ၾကမွာပါ။ မိမိတကယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ ကိုလုပ္ေနရရင္ လူဟာ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ကို လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ရည္စားေတြဘာေတြေတာင္ မထားဘဲကို လုပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ. ကၽြန္ေတာ္္တို.နိုင္ငံၾကီးတိုးတက္ဖို.ဆိုရင္ လုူတိုင္းဟာ မိမိ၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကိုသိျပီး မိမိ၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ခြင့္ရမွာသာ ထုူးခ်ြန္ထက္ျမက္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ျဖစ္လာၾကမွာပါ။ ဒီေန႔လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘြဲ႔တစ္ခုရျပီးရင္ ရရာအလုပ္တစ္ခုကို ၀မ္းေရးအတြက္  ၀င္လုပ္လိုက္ၾကရတာပါပဲ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ါသနာဆိုတာကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီး ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေနၾကရပါတယ္။ သူတို႔အလုပ္ထဲမွာထူးခၽြန္လားဆိုေတာ့ မထူးခၽြန္ၾကပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္္ေျပာသြားတာကိုနားလည္ျပီ ဆိုရင္ေတာ့ လူေတြဟာ မိမိရဲ႕ ၀ါသနာ ဘာလည္းဆိုတာကို သိခြင့္ရဖို႕ဟာေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ေလာက္ပါျပီ။ ဒီေနရာမွာစာသင္ ေက်ာင္းေတြရဲ. အခန္းကဏၰဟာ အင္မတန္မွ လူငယ္ေတြအတြက္ ကေလးေတြအတြက္ အေရးၾကၤီးလာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြကို မူၾကိဳေက်ာင္းေတြ မူလတန္းေက်ာင္းေတြကေန စျပီးျပဳျပင္ေပးရမွာျဖစ္တယ္။ ကေလးေတြကို သူဘာနွစ္သက္တယ္ဆိုတာကို သူဟာသုူ သိလာေအာင္လုပ္ေဆာင္ေပးရမွာျဖစ္တယ္။ စာသင္ေပးဖို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ သူရဲ႕ နွစ္သက္ရာကိုသိလာေအာင္ ပံုစံအမ်ိဳးမိ်ဳးနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေပးရမွာျဖစ္တယ္။ ပန္းခ်ီ၊ သီခ်င္း၊ ခရၤီးထြက္တာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ပံုစံမ်ိဳးစံုကို ထိေတြ႔ေပးရမွာျဖစ္တယ္။ အဲလိုထိေတြ႔ေပးတဲ့ေနရာမွာ သူကိုအတင္းအဓမၼ လုပ္ေဆာင္ခို္င္းလို႔မရပါဘူး။ သူနွစ္သက္ရာကိုသာ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ ေပးထားရမွာျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အခါမွာ ကေလးဟာ ငယ္ငယ္တည္းက သူဘာကိုနွစ္သက္တယ္ဆိုတာ သူ႔ဟာသူနားလည္သြားမွာျဖစ္တယ္။ အဲ သူအေနနဲ႔ အလယ္တန္းေလာက္ေရာက္တဲ့အခါ သူနွစ္သက္ရာဟာ သူရဲ႕ ၀ါသနာေလးေတြျဖစ္သြား ျပန္ေရာ။ အဲဒီလိုသူတို႕ဟာ သူတို႕၀ါသနာကိုသိသြားျပီဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြက သူတို.ရဲ. ၀ါသနာကို ေျမေတာင္ ေျမွာက္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ ၀ါသနာတူရာအုပ္စုေလးေတြကိုဖြဲ႔ေပးရမွာျဖစ္တယ္။ ဒါမွသာသူတုိ.ဟာ မိမိရဲ.၀ါသနာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ က်ယ္က်ယ္ျပန္.ျပန္.လုပ္ေဆာင္နိုင္မွာျဖစ္တယ္။ အဲ သလိုနဲ.သြားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အထက္တန္းေလာက္ေရာက္တဲ.အခါမွာ မိမိကိုယ္မိမိ ဘယ္လိုအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳသင္.တယ္ဆိုတာကို အလိုလိုသိသြားတယ္ ။ျပဳသင္.တယ္ဆိုတာထက္ ဘယ္လိုအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳခ်င္တယ္ဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္တက္သြားေစပါျပီ။ွ

မိိမိရဲ. ၀ါသနာကိုသိေနတဲ. တစ္ခ်ိဳ.ေသာလူငယ္ေတြၾကံဳေနက်တာက မိမိရဲ.၀ါသနာကို လုပ္ခြင္.မရတာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါကမိဘနဲ.ေတာ္ေတာ္ေလးကိုသက္ဆိုင္တဲ. အေၾကာင္းအရာေတြျဖစ္သြားျပီ။ လူငယ္ေတြဟာ မိမိရဲ. ၀ါသနာကို ဘာလို.လြတ္လြတ္လပ္လပ္မလုပ္ေဆာင္ရဲသလည္းဆိုေတာ. မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္မွဳမရွိလို.၊ မိဘကိုအားကိုးခ်င္စိတ္ေတြရွိေနေသးလို.ျဖစ္တယ္။ မိဘေတြအေနနဲ. သားသမီးကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ လူငယ္ေတြကို ေတြးရဲေခၚရဲေအာင္၊ စိတ္ကူယဥ္ရဲေအာင္၊ မိမိျပဳလုပ္တဲ.ကိစအတြက္မိမိ တာ၀န္ယူရဲေအာင္ ေလ. က်င္.ေပးရမွာ ျဖစ္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ.မ်ားမ်ားထိေတြ.ေပးသင္.ပါတယ္။ ဒါမွသာ လူငယ္ေတြအေနနဲ. ပတ္၀န္းက်င္နဲ. လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေအာင္ေနတက္မွာျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္္အေၾကာင္းေလး နည္းနည္းေလာက္ထပ္ေျပာျပဦးမယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္္တို.အိမ္က အရမ္းစည္းကမ္းၾကီးတဲ.အိမ္တစ္အိမ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္္၁၀တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ေလာက္ထိ အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္ထြက္ခြင္.ရခဲ.တာမဟုတ္ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ.ထိေတြ.ခြင္.ဆိုတာလညး္ အင္မတန္မွနည္းခဲ.ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ.ရလဒ္အေနနဲ. ၁၀တန္းေအာင္ ျပီးလို. အျပင္ေလာကထဲ ကၽြန္ေတာ္္ထြက္တဲ.အခါမွာ အခက္အခဲေတြအမ်ားၾကီးေတြ.ရပါတယ္။ အျပင္ေလာက ကိုထြက္တာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္္ဖာသာကၽြန္ေတာ္္ မခံနိုင္ေတာ.လို. အတင္းရုန္းထြက္လို.လြတ္ေျမာက္ခြင္.ရတာပါ ။ လူေတြနဲ.ဆက္ဆံရာမွာ ကၽြန္ေတာ္္စကားေျပာဆိုမတက္ပါဘူး။ လူေပါငး္လညး္မဆံပါဘူး. ။အေပါငး္အသင္း လညး္အလြန္နည္းခဲ.ရပါတယ္။ လူအမ်ားၾကီးေရွ.ထြက္ျပီး စကားမေျပာရဲပါဘူး။ အျပင္ေလာကကလူေတြကို လညး္လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ပါဘူး။ ဒီေန.ထိပါ။ အဲဒီေတာ.ကၽြန္ေတာ္္အေနနဲ. လူေတြနဲ.လိုက္ေလ်ာညီေထြမေန တက္ေတာ.ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္ ဒီေန.ထိ ကၽြန္ေတာ္္မွာ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းမရွိပါဘူး။ ဘာလို.လညး္ဆိုေတာ. အျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္္မိန္းကေလးေတြနဲ. စကားေျပာရမွာအင္မတန္ေၾကာက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး စသျဖင္.စသျဖင္.အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္.။ ကၽြန္ေတာ္္ပတ္၀န္းက်င္နဲ. ထိေတြ.ခြင္.မရလို. ၾကံုရတဲ. အခက္အခဲေတြေပါ.ဗ်ာ။

လူေတြဟာထိေတြ.ခြင္.ရဖို.ေတာ္ေတာ္အေရးၾကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို blog နဲ.မိတ္ဆက္ေပးဖဴးပါတယ္။ မိတ္ဆက္ေပးတယ္ဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ္္ေရးတဲ.စာေတြကို သူ.ကိုေပးဖတ္ ခဲ.တာပါ။ သူကၽြန္ေတာ္္ေရးတဲ.စာေတြကိုဖတ္တယ္။ ေနာက္ blog က အျခားသူေတြရဲ.စာေတြကိုပါဖတ္ျဖစ္ လာတယ္။ အဲလိုနဲ. သူမွာသိမ္ျမဳပ္ေနခဲ.တဲ. ၀ါသနာဟာ အလိုလိုေပၚလာတယ္။ သူ၀ါသနာပါတာကို သူသိသြားတယ္. ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို. သူblog ေတြစေရးေတာ.တာပဲ။ သူေရးတာ အစပိုင္းကေတာ. သာမန္ပါပဲ ။ ခုေနာက္ပိုင္းဆိုသူေရးတာေတြဟာ အမွန္အတိုင္းေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္္ေရးတာထက္ေတာင္ သူ.အေရးအသား ေတြဟာ ေကာငး္လာပါတယ္။ သူ၀ါသနာကို သူေသခ်ာသိသြားျပီၤး သူ.၀ါသနာအတိုင္း ေသခ်ာလုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ. ပါတယ္။ ထူးခ်ြန္ေအာင္လုပ္နို္င္ခဲ.ျပီလို.ေျပာခ်င္တာပါ။ သူ.လိုပဲ လူေတြလည္းခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္၀ါသနာကို ကိုယ္သိ နုိင္ဖို. ၾကိဳးစားၾကည္.ရင္မွီနို္င္ေလာက္ေသးတယ္လို. ကၽြန္ေတာ္္ကေတာ. ယူဆပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္တို. ၀ါသနာပါ ရာကိုသာ လုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ.ရင္ တိုင္းျပည္ဟာလညး္ ဘက္ေပါင္းဆံုကေန တိုးတက္ဖြံျဖိဳးလာမွာ အေသအခ်ာပါပဲဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္္အေနနဲ. ေနာက္ဆံုးပိတ္ေျပာခ်င္တာကေတာ. ကၽြန္ေတာ္္တို. ျဖတ္သန္းခဲ.ရတဲ.အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္္တို. မႏွစ္သက္တဲ.ပံုစံ နဲ.ျဖတ္သန္းခဲ.ရေပမယ္ကၽြန္ေတာ္္တို. ေနာက္မိ်ဳးဆက္က်ရင္ေတာ. ကၽြန္ေတာ္္တို. လိုမျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္္တို.ေဆာင္ရြက္ေပးနုိင္ဖို.အေရးၾကၤီးပါတယ္။ ဒါမွသာ ေနာင္လာမယ္. မ်ိဳးဆက္ဟာ အသစ္တဖန္ေမြးဖြားမယ္. လူေတာ္လူေကာင္းေတြျဖစ္နိုင္ဖို. ကၽြန္ေတာ္္တို. စိတ္ဓါတ္ေတြကို အရင္ဆံဳးျပဳျပင္ၾကရေအာင္လုိ. တိုက္တြန္းရင္းနဲ.ပဲ ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

မွတ္ခ်က္။             ။ လူထုစိန္၀င္း၏ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ျပီး ေပၚလာေသာအေတြးမ်ားအား ေရးခ်ၾကည့္ျခင္းသာ

About taylay

has written 9 post in this Website..