ဒုတိယ ကမၻာ စစ္ျပီး ေနာက္တြင္ အာရွ စီးပြား ေရး အလ်င္ အျမန္ တိုးတက္ လာသည္။ ပထမ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကို ရီးယား၊ ထိုင္၀မ္ တို႔ ျဖစ္သည္။ ေဟာင္ေကာင္ စကၤာပူ တို႔ ထပ္လိုက္ လာသည္။ အခု ေနာက္ဆံုး အိႏၵိယႏွင္႔ တရုတ္ ျပည္မတို႔ ပါ၀င္ လာျပီး ဂလို ဘယ္ ပါ၀ါ ခ်ိန္ခြင္ လွ်ာ ကိုပါ ေျပာင္းလဲ ပစ္လိုက္ သည္။

ဒီ ႏိုင္ငံ ေတြရဲ႕ စီးပြား ေရး ဖြံျဖိဳး တုိးတက္မွႈ ေနာက္ကြယ္မွာ အဓိက အေရးပါ ေမာင္းႏွင္ ေပးတာက ပညာ တတ္ အင္အား စု (educated workforce) ျဖစ္သည္။ စီးပြား ေရးမွာ ပိုမို ဆန္းသစ္ တီထြင္ ႏိုင္ဖို႔နဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ ဖို႔ အတြက္ ပညာေရးနဲ႔ သုေတ သန လုပ္ငန္း ေတြမွာ ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံ ၾကရ မယ္ ဆိုတာ သူတို႔ နားလည္ လာျခင္း ေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။

၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ား အစမွာ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကို ရီးယား နဲ႔ ထိုင္၀မ္ တို႔က သူတို႔ လူထုကို အထက္ တန္း ပညာ ေရး အားလံုး တက္ ႏိုင္ေအာင္ အခြင္႔ အလမ္းေတြ ဖန္တီး ေပးသည္။  အက်ဳိး ရလာဒ္က  ျမင္ၾက ရတဲ႔ အတိုင္း မခ်ိ မဆန္႔ ပင္။

ယေန႔ တရုတ္နဲ႔ အိႏၵိယ တို႔ကလည္း ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီး အာဂ်င္ဒါေတြ ခ်မွတ္လာသည္။ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုး အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရးကို အားသကုန္ အျပိဳင္ တိုးခ်ဲ႕ေနၾကသည္။၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားက စလို႔ တရုတ္က ထူးထူးျခားျခားေတြ လုပ္ေဆာင္ျပလာသည္။ တရုတ္ျပည္မွာ အစိုးရရဲ႕ ေထာက္ပံ႔မွႈ အမ်ားဆံုးရတဲ႔ တကၠသိုလ္ ၉ခု ရွိသည္။ သူတို႔ကို တရုတ္ ‘C 9’ ဟု ေခၚၾကသည္။ ေနာက္ တစ္ကမၻာလံုးက အေမရိကန္ အဆင္႔ျမင္႔ တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ားကို Ivy League လို႔ ေခၚၾကသလို၊ အခု တရုတ္ တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ားကိုလည္း China’s Ivy League လို႔ တင္စား ေျပာတာေတြ ရွိလာသည္။

အိႏၵိယ လူသားအရင္းအျမစ္ ဖြံျဖိဳးေရး ၀န္ၾကီးဌာနကလည္း မၾကာေသးမီက ေၾကျငာသည္။ သူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ တကၠသိုလ္ေတြထဲက ၁၄ခုကို ကမၻာ႔ ထိပ္တန္းအဆင္႔ ‘world class’ ေရာက္ေအာင္ ရည္ရြယ္ လုပ္ကိုင္ ေနတဲ႔ အေၾကာင္း။ အျခား အာရွ စီးပြားေရး အင္အားၾကီးေတြကလည္း ဘယ္ ေနာက္က်ခံ လိမ္႔မလဲ။ စကၤာပူက နည္းပညာနဲ႔ ဒီဇိုင္း တကၠသိုလ္သစ္ တစ္ခု တည္ေဆာက္ဖို႔ စီမံခ်က္ ခ်ေနျပီ။ စကၤာပူ အမ်ဳိးသား တကၠသို္လ္ကို အေမရိကန္ စတိုင္ လစ္ဘရယ္ arts ေကာလိပ္ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထား ျပီးျပီ။

ဒီ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြက ေျပာေနတာရွိသည္။ အရွ အစိုးရမ်ားဟာ စက္မွႈ ေခတ္လြန္နဲ႔ နည္းပညာ အေျခခံ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္မွာ စီးပြားေရး တိုးတက္မွႈကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ထိန္းထားႏိုင္ဖို႔ အတြက္ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး တခြင္ တျပင္လံုး ေရွာ႔ရိုက္ ျပဳျပင္ထားဖို႔ လိုအပ္တာ သူတို႔ နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ႔ အေၾကာင္း။

အာရွ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ သုေတသန ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွႈေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္လာသည္။ အရိုးစြဲ ေနသည့္ သင္ရိုး ညႊြန္းတမ္းေတြ သင္ၾကားနည္းစနစ္ေတြကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ လာၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္ မဟာဌာနမ်ားမွ ထူးခြ်န္သည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ား အျပိဳင္ ပင္႔ဖိတ္ ဆြဲေဆာင္ ၾကသည္။ သို႔ႏွင္႔တိုင္ စိန္ေခၚမွႈေတြက ဆက္ရွိေနဆဲပင္။ အခု ရာစုႏွစ္ အလယ္တြင္ ကမၻာ႔ ထိပ္တန္း တကၠသိုလ္မ်ားအၾကား အာရွ တကၠသိုလ္ေတြ ေသခ်ာေပါက္ ထီးထီး ရပ္ႏိုင္မွာလား ဆိုတာ။

အာရွ ဦးေဆာင္သူမ်ား

ေရရွည္ စီးပြားေရး တည္ျငိမ္ တိုးတက္ဖို႔ (sustained economic growth) အတြက္ ပဏာမ လိုအပ္ခ်က္က ႏိုင္ငံသား အားလံုး အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး လက္လွမ္းမွီ ၾကဖို႔ပင္။ ဒါကို အာရွ အစိုးရေတြ နားလည္ သေဘာေပါက္ျပီး ဒုတိယ ကမၻာစစ္လြန္ ကာလတြင္ စတင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔ၾကသည္။

ျပီးခဲ႔တဲ႔ ရာစု ေနာက္ပိုင္း တစ္၀က္တြင္ စာတတ္ေျမာက္ျပီး ထရိန္နင္ ေကာင္းေကာင္းမိထားသည့္ လုပ္သား အင္အားစုက ဂ်ပန္ႏွင္႔ ေတာင္ကိုရီးယား တို႔မွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ေအာင္ အမ်ားၾကီး အကူအညီ ေပးခဲ႔သည္။ စိုက္ပ်ဳိးေရးမွ ကုန္ေခ်ာ ထုတ္လုပ္သည့္ စီးပြားေရးဆီ အရင္ဆံုး ေျပာင္းႏိုင္ခဲ႔သည္။ ေနာက္ အဆင္႔နိမ္႔ ကုန္ထုတ္လုပ္မွႈ ကေန၊ အဆင္႔ျမင္႔ ကြ်မ္းက်င္မွႈ ပညာႏွင္႔ ေပါင္းစပ္ ထားသည့္ ကုန္ေခ်ာ ထုတ္လုပ္မွႈ ေတြဆီ လွမ္းတက္လာသည္။

ဂ်ပန္ေရာ ေတာင္ကိုရီးယားပါ အစိုးရေတြက ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွႈေတြ ပံုေအာခဲ႔ၾကလို႔၊ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရးက အလ်င္အျမန္ အျပန္႔က်ယ္ သြားသည္။ ဂ်ပန္တြင္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္က တကၠသို္လ္ တက္ေရာက္ႏိုင္သည့္ အသက္အရြယ္ရွိ တတိုင္းျပည္လံုး လူဦးေရရဲ႕ ၉ ရာခိုင္ႏွႈန္းသာ တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္ ၀င္ေရာက္ ႏိုင္ရာက၊ ၁၉၉၀ က်ေတာ႔ ၄၂ ရာခိုင္ႏွႈန္း ျမင္႔တက္လာသည္။ ကိုရီးယားမွာက ပို ထူးျခားသည္။ ၁၉၆၀မွာ ၅ ရာခိုင္ႏွႈန္း ရွိရာကေန ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရာက္ေတာ႔ ၅၀ ရာခိုင္ႏွႈန္း အထိ တက္လာသည္။

ထိုကာလမ်ားတြင္ တရုတ္ႏွင္႔ အိႏၵိယတို႔က ဓါးမ ေနာက္ပိတ္ ေခြ ပင္။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား တြင္ပင္ တကၠသိုလ္ တက္ေလာက္တဲ႔ အရြယ္ရွိ တရုတ္ လူငယ္ေတြ အနက္ ၅ ရာခိုင္ႏွႈန္း ေလာက္က အထက္တန္း ေက်ာင္းေတြ မွာပဲ ရွိၾကပါေသးသည္။ ဘဂၤလားေဒရွ္႕၊ ေဘာ႔စ၀ါနာ တို႔ႏွင္႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသား အေရ အတြက္က အတူတူေလာက္။ အိႏၵိယကလည္း စစ္ျပီးေခတ္ အမ်ဳိးသား တကၠသုိလ္ေတြကို အဆင္႔ အတန္းျမင္႔ေအာင္ တံခါးဖြင္႔ ၾကိဳးစားေပမယ္႔၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္ေတြ ၀င္ခြင္႔ ရတဲ႔ ေက်ာင္းသား အေရအတြက္က ၇ ရာခိုင္ႏွႈန္းေလာက္ပဲ ရွိမည္။

၂၀၀၀ ခုႏွစ္နား ေရာက္လာေတာ႔ သူတို႔ တိုင္းျပည္ အမွီလိုက္မွ ျဖစ္ေတာ႔မည္ ဆိုတာ တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ လာသည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ပီကင္း တကၠသိုလ္ ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ အခမ္းအနားတြင္ သမၼတ က်န္ဇီမင္း မိန္႔ခြန္း ေျပာတဲ႔ အခါ၊ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး က႑ အၾကီးအက်ယ္ တိုးခ်ဲ႕ေတာ႔မယ္႔ အေၾကာင္း အစီအစဥ္ေတြ ထည့္ေျပာသြားသည္။ ေနာက္ သူ႔အစိုးရက သမိုင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ပညာေရး အေပၚ အားထုတ္မွႈမ်ဳိး အလ်င္အျမန္ လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ႔ၾကသည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ တြင္ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး က႑ တစ္ခုထဲ အတြက္ကို ဂ်ီဒီပီ ၁.၅ ရာခိုင္ႏွႈန္း သံုးသည္။  အခု ၂၀၀၉ တြင္ ၄.၅ ရာခိုင္ႏွႈန္း ပိုမို သံုးစြဲသည္။

တရုတ္ အစိုးရရဲ႕ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွႈက ရလာဒ္ေတြ တန္းထြက္လာတာေတာ႔ မဟုတ္။ ဒယီးဒယိုင္ သိုင္းကြက္ နင္းသလို။ သို႔ေသာ္ သမၼတ က်န္ မိန္႔ခြန္း ေၾကျငာ ျပီးတဲ႔ေနာက္၊ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြ ၁၀၂၂ ကေန ၂၂၆၃ အထိ ႏွစ္ဆ တက္ သြားသည္။ တကၠသိုလ္ တက္တဲ႔ ေက်ာင္းသား အေရအတြက္က ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ ၁ သန္း ရွိရာက၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရာက္ေတာ႔ ၅.၅ သန္း အထိ ခုန္တက္ သြားသည္။ အခုေတာ႔ တစ္ကမၻာလံုးတြင္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား အေရအတြက္ အမ်ားဆံုးက တရုတ္ ပင္။

တရုတ္ရဲ႕ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္သည့္ အိပ္မက္ေတြက ခရီးရွည္ ခ်ီတက္ပြဲပင္။ လက္ရွိ အေရအတြက္ တိုးျမင္႔ လာေပမယ္႔၊ တကၠသိုလ္ တက္ႏိုင္သည့္ အသက္အရြယ္ရွိ လူငယ္ထုရဲ႕ ၂၃ ရာခိုင္ႏွႈန္း သာ ၀င္ခြင္႔ ရေသးသည္။ ဂ်ပန္က ၅၈ ရာခိုင္ႏွႈန္း၊ ျဗိတိန္က ၅၉ ရာခိုင္ႏွႈန္း၊  အေမရိကက ၈၂ ရာခိုင္ႏွႈန္း တို႔ႏွင္႔ ႏွႈိင္းယွဥ္လွ်င္ ေလွ်ာက္ရဦးမည့္ ခရီးက အေ၀းၾကီး။

တကၠသိုလ္ ၀င္ေရာက္သည့္ ဦးေရ မ်ားလြန္းလာေတာ႔၊ အရည္အခ်င္းမီ ဆရာ/မ အေရအတြက္ႏွင္႔ ပညာရပ္ ဆိုင္ရာ ဌာနမ်ား အေရ အတြက္က အလ်င္မီမီ မလိုက္ႏိုင္။ ေက်ာင္းသားႏွင္႔ ဆရာ အခ်ဳိးစားက ျပီးခဲ႔တဲ႔ ဆယ္စုႏွစ္က ႏွစ္ဆ တက္ခဲ႔ေပမယ္႔၊ ဆရာေတြကို ပို ထရိန္နင္ ေပးဖို႔ လိုလာျပန္သည္။ တရုတ္ ေခါင္းေဆာင္ ပိုင္းကလည္း စီးပြားေရး ဖြံျဖိဳးတိုးတက္မွႈ အတြက္ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာ ေကာင္းေကာင္းတတ္သည့္ လုပ္သား အင္အားစု အေရးေပၚ လိုအပ္ေနတာမို႔ မီးျပင္း တိုက္ခိုင္းေနသည္။

အိႏၵိယကလည္း ရည္မွန္းခ်က္ ေခလွတာ မဟုတ္။ ကမၻာ႔ အၾကီးမားဆံုး ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံၾကီး ျဖစ္သလို၊ ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္အတြင္း လူဦးေရ အထူထပ္ဆံုး ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာေတာ႔မည္။ သူ႔ တိုးတက္မွႈႏွႈန္း ကိုသာ ဆက္ထိိန္းထားပါက၊ ၂၀၅၀ ခုႏွစ္တြင္ တရုတ္နဲ႔ စီးပြားေရး အရြယ္အစားတူ ျဖစ္လာ ႏိုင္သည္။

စီးပြားေရး တိုးတက္မွႈ မီးျပင္းတိုက္ဖို႔ အိႏၵိယ လူသား အရင္းအျမစ္ ဖြံ႔ျဖိဳးေရး ၀န္ၾကီး Kapil Sibal တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား အေရအတြက္ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္တြင္ ၁၂ ရာခိုင္ႏွႈန္းကေန ၃၀ ရာခိုင္ႏွႈန္း အထိ ျမွင္႔ဖို႔ ပစ္မွတ္ထား ေနသည္။ ဒီ အေရအတြက္က ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္အတြင္း အိႏၵိယ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သန္း ၄၀ ေက်ာ္ အထိ ျမင္႔တက္ လာဖို႔ ရည္ရြယ္ျခင္းပင္တည္း။

အေကာင္းဆံုးမ်ားႏွင္႔ ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္း

အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး တိုးခ်ဲ႕မွႈေတြ အၾကီးအက်ယ္ လုပ္ေနစဥ္မွာပဲ၊ အာရွ တကၠသို္လ္ေတြ ေနာက္ထပ္ စိန္ေခၚ စူးစိုက္ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ႔ ပန္းတိုင္ ရွိေနသည္။ ဒါက ကမၻာ႔ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ားနဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ဖို႔ သူတို႔ အင္စတီက်ဴးရွင္ေတြကို အျပတ္သ တည္ေဆာက္ ေနျခင္းပါ။

တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ စကၤာပူ၊ ေတာင္ကိုရီးယား အစိုးရမ်ားဟာ သူတို႔ တကၠသိုလ္ေတြကို ထိပ္ဆံုး အဆင္႔ မိုးေပၚ ေရာက္ေအာင္ အသည္းအသန္ ၾကိဳးပမ္းေနသည္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ဆိုေတာ႔ အေမရိက၊ အေနာက္ ဥေရာပနဲ႔ ဂ်ပန္တို႔ရဲ႕ စီးပြားေရး တိုးတက္မွႈကို အဓိက ေမာင္းႏွင္ေပးတာက သိပၸံ သုေတသန အေျချပဳ တကၠသိုလ္ ၾကီးေတြ ေၾကာင္႔ ဆိုတာ သူတို႔ သေဘာေပါက္ထား လို႔ပါ။

ကမၻာ႔ ထိပ္တန္း တကၠသိုလ္ၾကီးေတြဟာ  သိပၸံ၊ စက္မွႈ၊ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ အရပ္ဖက္ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္း စတဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္းေတြ အတြက္ ေက်ာင္းသားေတြကို ပညာေပးဖို႔ စံျပေနရာေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အစိုးရေတြ ျမင္လာေနသည္။ ဒီ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေနရာေတြမွာပဲ ျပႆနာေတြကို ျဖန္႔ထြက္ ေတြးေတာ စဥ္းစားမယ္႔ ၊ တီထြင္ ဆန္းသစ္မွႈေတြ လုပ္မယ္႔၊ ေခါင္းေဆာင္မွႈေတြ ေပးမယ္႔ ပညာတတ္ လူရည္ခြ်န္ေတြ ဖန္ဆင္း ေမြးထုတ္ ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုတာ သူတို႔ အသိအမွတ္ ျပဳလာသည္။

ဒီ လို အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက အသိအမွတ္ျပဳ နားလည္လာတယ္ ဆိုတာ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ဟန္ဓါတ္ခုတ္ ျပေနတာမ်ဳိးမဟုတ္။ သူတို႔ ရင္ဘတ္ထဲ အေတြ႔အၾကံဳ နဲ႔ ခံစားမွႈေတြ ထဲက လာတာလို႔ ဆိုရမည္။ ယေန႔ တရုတ္နဲ႔ အိႏၵိယဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း လုပ္သား အင္အားေၾကာင္႔ အျခား တိုင္းျပည္ေတြႏွင္႔ ယွဥ္ျပိဳင္ႏိုင္သည့္ စီးပြားေရး ဖြံ႔ျဖိဳးမွႈ အဆင္႔ ေရာက္လာ ခဲ႔ၾကသည္။

သို႔ေသာ္ အဲဒီ႔ လုပ္သား ေစ်းခ်ဳိမွႈက စိုက္ပ်ဳိးေရး က႑ အဆင္႔ႏွင္႔ ေနေနသမွ်ေတာ႔ ရမည္။ ဂ်ပန္နဲ႔ ေတာင္ကိုရီးယား မွာလို စက္မွႈနဲ႔ ကုန္ေခ်ာ ထုတ္လုပ္မွႈေတြ က႑ေတြ အားေကာင္းလာသည့္ အခါ၊ ပညာတတ္ လုပ္သား ပါးရွားမွႈ ျဖစ္လာသည္။ ပညာတတ္ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာရွင္ေတြ အရမ္း ေစ်းေကာင္း လြန္းေနသည္။ ထို အဆင္႔ ေရာက္လ်င္ ကုန္ထုတ္လုပ္မွႈ အသစ္ေတြ၊ ၀န္ေဆာင္မွႈ အသစ္ေတြ၊ ဆန္းသစ္ တီထြင္မွႈေတြ မဖန္တီးႏိုင္ဘဲႏွင္႔ စီးပြားေရး တိုးတက္မွႈကို ေရရွည္ ထိန္းထားႏိုင္ဖို႔ ဒုကၡေတြ႔ၾကမည္။ သိပၸံ တိုးတက္မွႈနဲ႔ အသံုးခ် သုေတသန အေပၚ အေျခခံတဲ႔ အသီးအပြင္႔ ရလာဒ္ေတြ မထုတ္ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္၊ ရရွိ ထားတဲ႔ စီးပြားေရး တိုးတက္မွႈ ေျမာင္းထဲ ျပန္ေရာက္ သြားမည္။

တရုတ္မွာ လက္ရွိ ျမန္ႏွႈန္း အတိုင္း ျမိဳ႔ျပ ျဖစ္ထြန္း ေနလ်င္၊ ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလက္ အတြင္း ကုန္ေခ်ာ ထုတ္လုပ္မွႈမ်ား အတြက္ ေစ်းေပါေပါ လုပ္သား ရဖို႔ အခက္အခဲ ရွိလာမည္။ အိႏၵိယလည္း ေနာက္ဆယ္စုႏွစ္ဆို အဲဒီ႔ အမွတ္ပိြဳင္႔ ေရာက္လာၾကမည္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ပဲ ဒီ တိုင္းျပည္ ႏွစ္ျပည္က ဆန္းသစ္ တီထြင္မွႈေတြ (innovation) အင္အားျဖည့္ဆည္းဖို႔ အခ်ိန္ယူ ေဆာင္ရြက္ ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

အခု ေျပာမယ္႔ ဟာကို စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ၁၉၅၀ ကေန ၁၉၉၀ အတြင္း ဂ်ပန္က ေစ်းေပါတဲ႔ လုပ္သား အင္အားေၾကာင္႔ အေမရိကထက္ ပိုျမန္ျမန္ တိုးတက္ လာခဲ႔သည္။ ေနာက္ ဂ်ပန္မွာ စက္မွႈ လုပ္ငန္းေတြ မ်ားလာေတာ႔၊ စ်းေပါတဲ႔ လုပ္သားေတြ ခါးျပတ္ ကုန္ျပီး အေမရိကထက္ စီးပြားေရး ေႏွးသြားရသည္။  အေမရိကန္ Microsoft, Netscape, Apple, Google ကုမၸဏီတို႔သည္ သိပၸံ သုေတသန အေျခခံျပီး၊ ေအာင္ျမင္မွႈေတြ ျဖတ္တက္ေနသည္။ ဂ်ပန္က ေနာက္ တစ္လွမ္း အတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ လိုအပ္သည့္ တီထြင္ ဆန္းသစ္မွႈေတြ အတြက္ ပညာေရး ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွႈ ထပ္မေအာရင္ ေနာက္က် က်န္ရစ္ သြားႏိုင္သည္။

ထိပ္တန္း တကၠသိုလ္ ၾကီးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ ဆိုတာ လြယ္လြယ္ ကူကူ မဟုတ္။ ကမၻာ႔ အဆင္႔မွီ တကၠသိုလ္ ၾကီးမ်ားသည္ နယ္ပယ္ အသီးသီးမွ ပညာရွင္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ေတြ စုစည္းရင္း သူတို႔ ေအာင္ျမင္မွႈ ေနရာ တည္ေဆာက္ ယူခဲ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။

အဂၤလန္က ေအာ႔စဖိုဒ္႔ႏွင္႔ ကိန္းဘရစ္ကို မွီဖို႔ ဟားဗတ္ႏွင္႔ ေယးလ္ တကၠသိုလ္တို႔မွာ ရာစုခ်ီ အခ်ိန္ယူခဲ႔ ၾကရသည္။ ၁၈၉၂ တြင္ ထူေထာင္သည့္ စတန္းဖို႔ဒ္ႏွင္႔ ခ်ီကာဂို တကၠသိုလ္ တို႔သည္ ရာစု၀က္ေက်ာ္ အခ်ိန္ယူခဲ႔ ၾကရသည္။ ကမၻာ ထိပ္ဆံုး တကၠသိုလ္ ၂၅ခု အဆင္႔ထဲ စာရင္းေပါက္ေအာင္ ၀င္လာႏိုင္သည့္ အာရွရဲ႕ ပထမဆံုး တကၠသိုလ္က တိုက်ဳိ တကၠသိုလ္ ျဖစ္ျပီး၊ ၄င္းကို ၁၈၇၇ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ ထူေထာင္ခဲ႔သည္။

ထပ္ေျပာရရင္ ကမၻာ ထိပ္တန္းဆင္႔ သုေတသန အလုပ္ေတြ စြမ္းႏိုင္တဲ႔ တကၠသိုလ္ေတြ တည္ေဆာက္ျခင္း ဆိုတာ အရည္အေသြး အျမင္႔ဆံုး ပညာရွင္ေတြ ဆြဲေဆာင္ ဖိတ္ေခၚ စုစည္း ထားႏိုင္ျခင္း ကို ဆိုလိုသည္။ သိပၸံ လုပ္ငန္းေတြ အတြက္ အဆင္႔ျမင္႔ ပံ႔ပိုး ပစၥည္း၊ လံုေလာက္ေသာ ေငြေၾကး၊  အျပိဳင္အဆို္င္ လစာ ႏွင္႔ အက်ဳိးအျမတ္ စတာေတြ လိုမည္။ အဲဒီ မ်က္ႏွာစာ သံုးခု စလံုးအတြက္ တရုတ္က ရင္းႏွီး ျမွႈပ္ႏွံမွႈေတြ ဆုပ္ဆုပ္ကိုင္ကိုင္ ပံုေအာ ပစ္ေနသည္။

ရွန္ဟိုင္းျမိဳ႕ တကၠသိုလ္ၾကီး သံုးခုျဖစ္တဲ႔ Fudan, Shanghai Jiao Tong, Tongji တို႔သည္ ျပီးခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္အနည္းငယ္ အတြင္း သူတို႔ တကၠသိုလ္ ပုရ၀ုဏ္ေတြကို ဖြံ႔ျဖိဳးေအာင္ လုပ္ခဲ႔ၾကသည္။ တကၠသိုလ္ တစ္ခုခ်င္းစီမွာ ထင္ရွားတဲ႔ သုေတသန ဌာနေတြ၊ စက္မွႈလုပ္ငန္း ပါတနာေတြနဲ႔ တြဲဖက္ထားသည္။

၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားတြင္ အေမရိကမွ သိပၸံႏွင္႔ အင္ဂ်င္နီယာ Ph.D ဘြဲ႔မ်ား ရရွိခဲ႔သည့္ တရုတ္ ၂၀ ရာခိုင္ႏွႈန္း ျပည္ေတာ္ ျပန္လာခဲ႔ၾကသည္။ အခု ျပည္ေတာ္ျပန္ ပညာတတ္ အေရအတြက္က ျမင္႔မားလာေနျပီး၊ အေမရိကႏွင္႔ ယူေက တို႔တြင္ လက္ခ်ာ ရိုက္ေနသည့္ သူမ်ား သြားခ်ည္ျပန္ခ်ည္ အေရွ႕ႏွင္႔ အေနာက္ တကၠသိုလ္ေတြ ေခါက္တုန္႔ ကူးေနသည္။

အိႏၵိယလည္း ပညာတတ္ေတြ ပံုေအာ ထြက္ေနေပမယ္႔၊ တရုတ္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသေလာက္ ထပ္အားစိုက္ ဖို႔လိုမည္။ ေဒသခံ ကုလား ပါေမာကၡေတြ ခ်ည္း အားကိုးလြန္း မေနဘဲ၊ ႏိုင္ငံျခား ပါေမာကၡေတြ အလွည့္က် ေနရာေပး ၾကည့္သင္႔သည္။

သုေတသနကို ဦးစားေပး

တကၠသိုလ္ မဟာဌာနေတြ ေကာင္းဖို႔ဆိုလ်င္ သက္ဆိုင္ရာ ဌာန ကိုယ္စီ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ား အတြက္ ေငြေၾကး အလံုေလာက္ ခ်ထားေပးရမည္။ သုေတသန လုပ္ငန္း မရွိတဲ႔ ဘာသာရပ္ဌာနသည္ လက္ေတြ႔ မက်တဲ႔ သင္ၾကားေရးမို႔ ယခုေခတ္ အဖို႔ ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမည္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ သမၼတၾကီး သိပၸံ အၾကံေပး ဗန္နဗာ ဘုရ္ွ က အစီရင္ခံစာ တစ္ခု တင္ခဲ႔သည္။ အေျခခံ သိပၸံမွာ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိမွႈေတြဟာ စက္မွႈ နည္းပညာမွာ ဖြံ႔ျဖိဳးမွႈေတြ အတြက္ အေျခခံေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း ေရးထားသည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္ခ်က္ ပါေသးသည္။ အေျခခံ သိပၸံ တိုးတက္မွႈမွ ရရွိသည့္ စီးပြားေရး ရခ်က္ (economic gains) မ်ားသည္ အျမဲ ပံုမွန္ ျဖစ္ေနမွာေတာ႔ မဟုတ္တဲ႔။

ဆိုခဲ႔သည့္ အတိိုင္း သိပၸံေတြ႔ရွိခ်က္ေတြက လံုး၀ မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔ ရလာဒ္မ်ား ထုတ္ေပးသည္။ ဥပမာ၊ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ ေႏွာင္းပိုင္း ေလဆာ ကို ပထမဆံုး စတီထြင္ေတာ႔၊ ဘယ္သူကမွ မ်က္စိ ခြဲစိတ္မွႈတြင္ အသံုးတည့္ ႏိုင္မည္ဟု ေတာ္ေတာ္ ၾကာၾကာထိ မထင္ခဲ႔ မိၾက။ သိပၸံ ေတြ႔ရွိမွႈ ကရရွိတဲ႔ စီးပြားေရး အက်ဳိး ရလာဒ္မ်ားကို မူလ တီထြင္သည့္ သိပၸံ ပညာရွင္ေတာင္ မတြက္ဆ ထားေတြ ရွိတတ္သည္။ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီမ်ား အေနနဲ႔လည္း ကုန္ထုတ္ စြမ္းအားသစ္ေတြ ျဖစ္လာဖို႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွႈ မ်ားမ်ား မလုပ္ႏိုင္။ ဒီလိုေနရာမ်ဳိးမွာ အစိုးရေတြ ဦးေဆာင္ ၾကဖို႔ လိုအပ္သည္။

ဗန္နဗာ ဘုရွ္ ရဲ႕ ၁၉၄၅ အစီရင္ခံစာေၾကာင္႔ အေမရိကန္ အစိုးရ က သိပၸံသုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အမ်ားၾကီး ပံုေအာ လုပ္ကိုင္ခဲ႔သည္။ ယေန႔ အထိ သူတင္ျပသည့္ မူ သံုးခ်က္ အေပၚ အေျခခံထားသည္။

ပထမ၊ အစိုးရသည္ အေျခခံ သိပၸံ အတြက္ ေငြေၾကး ေထာက္ပ႔႔ံ ကူညီဖို႔ လံုး၀ တာ၀န္ ယူထားရမည္။ ။ ဒုတိယ၊ တကၠသိုလ္မ်ားက အစိုးရ ကူညီ ေထာက္ပံ႔တဲ႔ သုေတသန ေငြေၾကး အတြက္ တာ၀န္ယူ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္ေပးဖို႔ လံုး၀ တာ၀န္ရွိသည္။ တတိယ၊ အစိုးရက သိပၸံ ရလာဒ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အတြက္ ေငြေၾကး ပံ႔ပိုးေသာ္လည္း၊ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး အေၾကာင္းျပ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ပိုင္ ခြင္႔ မရွိ။ သိပၸံပညာ ေကာင္းက်ဳိး ရလာဒ္ အေထြေထြ အတြက္ သိပၸံပညာရွင္မ်ားသာ ဆံုးျဖတ္ လုပ္ေဆာင္ ခြင္႔ရွိမည္။

ထို စနစ္က အဆမတန္ ထူးျခားတဲ႔ ေအာင္ျမင္မွႈမ်ားကို ရရွိ ေစခဲ႔သည္။ သုေတသန နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ေနာက္ဆံုးေပၚ အေကာင္းဆံုး နည္းနာမ်ား ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ခဲ႔သည္။ ဘြဲ႔လြန္ သုေတသန သင္တန္းမ်ား အတြက္ အက်ဳိးအျမတ္ ရရွိေစသည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းမ်ားႏွင္႔ တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အတြက္ ျပဌာန္းစာအုပ္ သက္သက္မကဘဲ၊ လက္ေတြ႔ သိပၸံ ဓါတ္ခြဲ ခန္းမ်ားႏွင္႔ လက္ပြန္းတတီး ထိေတြ႔ခြင္႔ အျမဲ ရရွိခဲ႔သည္။

ဆိုရရင္ အာရွသုေတသန ေဆာင္ရြက္မွႈေတြမွာ ဒီလို အားေပး ေထာက္ပံ႔မွႈ အစီအစဥ္မ်ား လံုး၀ မရွိခဲ႔ပါ။ သမိုင္းေၾကာင္း အရၾကည့္ရင္ သိပၸံ သုေတသန အမ်ားစုဟာ တကၠသိုလ္ေတြ အစိုးရ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြ က လာတာ မဟုတ္ဘူး။ တရုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကိုရီးယား တို႔မွာ သုေတသန အတြက္ ေထာက္ပံ႔ေငြေတြက အသံုးခ် သုေတသနနဲ႔ ဖြံ႔ျဖိဳးေရး (R&D) ဆီပဲ တိုက္ရိုက္သြားတာ။ အေျခခံ သိပၸံ အတြက္ ခ်ေပးတဲ႔ ေငြေၾကးက အလြန္ နည္းပါးလွသည္။

ဥပမာ၊ တရုတ္မွာ R&D အသံုး စရိတ္ရဲ႕ ၅ ရာခိုင္ႏွႈန္းပဲ သိပၸံ ရွာေဖြမွႈ အတြက္ သံုးစြဲသည္။ အျခား ဖြံျဖိဳးျပီး ႏိုင္ငံမ်ားက ၁၀-၃၀ ရာခိုင္ႏွႈန္း သံုးစြဲသည္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုက ဂ်ီဒီပီ ရွယ္ယာထဲက ယူျပီး အေျခခံ သိပၸံ ရွာေဖြမွႈ အေပၚ တရုတ္ထက္ ၁၀ဆ ေက်ာ္ ပို အသံုးျပဳသည္။ ေနာက္ ဂ်ပန္ဟာ စစ္ေရးနဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ႔ သုေတသန လုပ္ငန္းအတြက္ အစိုးရ အသံုးစရိတ္က ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ၁၄ ရာခိုင္ႏွႈန္းပဲ ရွိပါတယ္။ အေမရိကက ၇၃ ရာခိုင္ႏွႈန္း အသံုး ျပဳသည္။

သို႔ႏွင္႔တိုင္ အာရွ အစိုးရမ်ားဟာ R&D မွာ ဦးစားေပး ၾကတာကိုေတာ႔ သံသယ ျဖစ္စရာ မလိုပါ။ တရုတ္ရဲ႕ R&D အသံုးစရိတ္က မၾကာခင္ ႏွစ္မ်ားက အလ်င္အျမန္ တိုးတက္လာသည္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ တိုင္းျပည္ ဂ်ီဒီပီ ၀.၆ ရာခိုင္ႏွႈန္း သံုးစြဲရာကေန ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ ၁.၃ ရာခိုင္ႏွႈန္း အထိ တက္လာသည္။ ဒီ သံုးစြဲမွႈ ႏွႈန္းထားက ဖြံျဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံၾကီးမ်ားထက္ နည္းေနေသာ္လည္းပဲ၊ မၾကာခင္ တက္လာဖြယ္ ရွိပါသည္။

တရုတ္ အစိုးရသည္ ၂၀၂၀ ခုနွစ္တြင္ ဂ်ီဒီပီရဲ႕ ၂.၅ ရာခိုင္ႏွႈန္းကို R&D တိုးျမွင္႔ သံုးစြဲဖို႔ လ်ာထားသည္။ သုေတသန တြင္ ေငြေၾကးပိုမို သံုးစြဲမွႈ အက်ဳိးအျဖစ္ ခ်က္ခ်င္း ရလာဒ္ေတြ ျမင္ရတာရွိသည္။ တရုတ္ သိပၸံႏွင္႔ အင္ဂ်င္နီယာ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ တရုတ္ ပညာရွင္တို႔ ေဆာင္းပါး စာတမ္းမ်ား ပံုေအာ ထြက္လာသည္။ သုေတသန ေဆာင္းပါး၊ စာတမ္း၊ စာအုပ္ အေရအတြက္ တြင္ေတာ႔ အေမရိက၊ ျဗိတန္၊ ဂ်ာမဏီ၊ ဂ်ပန္ တို႔ကို မည္သူမွ လိုက္မမွီေသး။

ေက်ာ္လႊားပစ္ရမည့္ ဘိုင္ဟတ္ အက်င္႔

ပသို႔ဆိုေစ ႏိုင္ငံတစ္ႏို္င္ငံ စီးပြားေရး ဖြံျဖိဳးဖို႔အတြက္ သုေတသန လုပ္ငန္း အားေကာင္းရံုႏွင္႔ မျဖစ္ေသး။ လြတ္လပ္စြာ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ကင္းကင္း ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းရွိတဲ႔ ပညာတတ္ အင္အားစုေတြ လိုမည္။ အျမင္က်ယ္က်ယ္ ဒိုင္းနမစ္ျဖစ္တဲ႔ စြန္႔ဦးတီထြင္ ေအာ႔န္ထရာပရာေနာ ေတြ ရွိေနဖို႔ လိုမည္။

တရုတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား သူတို႔ တကၠသိုလ္ေတြမွာ လစ္ဟာ ေနတဲ႔ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို သတိထားမိတာ ရွိသည္။ ပညာရပ္ ေပါင္းစံု က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ လိုက္စားခြင္႔ရွိမွႈ (multidisciplinary breadth) ႏွင္႔ ျဖန္႔က်က္ ေဖာက္ထြက္ စဥ္းစားႏိုင္ေရး အတြက္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးမွႈ (cultivation of critical thinking) ဆိုတဲ႔ ႏွစ္ခ်က္ တရုတ္တြင္ လစ္ကြက္ ျဖစ္ေနသည္။

အစဥ္အလာ အားျဖင္႔ အာရွတကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ၁၇-၁၈ အရြယ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ႏွင္႔ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေတြ စလိုက္ၾကမည္။ ျပီး အမိ တကၠသိုလ္ ရင္ခြင္က လြတ္သြားေတာ႔ ဆက္လက္ ေလ႔လာမွႈ ျပတ္သြားတတ္သည္။ ဥေရာပ အေမရိက တကၠသိုလ္ ၾကီးမ်ားႏွင္႔ မတူတာက တရုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကိုရီးယား တို႔ရဲ႕ သင္ၾကားေရး နည္းနာက အလြတ္က်က္မွတ္မွႈ (rote learning) ပံုစံ အေပၚ လံုးလံုး ေျခစံုပစ္ အားကိုးလြန္းသည္။ ေက်ာင္းသားေတြက ငုတ္တုတ္ အျပဳခံ သင္ယူသူ သက္သက္ (passive learners)။ အတန္းေတြထဲမွာ သူတို႔ ပါေမာကၡ ေတြကို စိန္ေခၚ ေဆြးေႏြးတာ ျဖစ္ေတာင္႔ ျဖစ္ခဲ။ သင္ၾကားေရးက မာတိကာတြင္ ပါ၀င္သမွ် အတိုင္း အေျပာင္းအလဲ မရွိ။

သင္ရိုးညႊန္းတမ္းႏွင္႔ သင္ၾကားေရး နည္းနာ ကို ခ်ည္းကပ္တဲ႔ အာရွ အစဥ္အလာ ပံုစံက အင္ဂ်င္နီယာတို႔ အစိုးရ ၀န္ထမ္းတို႔ အတြက္ အလုပ္ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္မည္။ ေခါင္းေဆာင္မွႈသစ္ ေမြးထုတ္ဖို႔ႏွင္႔ တီထြင္ ဆန္းသစ္မွႈ အသစ္ေတြ ေပၚလာဖို႔ေတာ႔ သိပ္မဟန္လွ။

တိုင္းျပည္ စီးပြားေရး ေရရွည္ တိုးတက္မွႈကို ထိန္းေပးဖို႔ လိုအပ္တဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚဖန္တီးႏို္င္မွႈက အာရွ ေက်ာင္းသားေတြတြင္ ပါးရွား ခ်ဳိ႕တဲ႔ ေနတတ္သည္။ တခါတေလ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဘာသာရပ္ တစ္ခုထဲ အထူးျပဳ ယူမွႈက သူတို႔ စိတ္ကူး ေတြေခၚမွႈေတြကို တံုး သြားေစတတ္သည္။

အေမရိကန္ တကၠသိုလ္ေတြ ကေတာ႔ တကၠသိုလ္ ေရာက္လာသည့္ ေက်ာင္းသားကို အဓီက အထူးျပဳ ဘာသာရပ္ၾကီး မေရြးခ်ယ္မီ ႏွစ္ႏွစ္ အတြင္း၊ အျခား ဘာသာရပ္ မ်ဳိးစံု ရွာေဖြ ေလ႔လာခြင္႔ ျပဳထားသည္။ ဒီ ခြင္႔ျပဳမွႈ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေက်ာင္းသားမ်ား ပညာ ဘာသာရပ္ ေပါင္းစံု ထိေတြ႔ခြင္႔ ရျခင္းျဖင္႔၊ သူတို႔ရဲ႕ ကမၻာၾကီး အေပၚ ၾကည့္ပံု ရွႈပံုေတြကလည္း ေျပာင္းလဲလာမည္။ စိန္ေခၚလာမယ္႔ မျမင္ႏိုင္တဲ႔ လက္သည္း၀ွက္ ျပႆနာမ်ား အတြက္ သူတို႔ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ေပးျပီးသား ျဖစ္သြားမည္။

ဘစ္ဇနက္၊ ေဆးပညာ၊ ဥပေဒ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စတဲ႔ ဘာသာရပ္မ်ားမွာ ဦးေဆာင္သူ ျဖစ္လိုတဲ႔ ေက်ာင္းသား ေတြဟာ မိမိစိတ္ကို စည္းကမ္း အက်င္႔ တစ္ခု ေမြးျမဴထားဖို႔ လိုမည္။ ဒါကေတာ႔ အဆက္မျပတ္ ေျပာင္းလဲ ေနတဲ႔ အေျခအေနမွာ အဟတ္ ညီညီ ညွိႏွႈိင္း လိုက္ပါ ေနတတ္ဖို႔၊ အခ်က္ အလက္ေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ႏွင္႔ ျပႆနာေတြ အတြက္ ေဖာက္ထြက္ ေတြးေခၚ စဥ္းစားၾကဖို႔ ပင္ျဖစ္သည္။

အဲဒီ႔ အက်င္႔ေကာင္းေတြ ထူေထာင္ဖို႔ ဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဆရာ သင္ေပးတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြ အျပဳသေဘာ လက္ခံသူ (passive recipients) အဆင္႔ထက္ ျမင္႔ဖို႔ လိုအပ္မည္။ ေက်ာင္းသားက မိမိကိုယ္တိုင္ ေတြးေတာ စဥ္းစား တတ္ေအာင္ သင္ယူရမည္။ ေအာ႔စဖိုဒ္ႏွင္႔ ကင္းဘရစ္ခ်္ တို႔သည္ အဲဒီ သင္ၾကားနည္း စနစ္ရဲ႕ စံျပ သရုပ္သကန္ ျဖစ္သည္။

ဆိုရရင္ သင္ၾကားနည္း စတိုင္ ေျပာင္းလဲ ရျခင္းဟာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း ေျပာင္းလဲရျခင္းထက္ ပိုခက္ပါသည္။ စာသင္ခန္းနဲ႔ ေက်ာင္းသား အခ်ဳိးအစား၊ ဆရာေတြရဲ႕ နည္းနာ အသစ္ေတြကို အျမဲ ခ်ည္းကပ္ ရွာေဖြမွႈ စတာေတြ ရွိမည္။ ဒါေၾကာင္႔ အာရွရဲ႕ အစဥ္အလာ သင္ၾကားနည္း လႊမ္းမိုး ခံထားရတဲ႔ တရုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကိုရီယား တို႔မွာ ေခတ္သစ္ သင္ၾကားနည္း စနစ္ေတြ အတြက္ စိန္ေခၚမွႈေတြ ရွိေနသည္။

အခု ဒီ စိန္ေခၚမွႈေတြကို ေျဖရွင္း ေျပာင္းလဲ ပစ္ဖို႔အတြက္ တရုတ္က အရမ္း စိတ္အား ထက္သန္ေနျပီး၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခား မွာ ပညာသင္ယူခဲ႔တဲ႔ ပါေမာကၡမ်ားကို မက္လံုး အမ်ဳိးမ်ဳိးေပး ဆြဲေဆာင္ေနသည္။ အေနာက္မွာ အာရွ ေက်ာင္းသားေတြ ဆည္းပူးခြင္႔ ရမယ္၊ အေနာက္က ေက်ာင္းသားေတြလည္း အာရွ တကၠသိုလ္ေတြမွာ လာေရာက္ ေလ႔လာခြင္႔ ရမယ္ဆိုရင္ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ဖို႔ အရွိန္အဟုန္ ျမွင္႔တင္ႏိုင္ ၾကမည္။

သို႔ႏွင္႔တိုင္ တရုတ္ အေနႏွင္႔ ပညာေရး အခင္းအက်င္း တစ္ခြင္တျပင္လံုး  အေျပာင္းအလဲ လုပ္ဖို႔အတြက္ တကၠသိုလ္မ်ား ဥကၠဌ ရာထူးႏွင္႔ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ အတြင္းေရးမွႈး ရာထူး စည္းပိုင္းျခား ပစ္ဖို႔လိုမည္။ ႏွစ္ခုစလံုး ခြကိုင္ ထားလို႔ မျဖစ္။ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာေရး လုပ္ပိုင္ခြင္႔ကို တကၠသိုလ္ ေကာင္စီ လက္ထဲ၊ ပါေမာကၡခ်ဴပ္ တို႔ လက္ထဲ အပ္ထားရလိမ္႔မည္။ တရုတ္ တကၠသိုလ္မ်ား ပညာေရး ဖြဲ႔စည္းပံုတြင္ ျပႆနာ အခက္အခဲ ရွိေနတာကို အစိုးရကိုယ္တိုင္က ယခု အသိအမွတ္ျပဳျပီး၊ ပညာေရး ၀န္ၾကီးဌာနက ျပန္လည္ သံုးသပ္ေနသည့္ အတြက္ အားတက္စရာ ေကာင္းပါသည္။

အေရွ႕ အေနာက္ လက္ခ်င္းဆက္

လူထု၊ ကုန္ပစၥည္းႏွင္႔ သတင္းအခ်က္ အလက္တို႔ရဲ႕ စီးဆင္းမွႈ အဟန္႔ အတားေတြ တစစ ေလ်ာ႔က် ကုန္ျပီ။  ဒီေတာ႔ စီးပြားေရး ဖြံျဖိဳးမွႈ တိုးတက္လာတာနဲ႔ အမွ်၊ အာရွ ႏိုင္ငံေတြ အေနနဲ႔ တကၠသိုလ္ၾကီး ေတြကို ထိပ္တန္း ေရာက္ေအာင္ ဆက္ဖန္တီးဖို႔ လိုအပ္လာပါျပီ။

အာရွေတြ အေနနဲ႔ တကၠသိုလ္ ရင္းျမစ္ေတြကို တန္ဖိုးထားျပီး တိုးတက္ ျမင္႔မားေအာင္ လုပ္မယ္၊ ကမၻာအႏွံ႔က အသိပညာ ပါရမီ ဇ ရွိသူတို႔ေတြနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႔မယ္၊ လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ျပခြင္႔ စူးစမ္းခြင္႔ေတြ အားေပးမယ္ ဆိုရင္၊ ကမၻာ႔ ထိပ္တန္း တကၠသိုလ္ၾကီးေတြ ျဖစ္ေအာင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ တည္ေဆာက္ ႏိုင္မွာ အမွန္ပါ၊။ ဒါဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေပၚထြက္လာမွာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ၾကာေအာင္ အခ်ိန္ယူ အားထုတ္ ၾကရမည္။ ေသခ်ာတာက အရင္ ရာစုမ်ား ကထက္ေတာ႔ ပိုျမန္ဆန္ ႏိုင္ပါသည္။

အေနာက္ အေနနဲ႔လည္း၊ အာရွ တကၠသိုလ္မ်ား ျမင္႔တက္လာျခင္းဟာ ျခိမ္းေျခာက္မွႈ မဟုတ္ဘဲ၊ အခြင္႔အေရး တစ္ခုလို ျမင္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္မည္။ ဒီေနရာမွာ အေမရိကန္ ေယးလ္ တကၠသိုလ္ ဘယ္လို အျမတ္ေတြ ထုတ္ေနသလဲပဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ထင္ရွားတဲ႔ မ်ဳိးရိုးဗီဇ ပညာရွင္ Tian Xu နဲ႔ သူ႔အဖြဲ႔ဟာ ေယးလ္ တကၠသိုလ္ ဓါတ္ခြဲခန္း ေတြနဲ႔ ရွန္ဟိုင္း ဖူဒန္ တကၠသိုလ္ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြ အၾကား အခ်ိန္ ခြဲျပီး လူးလား ေခါက္ျပန္ ေျပးေနၾကသည္။

ေနာက္ ေက်ာ္ၾကားတဲ႔ ေယးလ္ တကၠသိုလ္က အပင္ေတြရဲ႕ ဇီ၀ေဗဒ ပါေမာကၡ Xing Wang Deng ဟာ ပီကင္း တကၠသိုလ္ႏွင္္႔ ပူးတြဲ အလုပ္ လုပ္ေနသူ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကိစၥကို ၾကည့္ရင္၊ တရုတ္က ေယးလ္ တကၠသိုလ္က အေက်ာ္ အေမာ္ေတြကို ေနရာေပးျပီး၊ သုေတသန ၀န္ထမ္းေတြ အျဖစ္ခန္႔ထားသည္။ ငယ္ရြယ္တဲ႔ တရုတ္ ပါေမာကဃေတြ ဘြဲ႔လြန္ ေက်ာင္းသားေတြကို ေယးလ္က ဆရာမ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္း အလုပ္ လုပ္ခိုင္း ျခင္း ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဘက္ အက်ဳိး အျမတ္ ရွိသည္ဟု ဆိုရမည္။

ေနာက္ အေရွ႕ အေနာက္ ေက်ာင္းသားမ်ား အၾကား အိုင္ဒီယာ ဖလွယ္ေရး အစီအစဥ္မ်ား ေဆာင္ရြက္ ၾကဖို႔ လည္းလိုသည္။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းက မတူကြဲျပားတဲ႔ ယဥ္ေက်းမွႈမ်ား ဖလွယ္မွႈ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို အေလးကဲေစသည္။ ဒါေၾကာင္႔ပင္ အာရွ တကၠသိုလ္မ်ား တိုးတက္ လာတာႏွင္႔ အမွ် အေရွ႕ အေနာက္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ ႔ ယဥ္ေက်းမွႈ အေတြ႔အၾကံဳ အိုင္ဒီယာ ဖလွယ္ေရး အစီအစဥ္ေတြ ပိုမ်ားလာသည္။

ေနာက္ဆံုး ေျပာရလွ်င္ ကမၻာအႏွံ ယဥ္ေက်းမွႈ တိုးတက္လာျခင္းသည္ အရည္အခ်င္း ျပည့္မီေသာ ကုန္ထုတ္စြမ္းအား ျမွင္႔တင္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ေနရာတိုင္းတြင္ ေပၚထြန္း လာေစျခင္းျဖစ္သည္။ ကမၻာ ျဂိဳဟ္၏ ကံၾကမၼာသည္ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းတိုင္းရဲ႕ ျပႆနာကို နယ္စပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ ပူးေပါင္း ေျဖရွင္းၾကမည့္ လူသားထု အေပၚ တည္မွီေနသည္။

နာတာရွည္ ဆင္းရဲမြဲေတမွႈ၊ ေရာဂါဘယ ျပန္႔ႏွံမွႈ၊ ႏူကလီးယား လက္နက္ ျပန္႔ႏွံမွႈ၊ သန္႔ရွင္းတဲ႔ ေသာက္သံုးေရ ျပတ္လတ္မွႈ၊ ကမၻာၾကီး ပူေႏြးလာမွႈ တို႔သည္ နယ္စည္းမျခား ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ၾကရမည္ ျဖစ္ပါသတည္း။ အဆင္႔ျမင္႔ ပညာတတ္ ႏိုင္ငံသားမ်ား ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ အေမွ်ာ္အျမင္ ၾကီးသည့္ ေခါင္းေဆာင္ ေကာင္းမ်ား ကသာ ကမၻာၾကီး အနာဂါတ္ကို ကယ္တင္ ႏိုင္ပါလိမ္္႔မည္။

Richard C Levin သည္ အေမရိကန္ စီးပြားေရး ပညာရွင္ျဖစ္ျပီး၊ Yale တကၠသိုလ္ ဥကၠဌႏွင္႔ အေမရိကန္ တကၠသိုလ္ ၾကီးမ်ား Ivy League ရဲ႕ ဥကၠဌ လည္းျဖစ္သည္။

About breezes

ko ye' has written 6 post in this Website..

I wanna Computer Master.