“သတ္တဝါတို့ အဖို့၌ ကိုယ်၏ ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ်၏ ဆင်းရဲခြင်း ဟူ၍ ဒုက္ခနှစ်မျိုး ရှိပေရာ၊ ကိုယ်၏ ဆင်းရဲခြင်းသည် ရံဖန်ရံခါမျှသာ ကြုံရ တတ်သော ဒုက္ခမျိုး ဖြစ်၍ စိတ်ဆင်းရဲမှု သည်သာလျှင် မနေတတ်သူများ အဖို့၌ မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရတတ်သော ဒုက္ခမျိုးဖြစ်၏။” ဟူသော စာပိုဒ်လေးကို အမှတ်မထင် ဖတ်လိုက်မိတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မနေတတ်တာကို သွားမြင် မိပါတယ်။ ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်း၏ စာပေတို့ကား ထိလှပေစွ။
တကယ်တန်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ဆင်းရဲ နှစ်မျိုးထဲက စိတ် ဆင်းရဲခြင်းသည် လွန်စွာမှ အခံရခက်လှပါတယ်။ လူတိုင်းလည်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြည့်စုံစေကာမှု စိတ်ဆင်းရဲမှုကတော့ ကြုံကြရတာချည်းပါပဲ။ ဆင်းရဲခြင်းကို သေချာ ခွဲကြည့်ပြန်တော့ လက်ငင်းကြုံနေရတဲ့ ဆင်းရဲ၊ အတိတ်ကို ပြန်တွေး၍ ခံစားရသော ဆင်းရဲရယ်၊ နောက် အနာဂါတ်အတွက် မှန်းမျှော်တွေးဆမိခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆင်းရဲလို့ ဆိုပြီး သုံးမျိုး တွေ့ရတယ်နော်။
ဒီသုံးမျိုးထဲကမှ လက်ရှိကြုံရတဲ့ ဆင်းရဲထက်ကို အတိတ်နဲ့ အနာ ဂါတ်ကြောင့် ရတဲ့ ဆင်းရဲက ပိုနေပါတယ်။ လူတိုင်းကို အလွန်ကဲဆုံး စိတ် ဆင်းရဲမှု ဖြစ်စေတာကတော့ လွန်လေပြီးသော အတိတ်အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ် တွေးတောမိခြင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အင်း အနာဂါတ် ကတော့ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာတွေ ကြိုတွေးနေရလို့လားမသိဘူး။ ဖြစ်ချင်တာက အကောင်းတွေချည်းဆိုတော့ အနာဂါတ်ကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲရတာက နည်း တယ်ထင်တာပဲ။ တကယ်လက်တွေ့ကျ ကြိုတွေးထားတဲ့ အကောင်းတွေချည်း က ဖြစ်မလာလို့ လက်ငင်းအချိန်မှာတွေ့ရတဲ့ မထင်ထားပဲ ရလာတဲ့ အရာတွေ အပေါ် မကျေနပ်ပြန်တော့ တစ်ခါ စိတ်တွေက ဆင်းရဲ ရပြန်တာလေ။ အဲလို ကြုံလာတဲ့ အချိန်မှာ ဆင်းရဲရတာကတော့ ထားပါတော့လေ။
အဲဒီဆင်းရဲခြင်းသည် တစ်ခဏအချိန်လေးများပဲ ကုန်ဆုံး ပျောက် ကွယ်သွားပြီမို့ နောက်တစ်ခဏ အချိန်မှာတော့ သူဟာ အတိတ် ဖြစ်သွား ပြီနော်။ ဥပမာ ကိုယ့်ကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှု ခံရတယ် ထားတော့။ အဲဒီ ကဲ့ရဲ့မှုက ပြင်းထန်ရင် ပြင်းထန်သလောက် စိတ်ပေါက်မိမယ်ထား။ အဲဒီ အချိန်လေး ကုန်သွားတဲ့နောက် တစ်ခဏ အချိန်မှာ အဲဒီ ကဲ့ရဲ့မှုဟာ အတိတ်ဖြစ် သွားပြီနော်။ ကဲ့ရဲ့သူကလည်း တစ်ကြိမ်ပဲ ပြုလုပ်သွားတာပါနော်။ ဒါပေမယ့် ခံရတဲ့သူအဖို့ ဒါကြီးကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စဉ်းစားပြီး ရင်ထဲမှာ အသစ် အသစ်သော ဆင်းရဲမှုတွေက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေရပြန်တယ်။ ဒါသည်ပင် လွန်လေပြီးသော အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစား မိတိုင်း ဆက်ပြီးခံနေရတဲ့ ဆင်းရဲပါလားလို့ သိလာရပါတယ်။
ဒါဆို အတိတ်ကို မသွားပါနဲ့လား။ သွားတာနဲ့ ဆင်းရဲမယ်နော် လို့ဆို ပြန်တော့လည်း မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တာကို တွေ့ရပြန်တယ်။ အင်း…ဒါဆိုရင် တော့ ဒီစိတ်ဆင်းရဲမှု သံသရာက လွတ်ဖို့ အကြောင်းမမြင်တော့တာမို့ နည်း လမ်းလေးတော့ ရှာပါဟ ဆိုတော့ အဓိက အဆောင်လေးရှိဖို့ လိုလာပါတယ်။
အဲဒါကတော့ “သတိ” ရှိဖို့ပဲပေါ့။ ဘာကို သတိနဲ့ စောင့်မှ ရမှာလဲဆိုရင် ဒီစိတ် ကလေးရဲ့ ဘေးမှာ သတိကိုယ်ရံတော်လေး ချထားမှ ဖြစ်မှာပါနော်။ သတိက စိတ်ကလေးကို ပစ္စုပ္ပန်မှာ နေနိုင်ဖို့ စောင့်ထိန်းပေးတဲ့ သဘောပါပဲ။
ဒီနေရာမှာလည်း သတိနဲ့ သမ္မာသတိ ကွဲပြီးသိဖို့ လိုလာပါတယ်။ သတိကတော့ လမ်းကူးတဲ့အခါ ကားမတိုက်မိအောင် သတိထားတာမျိုး။ ရေစိုနေသော ကြမ်းပြင်မှာ ချော်မလဲအောင် သတိထားသွားတာမျိုးကို ပြောတာပါနော်။ အဲ..သမ္မာသတိ ကတော့ မိမိတို့ စိတ်ကို အလိုမရှိအပ်သော အာရုံမျိုးမှာ မျောပါမသွားစေဖို့ အကျိုးရှိစေမယ့် အာရုံတို့မှာသာ ထားနိုင်စေဖို့ ထိန်းကျောင်းပေးတဲ့ သတိကို ပြောတာပါနော်။
ဘယ်လိုလုပ်ရင် ထိန်းနိုင်မလဲဆိုတော့။ ကိုယ်လုပ်မယ့် အလုပ်ကို လုပ်နေစဉ်မှာကိုပဲ သိပေးနေရမယ်လေ။ တွေးနေရင်းနဲ့ တွေးနေပါလားလို့ သိလိုက်တယ်ဆိုရင် ဒီအတွေးက လူမိသွားလို့ ပြေးရပြီလေ။ အဲလိုပဲ ခု စာရိုက် နေတဲ့အခိုက် စာရိုက်နေတယ်နော်။ မအားသေးဘူး။ တောင်တွေးမြောက်တွေး မလုပ်ချင်နဲ့လို့ သတိပေးထားရပါတယ်။ အင်း..လက်က စာရိုက်ရင်းက စိတ်ကလေးကို လှမ်းလှမ်းပြီး ကြည့်ပေးနေရတာနော်။ ခုတော့ လိမ္မာရှာပါတယ်။ စာလုံးတွေ နောက်လိုက်ပြီး သိနေတယ်လေ။ အင်း ဒါဆို ပစ္စုပ္ပန်ပေါ်မှာ ရောက်နေတဲ့အချိန်လည်းဖြစ်၊ ဒေါသဖြစ်စရာ အာရုံနဲ့လည်းကင်းနေတော့ ငြိမ်နေရှာပြန်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။ အဲလို ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရတာကို ငြီးငွေ့လာပြီနဲ့ တူပါရဲ့။ ဒါပြီးရင် ဘာတွေ လုပ်ရဦးမယ်ဆိုတဲ့ လုပ်စရာ အလုပ်လေးတွေဆီကို စိတ်က လှမ်းနေပြန်ပါပြီ။ အင်း တော်တော်တော့ ထိန်းဖို့ ခက်သား။ ခုပဲ ငြိမ်နေတယ် ပြောတုန်း မလုပ်ရသေးတဲ့ အနာဂါတ်ကာလကို ရောက်သွားပြန်ပါပြီ။ ဟော ပြောရင်းနဲ့တောင် ကြည့်ပါဦး။ အတိတ် အတွေး များဆီသို့ လှည့်တော့မယ့် စိတ်ကလေးရဲ့ လည်တိုင်လေးကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး သတိနဲ့ လှမ်းထိန်းလိုက်ရင်း “အားလုံးပဲ ဆင်းရဲလွတ်ရာသို့ သမ္မာသတိ နှင်တံလေးနဲ့ ထိန်းလို့သာ သွားကြပါစို့”လို့ လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်နော်။

About who who

who who has written 97 post in this Website..

“အမ်ားအက်ိဳး ရြက္သယ္ပိုးက ခႏိုးခနဲ႔ ဆိုကဲ့ရဲ႕လည္း မရြဲ႕မေစာင္း ကိုယ့္လမ္းေႀကာင္းကို စိတ္ေကာင္းႏွင့္ယွဥ္ ေရွးရႈႏွင္ေလာ့”