မဒမ်ဘလက်နဲ့ ကျွန်တော် 4-2-2012 စနေနေ့ မနက် ၅ နာရီတိတိမှာ မန္တလေးခရီး စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ရန်ကုန်ကနေ နေပြည်တော်ကိုသွားတဲ့ လမ်းပိုင်းက လှိုင်းတွေ တော်တော် များနေတာကို သတိထားမိပါတယ်။ ၁၁၅ မိုင် ကိုရောက်တော့ မနက် ၈ နာရီ။ အိမ်က ဘာမှ စားမလာသဖြင့် ဖီးလ် မှာ နံနက်စာ စားဖြစ်ကြပါတယ်။ စားသောက်ပြီး ဓါတ်ဆီ ဆိုင်မှာ ဓါတ်ဆီ ဝင်ဖြည့်။ နေပြည်တော်ဘက်သို့ ဆက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းက လှိုင်းတွေ တော်တော်ဆိုးနေပါသည်။ နေပြည်တော် တိုးဂိတ်ကိုရောက်တော့ မနက် ၁ဝ နာရီ။ နေပြည်တော်ကျော်တော့ လမ်းက လှိုင်းမရှိတော့။ တော်တော် သိသာသည်။ ရှုခင်းလေးတွေကလည်း လွင်ပြင်ကျယ်ကျယ် ပြန့်ပြန့်ဆိုတော့ သာသာယာယာ ရှိသည်။ ၂၈၄ မိုင် မိတ္ထီလာ ရပ်နားစခန်းကိုရောက်တော့ မနက် ၁၂ နာရီ ထိုးလုလု။ ဖီးလ်မှာပဲ ထမင်းစား ကြသည်။ စားသောက်ပြီး ခရီးဆက်ကြပြန်တော့ မွန်းလွဲ ၁ နာရီ ခွဲလောက်မှာ မန္တလေး တိုးဂိတ်ကိုရောက်ပါပြီ။ လေဆိပ်အဝိုင်းအရောက်မှာ ရန်ကုန်-မန်း လမ်းဟောင်းဘက်သို့ ညာကွေ့ချလိုက်ပြီး စဉ့်ကိုင် သို့ ခရီးဆက်ကြတယ်။ စဉ့်ကိုင်မှာ မဟာသိမ်တော်ကျောင်းမှ ဆရာတော်ကို ဝင်ရောက် ဝတ်ပြုကြသည်။ မန္တလေးရောက်တော့ ညနေ ၆ နာရီ။ ရေချိုးပြီးတော့ ကိုပေါက်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့ သူရှိမယ့်နေရာကို ချိန်းပါတယ်။ တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ ကိုပေါက် ချိန်းတဲ့နေရာ က ပွင့်သစ်လွင်ပြင် ပန်းချီပြပွဲ လုပ်နေတဲ့နေရာ ကွက်တိ။ ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ဓါတ်ပုံတစ်ချို့ရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ ပြပွဲထဲ ဝင်မလို့လုပ်နေတုန်း ကိုပေါက်ရောက်လာတာ မြင်သဖြင့် မဝင်ဖြစ်တော့။ ကိုပေါက်ကို ခေါ်ပြီး ဆရာမကြီး TTNU တို့အိမ်သို့ နှစ်ယောက်သား ချီတက်ခဲ့ကြပါတယ်။ မန်းသားစစ်စစ်ကြီး ကိုပေါက်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ သွားတာတောင် လမ်းကျော်သွားပါသေးတယ်။ ဆရာမကြီးအိမ်ကိုရောက်တော့ ဆရာမကြီးက ဝမ်းသာအားရ ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ပါတယ်။ တကယ့် ဆရာရင်း တပည့်ရင်းတွေ ပြန်တွေ့ကြသလို ဖီလင်မျိုးပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာတွေးမိတာ တစ်ခုက မန္တလေး ဂဇက် ရဲ့ အရိပ်အာဝါသ က ကျွန်တော်တို့ ကို စုစည်းစေခဲ့တာပါလားဆိုတဲ့ အတွေးလေးပါပဲ။ ကျေးဇူးပါ သူကြီးရေ။ ဆရာမကြီးက အခုထိ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းတွေဖွင့်ပြီး စာသင်နေတုန်းပါ။ ရန်ကုန်မှာဆို ဆရာဦးဝင်းနိုင်တို့ သင်တန်းမျိုးတွေပေါ့။ ဆရာမကြီးက ကိုကာကိုလာ ဗူးကြီးတစ်ဗူးနဲ့ ဖန်ခွက်နှစ်ခွက်ချပေးပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ကိုပေါက်ကို ဧည့်ခံပါတယ်။ ချောကလက်တွေလည်း ချကျွေးပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်က ရန်ကုန်က ပါလာတဲ့ သုံးဆယ်ဆရာတော်ကြီး အတ္ထုပတ္တိ စာအုပ် အတွဲ သုံးတွဲကို ဆရာမကြီးဖတ်ဘို့ လက်ဆောင်ပေးပါတယ်။ ခဏနေတော့ နန်းမတော်မယ်ပုချ်လို့ ကိုပေါက်နာမည်ပေးထားတဲ့ pooch ရောက်လာပါတယ်။ ပုချ်က သူရေးတဲ့စာတွေနဲ့ စာရင် အတော် ငယ်သေးတယ်လို့ မှတ်ချက်ချရမှာပါ။ သူရေးခဲ့တဲ့ နန်းမတော်မယ်နုလို ထက်ထက်မြက်မြက် ရှိမယ့် ရုပ်မျိုးပါ။ ပုချ်အတွက်တော့ ကျွန်တော်က ဆရာထိပ်တင်သက်ရဲ့ ဘာသာပြန်စာအုပ် မှန်နန်းတော်ဆိုတဲ့ သမိုင်းနောက်ခံ ဝတ္ထုတစ်အုပ်လက်ဆောင်ပေးဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ကို ဆရာနေဝင်းမြင့်ကလည်း ရေကန်သာကြာတိုင်းအေး နာမည်နဲ့ ဘာသာပြန်ပြီး အမျိုးသားစာပေဆုတောင် ရသွားပါသေးတယ်။ ပုချ်က သမိုင်းအကြောင်းတွေ အရေးများလို့ သမိုင်း စိတ်ဝင်စားမယ် ထင်မိလို့ပါ။ စကားပြောကြရင်း ကိုပေါက် နဲ့ မဒမ်ပေါက်တို့ရဲ့ ၂၉ နှစ်မြောက် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့က ၅ ရက်နေ့ လို့ သိလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကိုပေါက်နဲ့ မဒမ်ပေါက်အတွက် ဆရာနေဇင်လတ်ရေးတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် အမှတ်တရ လက်ဆောင်ပေးဖြစ်ပါတယ်။ ဆရာမကြီးက ကျွန်တော်တို့ လင်မယားကို မနက်ဖြန် နေ့လယ်စာ ကျွေးမယ်ဆိုတော့ အားနာနာနဲ့ ငြင်းရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မနက်စောစော ရန်ကုန်ပြန်မှာမို့ပါ။ ဆရာမကြီးက သားဖြစ်သူ ကိုဆန်နီကို ချက်ခြင်း ဖုန်းဆက်ပါတယ်။ ကိုဆန်နီကလည်း ဒီညစာပဲ ရွှေဘဲမှာကျွေးတော့မယ်ဆိုပြီး ချက်ခြင်းရောက်လာပါတယ်။ ရွာထဲမှာ ကွန်းမန့်တွေနဲ့ အပြန်အလှန်ရင်းနှီးနေခဲ့ကြပြီးသား ဆိုတော့ အပြင်မှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးစရာမလိုတော့ပဲ ချက်ခြင်း ရင်းနှီးသွားကြပါတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာမကြီး စာသင်ခန်းထဲမှာပဲ အမှတ်တရ ဓါတ်ပုံရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုဆန်နီက ကင်မရာမန်း။ ကျွန်တော်ရယ် ကိုပေါက်ရယ် ဆရာမကြီးရယ် ပုချ်ရယ် က မော်ဒယ်လ် တွေပေါ့ခင်ဗျာ။ ဆရာမကြီးက ကျွန်တော့်ကို စာအုပ်တစ်အုပ်လက်ဆောင် ပြန်ပေးပါတယ်။ ဆရာမကြီးနဲ့ ပုချ်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ရွှေဘဲကို ဆက်ချီတက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ရွွှေဘဲကိုရောက်တော့ ဖုန်းတွေနဲ့ ဟိုချိတ်ဒီချိတ် ချိတ်လိုက်ကြတာ မောင်ပေရယ် ကိုစိန်သော့ရယ် ကိုရွှေမင်းသားရယ် ပါ ရောက်လာတော့ ကျွန်တော်တို့ စားပွဲသောက်ပွဲက ပိုမြိုင်သွားပါတော့တယ်။ မောင်ပေကတော့ ရန်ကုန်သားတွေ အကုန်နီးပါး သိပြီးသားမို့ သူ့အကြောင်းမပြောပြတော့ပါဘူး။ ကိုစိန်သော့ ဆိုတဲ့ လူကလည်း နာမည်နဲ့ လိုက်အောင်ကို ရိုးဂုဏ်ရှိတဲ့ လူပါ။ ရွှေမင်းသားဆိုတဲ့ ဓါတ်ပုံဆရာလေးကတော့ ဗီဒီယိုမင်းသားလုပ်လို့ရတဲ့ ရုပ်မျိုးခင်ဗျ။ ကိုဆန်နီကတော့ ကျွန်တော်တို့ အရွယ်တန်းပါခင်ဗျာ။ ဥပဓိရုပ်ကောင်းကောင်းနဲ့ ဩဇာရှိတဲ့ ရုပ်မျိုးပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် သူ့တပည့်တွေကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်ဆိုလို့ အားနာရပါသေးတယ်။
စားကြသောက်ကြရင်း ပြောလိုက်ဆိုလိုက်ကြတာ ငယ်ပေါင်းကြီးဖေါ်တွေ အတိုင်းပါပဲ။
ဒုက္ခဆိုတာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဟာသပါလို့ အကြည်တော် ကပြောခဲ့ဘူးပါတယ်။
ရွှေဘဲမှာ ကျွန်တော် ဒုက္ခလေးနည်းနည်း တွေ့ရတာလေးကို အခု ဟာသအဖြစ်ပြန်ပြောပြချင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စကားတွေပြောနေကြတုန်း ကျွန်တော့်ကျောပြင်ပေါ်ကို ဟင်းချိုပူပူတွေ မတော်တဆ မှောက်ကျတာကို ကြုံလိုက်ရတာပါ။ ဟင်းချိုတွေက အိုးကချလာကာစ ဆိုတော့ အတော်ပူပါတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျောကနေ စီးကျပြီး ကျွန်တော် ဝတ်ထားတဲ့ ရှော့ပင် ကိုပါ ဆိုကုန်တာပါ။ စည်းကပ်ကပ်နဲ့ လူက ထိုင်လို့ မကောင်းတော့ပါဘူး။ လူတွေကလည်း အများကြီးခင်ဗျ။ ဒေါသကလည်း တော်တော်ထွက်သွားတာပါ။ ဪ ငါ ဧည့်သည်ပါလား ဆိုတဲ့ စိတ်ကလေးနဲ့ ကျွန်တော် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ချက်ခြင်း ဖြစ်သွားတဲ့ ဒေါသအတွက် ရှက်တောင်ရှက်မိသွားပါသေးတယ်။ အော် ငါရိုင်းများသွားလေသလားပေါ့။ မန်းသားတွေကြားမှာ ရန်ကုန်သား ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ ကျနေလေရော့သလားပေါ့ဗျာ။ အဲဒါလေးပါ။ အခုပြန်ပြောတော့ ဟာသပေါ့ဗျာ။
စားသောက်ပြီးတော့ ကိုပေါက်နဲ့ ရွှေမင်းသားက အရင်ပြန်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်ရယ် ကိုဆန်နီရယ် ကိုစိန်သော့ရယ် ကိုပေရယ်က ရွှေဘဲရှေ့မှာ ဓါတ်ပုံရိုက်ကြပါသေးတယ်။ ကိုပေက ကျွန်တော့်ကို ကာရာအိုကေ လိုက်ပို့မယ်ပြောပါသေးတယ်။ သို့သော် ကျွန်တော် ခရီးပန်းနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် မသွားဖြစ်တော့ပဲ အိမ်ကိုသာ ပြန်ခဲ့ပါတော့တယ်။
မနက်ကျတော့ ကိုပေါက်တို့လင်မယားနဲ့ တော့ချွိုက်စ် လဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဆုံပြီး စကားပြောဖြစ်ပါသေးတယ်။ ကိုပေါက်က သူရေးတဲ့ ဆောင်းပါးတွေပါတဲ့ ဂျာနယ်တွေ နဲ့ ပြက္ခဒိန်တွေ လာပေးပါတယ်။ ကိုပေါက်က အပြင်မှာလည်း စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပါခင်ဗျာ။
မန်းက မနက် ၁ဝ နာရီလောက်ထွက်ဖြစ်ပါတယ်။ အပြန်မှာတော့ မိတ္ထီလာ FAMOUS မှာ နေ့လယ်စာ စားကြပါတယ်။ FAMOUS က ခရီးသွားသံဃာတော်တွေမှန်သမျှကို အမြဲတမ်း အခမဲ့ ဆွမ်း ကျွေး တဲ့အကြောင်းလေး ဒီနေရာက သတင်းကောင်းပါးပါရစေခင်ဗျာ။ ဆွမ်းချိန်ကျော်သွားရင်လည်း အအေးစသည်ဖြင့် ကပ်ပါတယ်တဲ့။ သာဓု သာဓု သာဓု ပါဗျာ။ ကိုသစ်မင်း ရေးခဲ့ဘူးတဲ့ အလှူပို့စ်လေးထဲက အတိုင်းပဲဗျ။ တစ်နေ့ခြင်း ဆွမ်းကပ်လာခဲ့တာ သံဃာတော်အပါး ၁၅၀၀ဝ ကျော် ဆွမ်းကပ်ခဲ့ပြီးပါပြီတဲ့။ လမ်းမှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက် တံပျက်စည်း ပင်တွေ သယ်လာတာတွေ့လို့ ဓါတ်ပုံဆင်းရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ မဒမ်ဘလက်က မုန့်ဘိုးတစ်ထောင်နဲ့ shark တစ်ဗူးပေးလိုက် တော့ ပျော်သွားတာလေးကို ဓါတ်ပုံတောင် မရိုက်ရက်တော့ပါဘူး။ ချောင်းသာက ကလေးလေးတွေကို ဓါတ်ပုံရိုက်တင်တဲ့ etone ကိုတောင် သတိရလိုက်ပါသေးတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်အေးအေးဆေးဆေး ဓါတ်ပုံရိုက်လိုက် မောင်းလိုက်နဲ့ ရန်ကုန်ကို ညနေ ၆ နာရီလောက် ရောက်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော့် ရဲ့ မန္တလေးသို့ ခရီးသွားခြင်းကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ တစ်ခုသတိပေးချင်တာက အမြန်လမ်းကိုသုံးမယ်ဆိုရင် ရန်ကုန်-နေပြည်တော် အသွားလမ်းပိုင်း လှိုင်း များနေပါတယ်။ သတိထားပြီးမောင်းကြပါ။ နေပြည်တော်-ရန်ကုန် အပြန်လမ်းပိုင်းကတော့ လှိုင်းနည်းနည်းပဲ ရှိပါတယ်။ မန်း-နေပြည်တော် ဘက်ပိုင်းကတော့ အိုကေပါတဲ့အကြောင်း သတင်းလေးပေးပါရစေခင်ဗျာ။
ဒီပို့စ်လေးကို ကျေးဇူးတင်စကားလေးနဲ့ နိဂုဏ်းချုပ်ခွင့် ပြုပါခင်ဗျာ။
မန်းသူမန်းသားတွေ ဖြစ်တဲ့ ကိုပေါက်၊ တီချာကြီး TTNU ၊ ပုချ် ၊ ကိုဆန်နီ ၊ ကိုစိန်သော့၊ ကိုပေ ၊ ကိုရွှေမင်းသားတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။
နောက် ကျွန်တော်တို့ ဒီလို မတွေ့ဘူး မမြင်ဘူး မသိဘူးကြသူတွေကို စုစည်းခင်မင်ခွင့်ရအောင် အခွင့်အရေးပေးခဲ့တဲ့ မန္တလေး ဂဇက် နဲ့ သူကြီးတို့ကိုလည်း ကျေးဇူးစကားပြောချင်ပါတယ်။ မန်းဂဇက်ဆိုတော့ ပဲ့ကိုင်ရှင် သူကြီး ပါကိုပါရမှာ ပေါ့ဗျာ။
အဲအဲ သူကြီးရေ။ သူကြီးပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်လည်း အခုပဲ သွားယူတော့မှာ ခင်ဗျ။ အဲဒီအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။
နောက် ဒီပို့စ်ကို ဖတ်ကြတဲ့ ရွာသူရွာသားအားလုံးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။

မန္တလေး ရဲ့ ပါရာဒိုင်း အသစ်။ ရန်ကုန်ကလာတဲ့လူတွေကို ဒီအဝိုင်းကြီးက ဆီးကြိုနေပါတယ်ဗျာ။ ဒါ အမြန်လမ်းမကြီး အဆုံးပါပဲ။

မိုင်တိုင် ၃၅ဝ မှာ ရှိနေတဲ့ စေတီတော်။ နာမည်တော့ မသိဘူးဗျ။

အမြန်လမ်းဘေးက နွားလှည်းတစ်စီးကို လက်ဆော့ထားတာပါ။

အမြန်လမ်းပေါ်က ရှုခင်း တစ်ခု။

အရွယ်နဲ့ မမျှတဲ့ အလုပ်ကိုလုပ်နေရရှာတဲ့ ဘဝတစ်ခု။

နားမလည်စွာကြည့်နေတဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ အကြည့်။

ပွင့်သစ်လွင်ပြင် ပန်းချီပြပွဲ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်း။

၁၁၅ မိုင် မှာ အသစ်ဖွင့်လိုက်တဲ့ TRAVELLER'S Inn

မိုင်တိုင် အမှတ် ၄ နားက ဆည်းဆာချိန်။

နှုတ်ဆက်သွားတဲ့ နေမင်းကြီး။

ဒီလိုနဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ဝေးသွားတဲ့နေမင်းကြီး။

နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် မန္တလေးရေ။

About black chaw

black chaw has written 332 post in this Website..