ဒီအေတြးေလးကို တရားစခန္းမွာ တရားအားထုတ္ဖို႔သြားရင္းကေန ရလာတာျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ရိပ္သာေတြကို တရားလာအားထုတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြ တရားအားထုတ္ရတာ ၀ါသနာပါၾကတယ္။ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ နံမည္ၾကီးတဲ့ရိပ္သာတိုင္းကို သြားၾကေပမယ့္ ေ၀ေတ၀ါးတားျဖစ္ေနသူေတြကို ေတြ႔ရေတာ့ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ သူတို႔ေတြက ရိပ္သာထဲကိုလာကထဲက ခြက္ဗလာနဲ႔ မလာၾကလို႔ပါပဲ။ သူတို႔ေတြခြက္ထဲမွာ တျခားဟာေတြကို ထည့္ထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာပဲထပ္ထည့္ထပ္ထည့္ လွ်ံကုန္ျပီး ခံလို႔မရပါဘူး။ ေရရွိတဲ့ခြက္ထဲကို အခ်ိဳရည္ထည့္ၾကည့္ရင္ အကုန္မရပဲ လွ်ံထြက္ကုန္ပါတယ္။ ေပးသားေပး၏ မရ ဆိုသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ခိုင္းတဲ့အတိုင္း တေသြမတိမ္းလုိက္နာဖို႔ ခက္ခဲေနၾကပါတယ္။ ဟိုမွာက ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ဟိုလိုလုပ္တာပိုေကာင္းမွာ စသျဖင့္ မာန္တစ္ခုခံေနတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္မက ရိပ္သာမွာေနရင္းရလိုက္တဲ့အေတြးမို႔ ရိပ္သာနဲ႔ဆက္စပ္ေရးလိုက္ေပမယ့္ အျပင္ေလာကမွာ ပညာရွာရာမွာလဲ အဲဒီအတိုင္းပါပဲ။ ပညာတစ္ခုကို ဆရာတစ္ေယာက္ဆီမွာ ဆည္းပူးေတာ့မယ္လို႔ ၾကံရြယ္လိုက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ အားလံုးကိုခံယူမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး အဲဒီပညာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး မေတာက္တစ္ေခါက္တတ္ခဲ့တာေတြကို ေမ့ပစ္ျပီး စိတ္ထဲမွာ ဗလာလုပ္ထားလိုက္မွ ပညာအားလံုးကို ခံယူရရွိႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မဆုိလိုတာက အရင္သိထားတာေတြကို ေမ့ပစ္ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခြက္ေတြကို သီးသန္႔ထားဖို႔ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီက တပည့္ခံတိုင္း ခြက္ဗလာျဖင့္ ခံယူၾကရင္ ဆရာတစ္ေယာက္ျခင္းစီက သူတို႔ပညာေတြကို အျပည့္ခံယူရရွိႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

စာဖတ္သူအားလံုး ခြက္ဗလာျဖင့္ ခံယူႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း ………

ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက တရုတ္ဆရာတစ္ေယာက္ေျပာခဲ့ဖူးတာကို အခုထိသတိရေနမိတယ္ …
ငယ္စဥ္အခါ ပညာရွာခ်ိန္မွာ
ဆရာမ်ား သားေသ တ့ဲ …
ၾကီးတဲ့အခါ ပညာရွာစဥ္မွာေတာ့
ဆရာမ်ား အသားေသ တဲ့ …

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....