March ..လ . 7 ရက်…

ကားပေါ်မှ ဖုတ်ခနဲ..ခုန် ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်…

ကျွန်တော့် ခန္ဒာကိုယ်ထဲကို ခွန်အား တစ်ခုခု စီး ဝင်လာသည် ။

မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ဖေဖေရှိသော ကျွန်းကလေးဆီ ရောက် ပြီ..။

တောင်ကုတ်မြို ့သည် ကျွန်တော် နှင့် သိပ်..စိမ်း မနေပါ ။

ပြီးတော့…. အေးချမ်း ငြိမ် သက်သော…ဤမြို ့ကလေးကို..ကျွန်တော် သဘောကျသည်

တောင်တန်းကြီးတွေ…၊ မြစ်..၊ ချောင်း..၊ ပင်လယ် တွေ…ကြားမှ ဤမြိုူ
့ကလေးသည်…ကျွန်တော် ချစ်သော ဖေဖေ ရှိရာ.ကျွန်းကလေးဆီ သွားဖို ့….

ကြားခံ နယ်မြေ ပင် ဖြစ်သည် ။

ကျွန်တော် ငယ်စဉ်က ဤ ့မြို ့ကလေး၏ အစွန် တွင်ရှိသော..သလိန်ပြင်
ရွာကလေးတွင် ( ၁ ) နှစ် တိတိ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည် ။

သည်ကနေ ့ ည တွင်လည်း…

ကျွန်းဆီ သွားဖို ့…စက်လှေများ…မရှိတော့သောကြောင့်…

သလိန်ပြင်ရွာမှ ဖေဖေ့အမျိုးတွေ ဆီမှာ တစ်ည တည်းခိုပြီး…

မနက်ဖြန်မှ…. ကျွန်းတွေ ဆီမှ တက်လာသော..စက်လှေ ဖြင့်
ပြန်လိုက်သွားရတော့မည်..။

( ဖေဖေ ရေ….. ၊ ဖေဖေ့ကို တွေ ့ချင် လွန်းလို့ …၊
ပြီူးတော့….ဖေဖေ့ကို မေးခွန်း တစ်ခု လည်း…မေးချင်လွန်းလို ့…

သား…… လာခဲ့ပြီ..။ )

________________________________

March . လ 8 .ရက်..

တောင်ကုတ်မြို ့ ၏ စက်လှေ ဆိပ်သည်….( ကျွန်းတွေ ဆီမှ တက်လာသော )
စက်လှေပေါင်းများစွားဖြင့်..စည်ကား လွန်းနေပါသည် ။

ဆိပ်ကမ်း အနီးမှ ဈေးကြီးသည် လည်း….ထို စက်လှေများ နှင့် လိုက်ပါ
လာသော..ကျွန်းပေါင်းစုံးမှ လူများ…ကြောင့်… ပိုမို စည်ကားလျက်..။

မကြားရတာ ( ၃ )နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော..ရခိုင် စကားသံကို….ကြားရပြီ..။
ပန်းတင်ကျွန်း ( ဒေသ အခေါ်….ဗဒင်းကျွန်း )ကို သွားမည့်.. အမိုးပါသော
စက်လှေပေါ်..

တက်လိုက်သည်နှင့်..မျက်ရည်က အလိုလို ဝဲ..တက်လာသည် ။

တကယ်ဆို……. ဖေဖေနဲ ့သားတို ့….၊ ဒီလောက် ဝေးကွာ….မနေ
သင့်ပါဘူး..ဖေဖေရယ်….။

ဖေဖေ ရှာဖွေ ..ပေးခဲ ့တဲ ့ စည်းစိမ် ဥစ္စာ တွေ..၊ အဲဒါတွေ… ထားရစ်
ခဲ့ရုံနဲ ့…

သားတို ့ရဲ ့ ဘဝ က လိုအပ်ချက်တွေ မရှိတော့ဘူး…လို ့ ဖေဖေ
..ထင်ခဲ့သလား..။

ပစ် ပယ်.ပြီး..အဝေးကို ထွက်သွားရလောက်အောင်ပဲ….

မေမေ့ကို မုန်းခဲ့ပြီ ပေါ့နော်….။

ရေ ကျချိန်..ဆိုလျှင် သောင် တွေ..ပေါ် နေတတ်သဖြင့်….

စက်လှေ မောင်း၍ မရပါ..။

ထို့ကြောင့်..ရေ ပြည့်ချိန်..မနက် 11 း 00 လောက်မှာ….စက်လှေ စ
..ထွက်ပါသည် ။

မနေ့ည..( March – 7 ) က….

သလိန်ပြင်ရွာမှ ဖေဖေ အမျိုုူးများ.နှင့် တွေ ့ချိန်မှာ….

ဖေဖေ ကျန်းမာကြောင်း..၊ အစစအရာရာ…အဆင်ပြေ ကြောင်းများ..ကြားသိရပါသည် ။

နောက် လေးနာရီ အတွင်းမှာ…ဗဒင်းကျွန်း…ကို ရောက်တော့မည်..။

ပန်းတင်ကျွန်း ( ဗဒင်းကျွန်း ) သည် တောင်ကုတ် မြို ့ မှ ရေမိုင် ( ရ )
မိုင် ခွဲ ခန် ့ဝေးသော..

ပင်လယ်ပြင် ထဲတွင်..ရှိသည် ..။ ကျွန်းသည်….ကုန်းမြင့်
မရှိသော..မြြေပြန့် ကျွန်း ဖြစ် ပြီး…

ကျွန်းပေါ်တွင်..ရွာပေါင်း ( ၁ဝ )ရွာ ရှိပါသည် ။

ထို ကျွန်းပေါ်ကို ..အရင် တုန်းက …..နှစ်ခေါက် ရောက် ဖူးခဲ့ပါသည် ။

ပထမ အကြိမ် ရောက် စဉ်က ..တစ်လ..၊ ဒုတိယ အကြိမ်ရောက်စဉ်က တော့….သုံ့းလ
နေဖြစ် ခဲ့သည်..။

ယခု တစ်ကြိမ် မှာတော့…. ( ရန်ကုန်မှာ ကျန်ရစ် ခဲ့သော..မေမေနှင့်
လုပ်ငန်းများကို စိတ်မချသောေြာကင့်.. )

တစ်လ သာ..နေ နိုင်ပါမည်.။

ဖေဖေ နှင့် မတွေ ့ရတာ တော့ ( ၃ ) နှစ် လောက်ရှိတော့မည်.။

( ၃ ) နှစ် ဆိုသော အချိန် ကာလ သည်…သားတစ်ယောက်က .အဖေတစ်ယောက်ကို
ပြင်းပြင်းထန်ထန် လွမ်းဆွတ် တမ်းတ သတိရစွာ..တွေ ့ချင်လာဖို ့
လုံလောက်ပါသည် ။

ဖေဖေ နေတာက ငမောက်ချောင်း ကျေးရွာ..၊ ထိုရွာသည် ဗဒင်း ကျွန်းပေါ် မှ
ရွာများ ထဲတွင်..စံပြ ရွာဟု…သတ်မှတ်ထားသော.ရွာကလေး ဖြစ်သည် ။

ကျွန်း ၏ တောင် ဘက်တွ င်…. ပင်လယ် ပြင်ကြီးက…. ကမ်း လမ်း
မမြင်….ရှိနေပြီး..

ကျွန်း၏ အရှေ ့ဘက် တွင် ရခိုင်ရိုးမ တောင်တန်းကြိးများကို…

မှိုင်းမှိုင်းညို ့ညို ့…လှမ်း မြင် .နေရပါသည် ။

ထိုတောင်တန်းကြီးနှင့်….ကျွန်းကလေးကို..မြစ် ချောင်း.. ပင်လယ် တို ့က
အထပ်ထပ် ခြား ထား ပြိးသား…။

ကျွန်း ၏ အနောက် နှင့် မြောက် ဘက် ခပ်ဝေးဝေး တွင်….တချို ့ကျွန်းစု
ကလေးများကို…ခပ်ပျပျ မြင်နေရမည်..။

ဟောာ….

ဟိုမှာ..ကုလားယောင် ကျွန်း… ။ ဒါဆို…..

ဟို အရှေ ့မှာ မြင် နေရသော.ကျွန်းကလေး သည်…ဖေဖေရှိသော….ကျွန်းကလေးပေါ့
.။

စက်လှေက….ကံဆိပ်ရွာ ၏ စက်လှေ ဆိပ်ကမ်းတွင်… ကပ်လိုက်သည် ။

ေ၊ရကျ ချိန် ဖြစ်သွားပြီ..။ စက်လှေ ကို ကမ်းပေါ် တက်သော တံတား၏ အောက်ခြေ
အစွန်း..ရွံ ့နွံ အစပ်မှာသာ…ရပ်လိုက်ရသည် .။

စက်လှေ ရပ်ပြိီ..ဆိုသည် နှင့်. ကျွန်တော်…ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး..

ရွှံ ့ နွံ ထဲ.. စွပ် ခနဲ..ခုန် ချလိုက်သည် .။

ရွှ ံ့ နွံ များမှ လွဲ၍..

ကျွန်တော့်ကို ကြို ဆိုမည့်သူ..မရှိပါ ..။

________________

ကံဆိပ်ရွာ ..၊ အလယ်တန်းးရွာ..၊ ငမောက်ချောင်းရွာ ၊ ငကာကိုင်းရွာ…၊
အမော်ရွာ..။

ထိုငါးရွာ သည်…ကျွန်း၏ တောက်ဘက် အစွန်း…ပင်လယ် ကမ်းစပ်နှင့်
မျဉ်းပြိုင်…လိုပင် အရှေ ့အနောက် တန်း ၍ တည်ရှိကြသည် ။

အိမ်များသည်…. ဖြောင့် တန်းသော..ရွာ လမ်းမကြီးကို မျက်နှာ မူ…ကာ..စီစီ
ရီ်ရီ ရှိနေကြပါသည် ။

ကျွန်တော်…..ဤ ကျွန်းကလေးကို….ချစ်သည် .။

ကျွန်းနေ ရွာသူ ရွာသားများသည်…

ရိုးသား ဖြူစင် ကြပါသည် ။

သူတို ့မှာ…ဟန်ဆောင်ခြင်း ဆိုတာ မရှိ..။ ဖိနပ် မပါ ဘဲ.. တစ်ရွာနှင့်
တစ်ရွာ ကူးသန်း သွားလာနေလည်း….ကဲ ့ရဲ ့မည့်သူ မရှိ.။

ဘဝကို ရိုးရှင်း လွတ်လပ်စွာ… ဖြတ်သန်း တတ်ကြသော… ဤ
ကျွန်းကလေးပေါ်တွင်….

အချုပ်ခန်း မရှိပါ ။

ထောင် မရှိပါ .။

အပေါင်ဆိုင်မရှိ ၊ သူခိုး မရှိ..၊ ပြီးတော့…

လိ်မ်လည်
ကောက်ကျစ်မှုများနှင့်…ဟန်ဆောင်…ဖြားယောင်းခြင်းများလည်း…မရှိပါ ။

ငါး..လိုချင်လျှင်…ပင်လယ် ရှိသည် ။

တစ်ခုခု လိုအပ်လျှင်…. မိမိမှာ ရှိသော..ဆန်..၊ ငရုပ်..၊ ခရမ်း..၊
မြေပဲ…စသော..ခြံထွက် ပစ္စည်းများနှင့်…

လဲ လှယ်..ယူကြသော..ဓလေ့ကလေးကလည်း.. ချစ်စရာ….။

ဟော……..

ဟိုအရှေ ့ မှာ မြင်နေရသော…သရက်ပင် အုပ်ဆိုင်းဆိုင်း နှင့် ခြံ
ဝိုင်းကလေးသည်….

ဖေဖေ နေသော….ခြံဝိုင်းကလေး ဖြစ်သည်..။

___________________________

ဖေဖေ ၏ အိမ်ကလေးသည်…. လွန် ခဲ့သော…( ၃ ) နှစ် တုန်းကလိုပင်..ဘာမှ
မပြောင်းလဲသေး.သလိုလို..။

ဖေဖေ သည်လည်း..သရက်ပင်ကြီးအောက်မှာ… ပန်းချီ ဆွဲနေလျက်သား…။

ဖေဖေဟာ…အနုပညာ သာ ဖန်တီးနေရရင်.. ဘာကို မဆို မေ့ထားနိုင် တယ်…။
ဒါပေမယ့်..ဖေဖေ….။

လောက မှာ…လွယ်လွယ်..နဲ ့မေ့ထားလို ့မရတဲ ့အရာတွေ..ရှိတယ်…..။

ဖေဖေ့ကို ခြံဝ မှ ..ငေးကြည့်နေရင်း…….

ကျွှန်တော့်ရင် သည်… ဆို ့နင့်…နာကျင် လာသည် ။

မြန်မာပြည် ၏ အစွန်း နှစ်ဘက် အထိ ဝေးကွာ နေကြသော….ဖေဖနှင့် မေမေ့ကို…
ပြန်လည် ပေါင်းစည်း…ကြစေချင်ပါသည် ။

ဖေဖေရယ်..။.မေမေဟာ… ဖေဖေများ…ပြန်လာမလား….ရယ်..လို ့ အမြဲ
တမ်းမျှော် နေတတ်တဲ ့သူပါ..။

ဖေဖေတို ့နှစ်ယောက်လုံး..ဘယ်သူမှ မမှားခဲ
့ဘူးလေ..။………………………………

ကျွန်တော်… ငို ချင်နေပြီ..။

” ဖေဖေ..”

ကျွန်တော့် ခေါ်သံ ကြောင့်…လှည့်ကြည့်သော..ဖေဖေသည်..ထုံးစံ အတိုင်း
တည်ငြိမ် နေပါသည် ။

ကျွန်တော့်ကို မြင် လိုက်ရ ၍ နည်းနည်းတော့ ပျော်သွားပုံ ရပါသည် ။

” ဟော….သား…။ မင်း…လာမယ်..ထင်တယ်..လို ့ောတင်..ဖေဖေ တွေးနေသေးတာ..”

ကျွန်တော်..ဖေဖေ့ရှေ ့ကို သွား ၍ ဦး ချ ကန်တော့လိုက်ပါသည် ။

ဖေဖေက….

” မင်း…ဖေဖေ့ကို ပြန်လာဖို ့..လာခေါ်တာ ပဲ..လား..” တဲ ့ .။

ကျွန်တော်…ခေါင်းခါ လိုက်ပြီး….

” မဟုတ်ပါဘူူး…။ သား..ဖေဖေ ့ကို မေးစရာ တစ်ခု ရှိလို ့..လာမေးတာ..။ ”

_______________________________________

April – လ ..8 ..ရက်..

သိုေ့သာ်…

ကျွန်တော် မေးချင် လွန်းသော ..မေးခွန်ူးကို ဖေဖေ့အား..မမေးဖြစ်ခဲ့ပါ…။

ကျွန်တော့် အပြန်လမ်း သည်…မွန်းကြပ်သော…ခံစားမှုများနှင့် လေးလံ ဖိစီး
လွန်းလှပါသည် ။

ဖေဖေသည်……..မေမေ့ ထံ ပြန်လာဖို ့..၊ သားထံ ပြန်လာဖို ့…လုံးဝ ဆန္ဒ
မရှိတော့တာ သေချာပါသည် ။

ဖေဖေက ..သူချစ်သော
ကျွန်းကလေးပေါ်မှာပဲ…ငြိမ်းချမ်းစွာ..နေထိုင်ချင်သူ….

ကျွန်တော် နှင့်..မေမေ တို ့က…………..

ထားပါတေ့ာလေ….။

ကျွန်တော် ဟာ….ဖေဖေ့ အတွက်…. တွယ်တာ စရာ..သားတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့ ။

ဒါပေမယ့်….ကျွန်တော်ကတော့….ဖေဖေ့ကို သိပ် လိုအပ်တယ်..ဖေဖေ……

အနီးအနားမှာ အဖေ မရှိသော မိ ကွဲ ..ဖကွဲ… သားတစ်ယောက် ၏ ဘဝ သည်..မလှ ပ
နိုင်ပါ..။ ဖေဖေ မရှိလျှင်..ကျွန်တော့်မျ…. အင်အားတွေ..သိပ်မရှိတတ်ပါ ။

ဒါကို ဖေဖေ မသိ ၍ မဟုတ်..။ သိ လျက်နှင့် မသ်ိ ဟန်ဆောင် ထားခြင်းသာ
ဖြစ်မည်..။

ေမေမေနှင့် မနေချင်တော့သော စိတ် တစ်ခု ထဲကြောင့်….သားကိုပါ…ပစ်ပယ် ထား
ခဲ့သည်မှာ. အံ့ဩဖို ့ကောင်းပါသည် ။

ဖေဖေသည် မေမေ ့ကို ချစ်မြတ်နိုး ၍ လက်တွဲ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါလျက်နှင့်….
ယခုလို မုန်းတီး..နာကျည်း..သါားတာလည်း..ထူးဆန်းပါသည် ။

( အချစ် ဆိုသော အရာကို ကျွန်တော်
ကိုယ်တိုင်ကလည်း…မယုံကြည်နိုင်တော့…)

April .. 7 ရက်နေ ့ ညက…. ဖေဖေ့ကို..

မေမေ့ကို မလွမ်းဘူးလား…ဟု မေးမိသေးသည် .။

ဖေဖေက…

” ဖေဖေ ..ဒီမှာ နေသားကျနေပါပြီ..သားရယ်..။

ဖေဖေ ့အနားမှာ..အနုပညာရယ်…၊ သဘာဝတရား ရယ်..၊
စာအုပ်တွေရယ်…ရှိနေရင်…တခြား..ဘာမှ မလိုတော့ပါဘူး။ ”

တကယ်တော့ ဖေဖေသည်..ကိုယ် ဘာကို
လိုအပ်တယ်..ဆိုတာသာ….အသေအချာ သိပြီး…

သူတပါး..ဘာကို လိုအပ်နေတယ်..ဆိုတာတော့….မသိ ခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။ ဒါမှ
မဟုတ်….

မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသူ ဖြစ်ပါလိ်မ် ့မည် ။

ကျွန်တော့် အပြန် ခရီး အတွက်….ဖေဖေက ကျွန်း ထွက် အစားအစာများနှင့်
လက်ဆောင် ပစ္စည်းများ..ပေးသောအခါ…

ကျွန်တော် ငြင်းဆန်လိုက်သည် ။

” သားတို ့ သားအမိ ဖို ့ ”

” ဟင့်အင်း…သားတို ့ လ်ိုအပ်တာ ..ဒါတွေ မဟုတ်ဘူး…ဖေဖေ ”

ကျွန်တော်..လိုချင်တာ ..ဒီ လက်ဆောင် ပစ္စည်းတွေ …မဟုတ်ပါ..။

ကျွန်တော် အလိုချင်ဆုံးအရာသည်….

ဖေဖေနှင့် မေမေ.. ချစ်ချစ်ခင်ခင်ဖြင့် ကျွန်တော့် အနားမှာ..ရှိနေဖို ့….

မိဘ နှစ်ပါး ၏ အိမ်ထောင်ရေး မပြေလည်မှု ဆိုသည်မှာ..သားသမီးများအတွက်…..

သွေးမတိတ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခုလို အမြဲ..နာကျင်စွာ..ခံစားရပါသည် ။

တကယ်ဆို….မိဘများသည်..သားသမီး..ဘာကို အလိုအပ်ဆုံးဆိုတာတော့..သိသင့်ကြပါသည် ။

စက်လှေသည်…..ကျွန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း..ဝေးကွာသွားပြိီ..။ .. ဒါမှ မဟုတ်…ဖေဖေနှင့် ဝေးကွာ သွားပါပြီိ..။

ပို ၍ ဝေးကွာ.သွားလေလေ…ကျွန်တော့် ဘဝမှာ..ဖေဖေ့ကို ပို ပို လိုအပ် လာလေလေ…..ဖြစ်သည် ။

ကျွန်တော်..ဖေဖေ ့ကို မေးချင် လွန်းသော မေးခွန်းမှာလည်း..ထို လိုအပ်မှု ပြဿနာ ပဲ..ဖြစ်သည် ။

ဖေဖေ………..

ဖေဖေ့ကို မေမေကလည်း..လိုအပ်နေပါပြိ..။

သားကလည်း.လိုအပ်နေတာပါပဲ…။

မေမေ ့ရဲ ့ဖေဖေ့ကို လိုအပ်ခြင်း…နဲ ့….

သားရဲ ့ ဖေဖေ့ကို လိုအပ်ခြင်း…………

ဘယ်သူ က ပို…လိုအပ်နေမယ် ..ထင်သလဲ….

ကျွန်တော်………..မမေးခဲ့ပါ ။

ပင်လယ် သည်…မကြာခင် လှိုင်းများ…ပြင်းထန်..လာတော့မည်….ထင်ပါသည် ။
____________________________________________________________________________

လေးစားစွာဖြင့်……

အလင်းဆက်

alinsett.art@gmail.com

About alinsett

alinsett has written 615 post in this Website..

. . .