အေမရိကန္ေခၽြးမဆိုတဲ့ ပုိ႔စ္ေလးကို ဖတ္မိျပီး ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြဟာ အတိတ္ကိုရြက္လႊင့္တယ္လို႔ ေခၚရမလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြဟာ အေဖကုိ အင္မတန္မုန္းတယ္။ ဘာလို႔မုန္းသလဲဆိုေတာ့ စာသင္လြန္းလို႔။ မနက္တစ္နာရီ၊ ေန႔လည္တစ္နာရီ၊ ညတစ္နာရီ၊ တစ္ရက္ကိုသံုးႀကိမ္တိတိ အေဖက စာသင္တယ္ေလ။ တျခားကေလးေတြေဆာ့ေနၾကခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္လုိမွ မေက်နပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ၄ႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက ေအဘီစီဒီ သင္ခဲ့ရတာပါ။ အေဖ အဓိကသင္တာက အဂၤလိပ္စာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးေတြအေခၚ Peter and Jane ဆိုတဲ့ ladybird series စာအုပ္ေတြကို တဆင့္ခ်င္းစီတက္ျပီး သင္ၾကရတယ္။ ဒီစာအုပ္ေတြက ဥပမာ 3a, 3b, 3c, ဆုိျပီး အဆင့္ဆင့္တက္သြားပါတယ္။ စာတစ္အုပ္လံုးမွ အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရ ၄-၅ လံုးေလာက္ အသစ္တုိးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္စာကုိ တတ္မွန္းမသိတတ္သြားေစတယ္။ စာတစ္မ်က္ႏွာကို အေခါက္ေပါင္းရာခ်ီျပီး ဖတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ မဖတ္ရင္ အေဖကေအာ္တယ္၊ ေငါက္တယ္၊ ေက်ာင္းစာေမးပြဲရွိခ်ိန္ကလြဲလို႔ တစ္ရက္မွ ၀တ္မပ်က္ဘဲ အေဖသင္ခဲ့တာပါ။ အေဖ့ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အတန္းထဲမွာ အဂၤလိပ္စာ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္အမ်ားဆံုးျဖစ္ခဲ့ရေပမယ့္ အေဖ့ကို လံုး၀ေက်းဇူးမတင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမ ၃ ေယာက္စလံုးပါပဲ။ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ Alice and Wonderland အပါအ၀င္ တျခားပံုုျပင္စာအုပ္ေတြကို အေခါက္ေပါင္း မနည္းေအာင္ဖတ္ရတယ္။ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္ထိ အေဖက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို အလြတ္မေပးဘူး။ Kipling တို႔၊ Gorge Orwell တို႔ျဖစ္လာျပီ။ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ရွိတဲ့ J.R.Tolkien ရဲ႕ Lord of the Ring ကို ငါးေခါက္ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေဖ့ကိုသိပ္မေၾကာက္ၾကေတာ့ဘူး။ အေဖ ဘယ္ေလာက္ေအာ္ေအာ္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ေဟာက္တယ္။ အေဖ ထမင္းစားဖို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ေတြက အေဖ့ေရွ႕ကို ထမင္းပန္းကန္ ေဆာင့္ျပီးခ်ေပးတဲ့အထိ ေတာ္လာၾကျပီေလ။ အေဖကေတာ့ မမႈသလို ပါပဲ။

အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္အရြယ္ေရာက္ျပီး ကိုယ္ပုိင္မိသားစုနဲ႕ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ၊ ကိုယ္ပုိင္ဘ၀တစ္ခုကို ထူမတဲ့အခါမွာ အေဖ့ရဲ႕စာေပအေမြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အားေဆး၊ ဦးေႏွာက္အာဟာရ၊ မ်က္စိအလင္းဖြင့္တဲ့ကိရိယာ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့တာ အေတာ္ႀကီးၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ရပါတယ္။ ဟိုအရင္ကေတာ့ Kipling မသိေတာ့ဘာျဖစ္လဲ၊ Orwell မသိေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ ဆိုျပီး အေဖ့ကိုျပန္ေအာ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ အေဖကလည္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေခါင္းမာမာနဲ႔ပဲ စာကို အတင္းသင္တာေလ။

အေမရိကန္ေခၽြးမဆိုတဲ့ ပို႔စ္ကုိဖတ္မိျပီးေတာ့ ငါးႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သမီးကုိ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငါးႏွစ္သားမွာ ladybird series 3.a ကိုဖတ္ႏုိင္ျပီ။ Up and down, Up and down, Up and down we go! ဆုိတဲ့စာေၾကာင္းေလးကို အထပ္ထပ္အခါခါ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာ ေအာ္ဟစ္ျပီးဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးဘ၀ရဲ႕ အလွပဆံုးသံစဥ္ေလးေတြ၊ ေမ့ရက္စရာမရွိတဲ့ အျဖဴစင္ဆံုးသံစဥ္ေလးေတြ။ အေဖေပးတဲ့ အေဖ့အေမြေတြ။
အခု ကၽြန္ေတာ့္သမီး ေအဘီစီဒီ မရေသးဘူး။ ဘာစာမွမတတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္းဘာမွမသင္ဘူးေလ။ ဘာမွ ကရိကထ မခံဘူး။ စာသင္ရင္ ကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမုန္းမွာ ဆိုေတာ့ သမီးေလး မုန္းမွာကို မခံစားႏုိင္တာလည္းပါခ်င္ပါႏုိင္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အေဖစာသင္တုိင္း အေဖ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသေစခ်င္ေလာက္ေအာင္မုန္း ခဲ့ၾကတာ အေဖ မသိဘဲမေနဘူး။ သိသိႀကီးနဲ႕ကုိ သင္ေပးခဲ့တာ။ ထမင္းပန္းကန္ေဆာင့္ျပီးခ်ေပးတာကို အေဖက မသိဘဲေနမလား။ တကယ္တတ္ႏုိင္တဲ့အေဖ။ အေဖနဲ႔ယွဥ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေကာင္မွမဟုတ္ဘူးျဖစ္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုမုန္းမွာစိုးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က သမီးကုိ တအားအလုိလိုက္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အမုန္းမခံႏုိင္ျဖစ္ေနျပီ။
မိဘကို စာသင္လုိ႔ လံုးလံုးမုန္းမိတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ခ်စ္တစ္လွည့္မုန္းတစ္လွည့္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္ကေလးမွ စာသင္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ကေလးဆုိတာ ေဆာ့ပဲေဆာ့ခ်င္တာ သဘာ၀ပါ။

အဂၤလိပ္စာကို ကၽြန္ေတာ္ အခက္အခဲသိပ္မေတြ႕ဘဲ ဖတ္ႏုိင္တာ အေဖ့ေက်းဇူးပါ။ ဒီ့ထက္ေက်းဖူး ႀကီးတာက စာေပအေမြပါ။ စာေပဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရကို အေဖက ရင္ဘတ္ထဲထိေရာက္ ေအာင္ေပးသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တာ၀န္မဲ့သူ။ အေမရိကန္ေခၽြးမ ဆိုတာကို ဖတ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနာင္တရတယ္။ အခ်ိန္ေနာက္မက်ေသးလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ဒီေန႔ကစျပီး ကၽြန္ေတာ့္သမီးကို စည္းကမ္း လုပ္ရေတာ့မယ္။ ကေလးကို ဖ်က္ဆီးတဲ့လူဟာ မိဘကိုယ္တုိင္မျဖစ္သင့္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားႀကီးေလ့လာရဦးမယ္။ သမီးေလးလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ Up and down, Up and down, Up and down we go ဆိုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခြင့္ ရႏုိင္ဖို႔လုိတယ္။ ဒီေန႔ကစျပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သမီးေလး … Up and down, Up and down, Up and down we go …

About တရားမွ်တမႈကိုရွာေဖြရင္း ရံႈးနိမ့္ေနသူတစ္ဦး။

has written 9 post in this Website..