ဒီအပိုင်းမှာတော့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ လူတွေအကြောင်းကို ပြောပြပါမယ်။ သူများအကြောင်းတွေပြောမယ်ဆိုတော့ အတင်းလိုမျိုးများ ဖြစ်မလားလို့ တွေးမိပါသေးတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်ကြည့်ပြန်ရင်လည်း ပြီးပြည့်စုံနေတဲ့လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် သီလစောင့်ထိန်းတဲ့အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မတို့သူငယ်ချင်းတွေစုပြီး စကားပြောကြတဲ့အတွက် သီလတစ်ပါးကျိုးတယ်လို့များ ပြောလို့ရမလားတော့ မသိပါဘူး။ မျက်စိရှေ့မြင်နေတာတွေကိုတော့ ကြည့်ပြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီတော့ ဒါလေးတွေကိုပဲ ပြန်ပြီး ဖောက်သည်ချပါရစေ။

 

ပထမဆုံးကတော့ လူငယ်တွေများတဲ့အလျောက် စကားတွေအသားကုန်ပြောကြတာပါ။ လူများတဲ့အတွက် အသံတွေက ဆူနေပါတော့တယ်။ ကျွန်မတို့လည်း စကားပြောတဲ့အထဲမှာ ပါပါတယ်။ နာရီဝက်နားချိန်ပေးရင် စင်္ကြံမလျှောက်ဖြစ်ပါဘူး။ အစကတော့ လျှောက်မလို့ ကြိုးစားကြည့်ပါသေးတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လှုပ်လှုပ်ရွရွ၊ စကားသံတွေကကြားနေရဆိုတော့ အမှတ်မကပ်နိုင်တာနဲ့ပဲ မလျှောက်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ လူငယ်များတယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ ယောက်ျားလေးက (၁၀၀)ကျော်လောက်ရှိပါတယ်။ အက်ဆစ်သံကြားလို့ အိမ်ကအတင်းပို့တာကြောင့် ရောက်လာကြပုံပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ တဖွဲဖွဲပြန်သွားကြလို့ပါ။

 

ပထမဆုံးဝင်တဲ့နေ့မှာ ဆရာတော်ဩဝါဒပေးတဲ့အကြောင်း ပြောပြီးပါပြီ။ ဆရာတော်ရော တာဝန်ခံဆရာတော်ရောက လူများတဲ့အတွက် သည်းခံကြဖို့၊ တရားစခန်းဆိုတာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလိုတော့ သက်တောင့်သက်တာဖြစ်နေမှာမဟုတ်တဲ့အတွက် တရားလိုချင်လို့လာတဲ့နေရာမှာ အဆင်ပြေအောင်နေကြဖို့၊ ညသန်းခေါင်သန်းလွဲ ရေထမချိုးကြဖို့၊ ဖုန်းတွေပိတ်ထားကြဖို့ (တရားထိုင်ရာနေရာမှာ ဖုန်းတွေ့ရင် သိမ်းပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ပါမယ်တဲ့)၊ အထူးသဖြင့် ယောက်ျားလေးတွေ ကွမ်းမစား၊ ဆေးလိပ်မသောက်ကြဖို့၊ ရှေ့မှာထိုင်ကြမှာဖြစ်တဲ့အတွက် အချိန်နည်းနည်းလောက် စောလာခဲ့ကြဖို့၊ နောက်ဆုံး အကြောင်းအမျိုးမျိုး၊ ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုပဲရောက်လာရောက်လာ တရားစခန်းကိုရောက်လာရင်တော့ စည်းကမ်းအတိုင်း သည်းခံပြီးနေပေးကြဖို့ ဩဝါဒပေးပါတယ်။

 

ပထမဆုံးနေ့ရဲ့ ညနေ (၅) နာရီလောက် တရားစခန်းမစခင်က ဩဝါဒပေးလိုက်တာ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ဇာတ်လမ်းက စပါလေရော။ (ကိုးဘွဲ့ရဆရာတော်က နယ်က တရားစခန်းတစ်ခုမှာ တာဝန်ယူပေးနေရလို့ ခဏလောက်ပဲ ပြန်လာနိုင်ပါတယ်။ တာဝန်ခံဆရာတော်နဲ့ တရားပြဆရာတွေကပဲ ကြီးကြပ်တာပါ။) မနက်မိုးလင်းတော့ တာဝန်ခံဆရာတော်က ပြောပါတယ်။ ညက ယောက်ျားလေးတွေ ဆေးလိပ်တွေသောက်တယ်၊ မဟုတ်တာတွေလုပ်တယ်၊ အကုန်သိတယ်၊ မဖမ်းအားသေးလို့ မဖမ်းသေးတာ၊ မိလို့ကတော့ အိမ်တွေကို ဖုန်းဆက်ပြောပြီး ပြန်ပို့ပစ်မယ်တဲ့။ ဒီရက်လေးကို မလုပ်ပါနဲ့လို့ပြောတာ လုပ်ဖြစ်အောင်လုပ်ကြတယ် ဘာညာနဲ့ ဆူပါတယ်။ ကျွန်မတို့လည်း မဟုတ်တာဆိုတာ ဘာပါလိမ့်လို့ သိချင်ကြတာပေါ့။ မကြာပါဘူး။ သီလပေးချိန်ရောက်တော့ ဆရာတော်က မေးပါတယ်။ (IT ခေတ်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆရာတော်က ဖုန်းထဲကနေ သီလပေးပါတယ်။)

 

“နေပါဦး… မေးစရာရှိသေးတယ်…ယောက်ျားလေးယောဂီများ..”

“ဘုရား…”

“ညက ဖဲရိုက်ကြတယ်ဆို… အဲ့ဒါ ဟုတ်သလား…”

 

ဘုရား… ကျွန်မတို့ တကယ်ကို မျက်လုံးပြူးသွားကြပါတယ်။ တရားစခန်းမှာ ဖဲရိုက်တယ်တဲ့။ အကြံအစည်ရှိရှိနဲ့ ဖဲထုပ်ယူလာကြပုံပါပဲ။ “မဟုတ်ပါဘူး ဘုရား” ဆိုတဲ့ အသံလေးတစ်သံနှစ်သံတော့ ထွက်လာကြရဲ့။ အတော်များများကတော့ ငြိမ်နေကြပါတယ်။ မနက်ကပြောတဲ့ မဟုတ်တာလုပ်တယ်ဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်သွားပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယနေ့ခေတ်လူငယ်တွေရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ထိတ်လန့်တကြားတွေ့လိုက်ရသလိုပါပဲ။ ထပ်ပြောရရင် “ပညာ” ပေါ့နော်။ ပညာဆိုတာ “အကြောင်းအကျိုး၊ အကောင်းအဆိုး၊ အမှားအမှန် ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားသိတဲ့ဉာဏ်”  ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုအချိန်၊ ဒီလိုနေရာမှာ ဒါလုပ်သင့်၏၊ မလုပ်သင့်၏ ဆိုတာကို မဆင်ခြင်နိုင်ကြတဲ့၊ ပညာမဲ့တဲ့ လူငယ်တွေများ ဖြစ်နေကြပြီလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်တွေ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရှိနေကြတာပါလိမ့်။  နောက်နေ့မှာတော့ ဖဲရိုက်တဲ့အသံ မကြားရတော့ပါဘူး။

 

ဒါပေမယ့်.. အဲဒီ ဒါပေမယ့်ကလည်း ဆိုးပါတယ်။ ဆေးလိပ်သောက်တာကတော့ နှစ်ရက်လောက်အထိ ကြားနေရပါသေးတယ်။ နောက် tablet တွေနဲ့ ဂိမ်းဆော့နေတာတွေလည်း ကြားရတယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ တစ်ချို့တွေက စုံတွဲလိုက်၊ ယောက်ျားလေးမိန်းကလေး သူငယ်ချင်းအဖွဲ့လိုက် တရားစခန်းဝင်လာကြတာပါ။ ဆိုတော့ နားချိန်မှာ သူတို့တွေက အချင်းချင်းတွေ့ကြ၊ စကားပြောကြပေါ့။ အတွဲလေးတွေ ထိုင်ပြီး ပြောနေကြတာ တွေ့ရသလို၊ အဖွဲ့လိုက် စကားတွေထိုင်ပြောနေတာလဲ တွေ့ရပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီလိုနေရာမှာ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး တွဲမနေသင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒီတော့ ဆရာတော်တွေ စည်းကမ်းမတင်းကျပ်ဘူးလို့ အပြစ်ဆိုကြမလားမသိဘူး။ ကျွန်မကတော့ လူတွေကိုပဲ အသိရှိစေချင်ပါတယ်။ တရားစခန်းဝင်ယောဂီအချင်းချင်း စကားပြောတာထက် ဆိုးတာကတော့ အပြင်က ဧည့်သည်လာတွေ့တာပါပဲ။ တစ်နေ့သားတော့ နားချိန်မှာ ကျောင်းဝန်းထဲက မြက်ခင်းပြင်မှာ ထိုင်နေကြတုန်း ရှေ့ကအဝိုင်းလိုမျိုးလုပ်ထားတဲ့ အုတ်ပေါင်ပေါ်မှာ မိန်းကလေးယောဂီနဲ့ ဧည့်တွေ့လာတဲ့ကောင်လေးတို့ စကားပြောနေကြပါတယ်။ ကောင်လေးက မူးနေတာမှ တော်တော်လေးကို မူးနေတာပါ။ ဆိုတော့ ဒီလိုနေရာမှာ ဒီလိုတွေ့ရတာ အတော်လေးရုပ်ဆိုးပါတယ်။ ကောင်မလေးကလည်း ပြန်ခိုင်းမယ့်ပုံမပေါ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကလည်း စာဖတ်လိုက်၊ စကားပြောလိုက်ဆိုတော့ သူတို့ကို ကျောခိုင်းနေလိုက်ပါတော့တယ်။

 

ကြားထဲမှာ စိတ်မကောင်းစရာ သတင်းတစ်ခုကလည်း ကြားရပါသေးတယ်။ တရားစခန်းလာဝင်တဲ့ မိသားစု(၃)ယောက် ချက်ချင်းပြန်သွားကြပါတယ်။ သူတို့သားက ဆိုင်ကယ်မှောက်လု့ိ ပွဲချင်းပြီးဆုံးသွားပါတယ်တဲ့။  အဲဒီလို ကိစ္စရှိလို့ ပြန်ကြတဲ့သူတွေရှိသလို အိမ်က လာခေါ်တာတွေ၊ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြန်သွားကြတာတွေ အများကြီးပါပဲ။ တာဝန်ခံဆရာတော်ကတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူငယ်တွေကို တရားစခန်းပြီးတဲ့အထိ နေစေချင်ပုံပါပဲ။ သူတို့ဆန္ဒမရှိမှတော့ ကိုယ်တွေလည်း  ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။

 

ဝေယျာဝစ္စအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ဝေယျာဝစ္စလုပ်တဲ့လူငယ်က ခန့်မှန်းခြေ (၂၀) ကျော်လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်ပါတယ်။ လူ (၁၀၀၀) ကျော်အတွက် ဝေယျာဝစ္စ (၂၀) ဆိုတာ တကယ်တော့ နည်းပါတယ်။ ချက်ပြုတ်ရေး၊ ကျွေးမွေးရေး၊ သန့်ရှင်းရေး အစစအရာရာ သူတို့တွေလုပ်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ ယောဂီတွေပင်ပန်းတယ်ဆိုတာ သူတို့နဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီး သက်သာပါတယ်။ ဆိုတော့ သူတို့တွေ ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ပေးတာ၊ အလှူရှင်တွေလှူကြတာ ယောဂီတွေရဲ့ သီလ၊ တရားအပေါ်မှာ သဒ္ဓါစိတ်ရှိကြလို့ပါ။ ဝေယျာဝစ္စက ဝေယျာဝစ္စတာဝန်ကို ကျေရင် ယောဂီတွေဘက်ကလည်း ယောဂီတာဝန်ကို အကုန်လုံးမကျေနိုင်ရင်တောင် တတ်နိုင်သလောက်တော့ စောင့်ထိန်းဖို့လိုတယ်ထင်ပါတယ်။ တွေ့ရပါတယ်.. အလှပြင်တဲ့ယောဂီတွေ၊ ညနေဘက်ဗိုက်ဆာလို့ မုန့်စားရင်တောင် ကိုယ့်နေရာမှာကိုယ်မစားဘဲ ကျောင်းဝန်းထဲမှာ၊ ခန်းမထဲမှာ ပေါ်တင်စားကြတာတွေ .. အများကြီးပါပဲ။

 

ဒါက လူငယ်တွေအကြောင်းပါ။ လူကြီးတွေအကြောင်းကတော့ သူတို့နဲ့တွေ့ချိန်ကနည်းတော့ သိပ်တော့မသိခဲ့ပါဘူး။ သိသမျှလေးပဲ ဖောက်သည်ချပါမယ်။ နေရာလုရတဲ့အကြောင်းကတော့ အပိုင်း (၁) မှာ ပြောပြီးပါပြီ။ နောက်ကြုံရတာကလည်း အဲဒီလိုဆန်ဆန်ပါပဲ။ အိမ်သာဝင်ဖို့ တန်းစီစောင့်ပြီး ကိုယ့်အလှည့်ရောက်ရင် အနောက်ကနေ တံခါးကိုဆွဲပြီး အရင်ဝင်ပါရစေလို့ ပြောတတ်တဲ့သူတစ်ချို့ရယ်၊ နားချိန်မှာ ကိုယ့်နေရာကိုယ်ပြန်ကြလို့ လှေကားမှာ လူကျပ်နေရင် လက်နဲ့အတင်းဖယ်ပြီး ရှေ့ကို အတင်းတိုးတတ်တဲ့သူတစ်ချို့ရယ်၊ လူငယ်တွေက တတ်နိုင်သလောက် ဝေယျာဝစ္စလုပ်နေရင် ဝင်မလုပ်ဘဲ ဟိုလိုလုပ်ရတယ်၊ ဒီလိုလုပ်ရတယ် ပြောတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်စနှစ်ယောက်စရယ်။

 

နောက်ဆုံးပြောချင်တာကတော့ ထမင်းစားကြတဲ့အကြောင်းပါပဲ။ ထမင်းစားရင် အမှတ်နဲ့လည်းမစားနိုင်ပါဘူး။ အလှည့်ကျနဲ့စားရတဲ့အတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်မလုပ်ရင်တောင် ဖြည်းဖြည်းလုပ်နေလို့ မရပါဘူး။ ပြီးတော့ ခုံတန်းရှည်ကြီးတွေချထားပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ထိုင်စားရတာပါ။ တစ်ခြမ်းပြည့်မှ နောက်တစ်ခြမ်းကို လူဝင်ရတယ်ပေါ့။ စားရတာကတော့ ပုံစံခွက်လို ပန်းကန်လေးတွေနဲ့ပါ။ ထမင်းနဲ့ ဟင်းနဲ့ကိုတော့ ထည့်ပေးထားပါတယ်။ ထမင်းကိုတော့ ဝေယျာဝစ္စတွေက လိုက်ပေးပါတယ်။ ဟင်းကတော့ ထပ်မရပါဘူး။ ဟင်းချိုရယ်၊ ငါးပိရည်ရယ်၊ တို့စရာရယ်ကိုတော့ ငါးယောက်တစ်ပန်းကန်လိုမျိုး လုပ်ပေးထားပါတယ်။ အဲဒီမှာ ရှိသမျှ တို့စရာကို ပန်းကန်ထဲ အကုန်ထည့်ထားတတ်တဲ့သူတွေ၊ ဟင်းချိုထဲက အဖတ်တွေအကုန်ကို ကိုယ့်ပန်းကန်ထဲ ဆယ်ထည့်ထားတဲ့သူတွေ၊ တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ်တင်မက ကိုယ့်ဘေးကအဖော်ကိုပါ ထည့်ပေးတတ်တဲ့သူတွေ… တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ တွေ့သမျှကလည်း လူကြီးတွေပါ။ လူငယ်တွေက အချင်းချင်းညှာညှာတာတာနဲ့ ကြည့်ပြီးစားကြပါတယ်။

 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့တွေကတော့ အဲဒီလိုလူတွေကိုတွေ့ရလေ အော်… ဆိုပြီး အံ့ဩကြလေပါပဲ။ တကယ်ပါ။ လူထောင်ကျော်ရဲ့ မတူညီတဲ့စရိုက်တွေကို ဒီလိုတွေ့ခွင့်ရတာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်မိပါတယ်။ လေးလေးပါပြောသလို အမှန်တရားတစ်ခုပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့အလှည့်မှာ ဒီလိုမဖြစ်အောင်ဆင်ခြင်မှ ဆိုတဲ့ အသိကလေးရလာပါတယ်။ လူဆိုတာ ကိုယ်လုပ်ရင်တော့ မကောင်းမှန်းမသိဘူး။ သူများလုပ်တာမြင်မှ မကောင်းမှန်းသိကြတာတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုလူမျိုးထဲမှာပါတယ် ထင်ပါတယ်။ ကိုယ့်အတွက်ကတော့ ဘာမဟုတ်တာလေးကို အမှတ်တမဲ့လုပ်မိလိုက်တာဖြစ်ပေမယ့် အများအမြင်မှာ၊ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မသင့်တော်တာ ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒါတွေကို သတိထားရမယ်ဆိုတာလေးကို နှလုံးသွင်းမိပါတယ်။

 

ကျွန်မသွားခဲ့တဲ့ တရားစခန်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့နေရာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့သလို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာလည်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆရာတော်ရဲ့ မေတ္တာရိပ်အောက်မှာ အရာရာကို သည်းခံပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပါတယ်။ တရားပြဆရာတွေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် မသိတာတွေကို သိလာခဲ့ရပါတယ်။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးဆိုတာကို နည်းနည်းလေး ပိုသိလာပါတယ်။ မတွေ့ဖူးတဲ့လူတွေကိုလည်း တွေ့လာခဲ့ရပါတယ်။ အခုချိန်ထိ အဲဒီအချိန်တွေကိုပြန်တွေးရင် ကြည်နူးမိတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မသူငယ်ချင်းတွေလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့် မိုးတွင်းမှာ တရားစခန်းဖွင့်လို့ ကိုယ်တိုင်မဝင်ဖြစ်ရင်တောင် အားတဲ့အချိန်လေးမှာ ဝေယျာဝစ္စလုုပ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ နောက်နှစ်တွေမှာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင်လည်း အဲဒီမှာပဲ တရားစခန်းပြန်ဝင်ချင်ပါသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့စာကို စောင့်ဖတ်ပေးကြသူအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်ရှင်။

 

ခင်တဲ့

လုံမလေးမွန်မွန်

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010