ေနသာေသာေန႔တစ္ေန႔ ၿဖစ္လိုက္ခ်င္သည္ အပိုင္း (၇)

 

 

—————-

အခန္း (၁၁)

 

 

ကၽြန္မထိုင္ေနတုန္း ၁၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကားသံေလးၾကားမိတာနဲ႔ အိမ္တံခါးၿပန္ပိတ္ကာ အၿပင္ကို

 

အားမပါတဲ႔ေၿခလွမ္းေတြနဲ႔ထြက္လာခဲ႔သည္။

 

ကားေပၚမွာ အေမာတေကာေၿပးဆင္းလာတာ ကၽြန္မကိုသိပ္သံေယာဇဥ္ရွိပါတဲ႔ဆုိတဲ႔ ဗိုလ္ေပါ့။

 

“ဟန္နီဘာၿဖစ္တာလဲဟင္….ဗိုလ္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ .. ဘာေၾကာင့္ငိုေနရတာလဲကြာ .. ဒီမ်က္ရည္ေတြအခုသုတ္ပစ္”

 

“ဗိုလ္ ဟန္နီမက်ရွုံးခ်င္ဘူး  ဟန္နီ႔ကိုကူညီပါေနာ္ ဟန္နီကိုကို႔ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္”

 

“ဘာၿဖစ္တာလဲဟန္နီရာ မငိုနဲ႔ေၿဖးေၿဖးခ်င္းဗိုလ့္ကိုေၿပာၿပေလ ေနာ္ … ကဲခုဘယ္သြားမလဲ ဒီမွာထိုင္ေနလို႔မေကာင္းဘူး”

 

“မသိဘူးဗိုလ္ ဟန္နီအသက္ေတာင္မရွူခ်င္ေတာ့ဘူး”

 

“ကဲ ဒါဆုိလည္းထ .. ဗိုလ္တို႔တေနရာသားရေအာင္ လာလာ မ်က္ရည္ေတြမက်နဲ႔ေတာ့ဆုိမွ”

 

ဗိုလ္ကကၽြန္မကိုဆြဲေခၚရင္း ပါးစပ္ကလည္းမငိုဖို႔တဖြဖြေၿပာလ်က္ ကၽြန္မမ်က္ရည္ေတြလက္တစ္ဖက္နဲ႔သုတ္ေပးေနခဲ႔တယ္။

 

သူ႔အသံေတြကစိုးရိမ္စိတ္၊ၾကင္နာစိတ္အၿပည့္နဲ႔ဆိုတာ ကၽြန္မရင္ထဲကသိေနခဲ႔တယ္။

 

ဗိုလ္ရယ္ ..ကၽြန္မအားငယ္တဲ႔အခ်ိန္ ကၽြန္မေဘးနားမွာရွိေနေပးလို႔တကယ္ေက်းဇူးပါ။

 

ဗိုလ္ကတစ္ဖက္ကကားေမာင္းရင္း ကၽြန္မကိုအငိုရပ္ဖို႔ ေခ်ာ့ေမာ့ေၿပာဆိုေနခဲ႔တယ္။

 

“မငိုပါနဲ႔ဆုိကြာ ဟန္နီေနာ္ အဲလိုငိုခ်ည္းပဲေနရင္ ဗိုလ္မခင္ေတာ့ဘူး ဗိုလ္ကငိုတတ္တဲ႔မိန္းမေတြဆိုမုန္းတယ္”

 

ကၽြန္မငိုေနရင္းက ဗိုလ့္ႏႈတ္ဖ်ားကထြက္လာတဲ႔စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ အံ႔ၾသစိတ္ေတြၿဖစ္လာရတယ္။

 

ဘာမဆိုစပ္စုတတ္တဲ႔ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ကေလးေၾကာင့္ပင္ ငိုခ်င္စိတ္ေတြေပ်ာက္သြားၿပီး စပ္စုလိုက္မိတယ္။

 

“ဘာၿဖစ္လို႔လဲဟင္ ဗိုလ္” ဟုေမးလိုက္မိသည္။

 

ကၽြန္မေမးခြန္းေၾကာင့္ ဗိုလ္ကၿပဳံးရင္း

 

“ၾကည့္စမ္းေကာင္မေလး စပ္စုခ်င္တာနဲ႔အငိုတိတ္သြားၿပီ”

 

ဟု ရယ္ခ်င္သလိုအသံနဲ႔ေၿပာလာသည္။

 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ငိုခ်င္စိတ္ေတြအကုန္လြင့္ပါးသြားရေတာ့သည္။ ဗိုလ္ရယ္

 

ရွင္နဲ႔ပက္သက္တဲ႔ကၽြန္မစိတ္ခံစားမႈကလည္းတစ္မ်ိဳးပါလားေနာ္။

 

“ဗိုလ္ေနာ္ လူကိုဆုိဖဲ႔ဖို႔ေလာက္ပဲေခ်ာင္းေနတယ္ ခုနစကားေၿပာစမ္းပါအုံး ငိုတတ္တဲ႔မိန္းမေတြကိုမုန္းတယ္ဆုိတာ”

 

ဗိုလ္က ေရွ႕တည့္တည့္ကိုၾကည့္ကာကားေမာင္းေနရက္နဲ႔ပဲ ထပ္ၿပံဳးၿပန္သည္။

 

“ဟုတ္တယ္ မိန္းမေတြက တခုခုကိုအႏိုင္မရတိုင္း တခုခုကိုၾကံဳရာမရၿဖစ္တိုင္း ငိုတတ္ၾကတယ္

 

ငိုတာဟာသူတုိ႔ရဲ႕လက္နက္တစ္ခုလိုပဲသေဘာထားၾကတယ္

 

အဲဒါေၾကာင့္ လက္နက္သုံးတတ္တဲ႔မိန္းမေတြကိုမုန္းတယ္”

 

ဟု ခပ္တည္တည္ပဲေၿပာလာသည္။

 

“ဟင္းးးး ဗိုလ့္စကားခ်ည္းကလဲေနာ္ … ”

 

“မဟုတ္လုိ႔လား ဟန္နီ”

 

“ဗိုလ္နဲ႔ေတာ့ၿပိဳင္ၿငင္းမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူးေနာ္ ဒါေပမယ့္ အရွုံးေပးတာေတာ့မဟုတ္ဖူး

 

လူဆိုတာကိုယ့္အယူအဆနဲ႔ကိုယ္ပဲလို႔ ဟန္နီသေဘာထားလို႔

 

ေနအုံး ငိုေနတာနဲ႔ေမးဖို႔ေမ့ေနတာ ခုဘယ္ကိုသြားေနတာလဲ”

 

ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္မိေတာ့ ကားကက်ိဳကၠဆံ super one ေရွ႕ကိုေရာက္ေနၿပီ။

 

“သုဝဏတံတားေပၚသြားမယ္ေလ .. အဲဒီနားကသူေဌးရပ္ကြက္ဆိုေတာ့ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆုိလူရွင္းၿပီေလ

 

ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲကလို တံတားေပၚမွာကားရပ္ၿပီး က်ဳပ္တို႔စကားဆင္းေၿပာၾကမယ္ေလ”

 

ဟု ရယ္ခ်င္လက္စနဲ႔ဗိုလ္ကေၿပာလာသည္။

 

“ေအာင္မေလးေနာ္ သူ႔ကိုယ္သူ drama ကားေတြထဲက ေနတိုးမ်ားမွတ္ေနလားမသိဘူး

 

က်ဳပ္ကရွင့္ရည္းစားမဟုတ္ဖူးဆိုတာလည္းသတိရအုံး”

 

“ေကာင္မေလးရယ္ ခင္ဗ်ားကိုလည္းက်ဳပ္ကရည္းစားလို႔မေၿပာမိပါဘူးေနာ္ စကားေအးေဆးေၿပာမယ္လုိ႔ပဲေၿပာတာပါ”

 

“ဟုတ္ပါၿပီ အိပ္မက္ေတြမက္မေနနဲ႔လုိ႔ ၾကိဳသတိေပးထားပါ”

 

“အင္းပါ အမိရယ္ အမိသာေမွ်ာ္လင့္မေနဖို႔ၾကိဳးစားပါ”

 

“ေသလိုက္ပါလား”

 

ဟု ကၽြန္မခ်က္ခ်င္းတုံ႔ၿပန္လိုက္မိသည္။

 

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလိုရင္းႏွီးမႈၿဖစ္သြားတာ တကယ္ေတာ့အ႔ံၾသစရာ။

 

ကားေလးက သုဝဏတံတားေပၚေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေၿပာတဲ႔အတိုင္းပင္ ကားရွင္းစၿပဳေနၿပီ။

 

ဗိုလ္ကလူရွင္းတဲ႔ေနရာအေရာက္ကားကိုရပ္ၿပီး ကားေပၚမွဆင္းသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မဘက္ကိုေလွ်ာက္လာကာ

 

တံခါးကိုဖြင့္ေပးရင္း

 

“သခင္မ ကားေပၚကဆင္းလို႔ရပါၿပီခင္ဗ်ာ”

 

ဟုေခၚေတာ့ ကၽြန္မလည္းကားေပၚကဆင္းၿပီး တံတားပလက္ေဖာင္းေပၚထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။

 

ဗိုလ္ကကၽြန္မေဘးမွာလိုက္ထိုင္ရင္း

 

“drama မင္းသားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္စိတ္ညစ္တိုင္းဒီမွာလာထုိင္ၿဖစ္တယ္။

 

ခုေနာက္ပိုင္းလူေတြက ၿပည့္သူရင္ၿပင္ေရွ႕ဘက္မွာထိုင္ၾက၊ေသာက္ၾကတာမ်ားတယ္ေလ

 

ဒီနားကလူရွင္းေတာ့ ဗိုလ့္စိတ္ထဲရွူပ္တဲ႔အခ်ိန္တိုင္းလာလာထိုင္ၿဖစ္တာ”

 

ကၽြန္မက ဗိုလ့္မ်က္လုံးေတြကိုအေသအခ်ာလိုက္ၾကည့္ရင္း

 

“တစ္ေယာက္တည္းေကာဟုတ္ရဲ႕လား ေကာင္ေလး” ဟုစကားစလိုက္သည္။

 

“တစ္ေယာက္တည္းပါ ဗိုလ္စိတ္ညစ္တဲ႔အခ်ိန္ဗိုလ့္ေဘးနားမွာ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွမထားဖူးေသးဘူး”

 

“အလဲ႔ တယ္ဆိုတဲ႔စာပါလား ဘာေၾကာင့္”

 

“ဗိုလ့္မွာဗိုလ့္စိတ္အလံုးစုံပစ္ၿပီးယုံၾကည္လိုက္ရမယ့္မိန္းကေလးဆုိတာမရွိဖူးေသးလို႔ပါ

ဟန္နီ ဗိုလ္ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွမယုံဘူး

အဲဒီလိုမယုံေတာ့ ဗိုလ္စိတ္ညစ္တဲ႔အခါရင္ဖြင့္လို႔ရမယ့္မိန္းကေလးမရွိေတာ့ဘူးေပါ့”

 

“ဒါဆုိ ဟန္နီေရာ ဟန္နီ႔ကိုယုံလို႔ ခုေဘးနားမွာထားတာလား”

 

ဟု မ်က္လုံးေလးဝင့္ကာ ဗိုလ့္ကိုေမးၾကည့္မိသည္။

 

“ဟန္နီကေတာ့ၿခြင္းခ်က္ေပါ့ ဒါေပမယ့္လည္း ခုဗိုလ္စိတ္ညစ္ေနတာမွမဟုတ္တာ ဟန္နီစိတ္ညစ္လုိ႔ဗိုလ္ကေဘးမွာေနေပးေနတာေလ”

 

“ဟင္ ဒါဆုိဟန္နီ႔ကိုလည္းမယုံဘူးေပါ့ေလ” ဟု စူပြပြနဲ႔အၿပစ္တင္မိသည္။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ေသာ္လည္း

 

ကိုယ့္ကိုသူတစ္ပါးယုံၾကည္ေနတာမ်ိဳးကို လူတိုင္းလိုခ်င္ၾကတာပဲမဟုတ္လား။

 

ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ဆိုတဲ႔ေကာင္ေလးရဲ႕ အယုံၾကည္ခံပုဂိၢဳလ္ၿဖစ္ခ်င္ေသးတာေပါ့။

 

“ဗိုလ္ ဟန္နီ႔ကိုယုံမယုံဆိုတာ အခုဗိုလ္ေၿပာမယ့္စကားေတြဟန္နီၾကားၿပီးရင္ အေၿဖကိုဟန္နီသိလာမွာပါ”

 

ဟု ကၽြန္မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ ဗိုလ္ကေၿပာလာသည္။

ဗိုလ့္မ်က္လုံးေတြမွာေလးနက္ၿခင္းေတြနဲ႔အတူ နာက်င္ၿခင္းအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရသလိုပဲ။ ဘယ္လိုေတြခံစားခဲ႔ရလဲဗိုလ္။ ကၽြန္မရင္ထဲစိုးရိမ္စိတ္ကေလးၿဖစ္မိပါတယ္။

 

“ဗို္လ့္ကိုခပ္ရွူပ္ရွုပ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လို႔ဟန္နီၿမင္သလားဟင္ မိန္းကေလးေတြလွည့္စားေနတဲ႔ေကာင္တစ္ေယာက္လုိ႔ထင္မိသလား”

 

“ဟင့္အင္း ဟန္နီ ဗိုလ့္ကိုအဲလိုမေတြးမိပါဘူး”

 

“ေက်းဇူးပါဟန္နီ ဟန္နီကေတာ့သူမ်ားေတြနဲ႔မတူဘဲ ဗိုလ့္ကိုနားလည္ေပးမယ့္လူတစ္ေယာက္လို႔ထင္ထားပါတယ္ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အခုဟန္နီ႔ကိုဒီစကားေတြဗိုလ္ေၿပာၿဖစ္တာေပါ့”

 

ဗိုလ္သက္ၿပင္းခ်ပါသည္။ေနာက္ေတာ့သူ႔ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲလက္ႏႈိက္ကာ တစ္ခုခုကိုထုတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ Marlboro ေဆးလိပ္ဘူးေလး။

 

“ဟင္ ဗိုလ္ကေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ ဟန္နီလည္းမသိဘူး”

 

ဗိုလ္ကမခ်ိၿပံဳးၿပံဳးလိုက္ရင္း

 

“ဒါဗိုလ္ေလာကၾကီးကရလိုက္တဲ႔သင္ခန္းစာရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲေပါ့ အၿမဲေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ညစ္တဲ႔အခါတုိင္း ေဆးလိပ္ေသာက္ၿဖစ္တယ္”

 

ေၿပာၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ကမီးၿခစ္ကိုၿခစ္ကာ ေဆးလိပ္မီးညွိလုိက္သည္။ ေဆးလိပ္ကိုခပ္ၿပင္းၿပင္းရွိုက္ရင္းဗိုလ္ကစကားဆက္လာခဲ႔သည္။

 

“ဗိုလ္ဆိုတဲ႔ေကာင္ေလးဟာလြန္ခဲ႔တဲ႔ ၃ႏွစ္ အသက္၁၈ႏွစ္ေလာက္ကေက်ာင္းစာေတာ္ၿပီး ေက်ာင္းမွာဆရာမတိုင္းခ်စ္တဲ႔

သူငယ္ခ်င္းတိုင္းခင္တဲ႔ လိမၼာတဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

 

အိမ္မွာလည္း ေမေမနဲ႔မမနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ဘဝကိုဗိုလ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔တယ္။

 

ဒါေပမယ့္ကံၾကမၼာဆုိတာ လူတိုင္းကိုေပ်ာ္ေအာင္ထားေလ့မရွိဘူး ဟန္နီ။

 

ဗိုလ္အသက္ ၁၈ႏွစ္ၿပည့္ေမြးေန႔မွာပဲအခ်စ္ဆုိတဲ႔အရာကို စတင္ထိေတြ႔မိခဲ႔တယ္။

 

မမကဗိုလ့္ထက္၁ႏွစ္ၾကီးတယ္။ ဗိုလ္တုိ႔ေက်ာင္းကပါပဲ။ေနာက္ဆုံးနွစ္တက္ေနတာေနတာေပါ့။

 

ဗိုလ့္ေမြးေန႔ကိုလာတဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အမဝမ္းကြဲ။

 

အဲဒီမ်ာဗိုလ္တုိ႔စၿပီးဆုံခဲ႔ၾကတာ။ မမကအရမ္းအေၿပာေကာင္းတယ္။

 

ဗိုလ့္ထက္တစ္ႏွစ္ၾကီးေပမယ့္ ဗိုလ့္ကို ကိုကိုေခၚၿပီးခၽြဲႏြဲ႔တတ္ခဲ႔တာ။

 

သူ႔ရဲ႕အေၿပာေတြထဲမွာဗိုလ္ေတာ့မုိးမၿမင္ေလမၿမင္ေပါ့။ ပထမဆုံးအခ်စ္ဦးဆိုေတာ့အရမ္းကိုခ်စ္ခဲ႔တာ။

 

အဲလိုနဲ႔ဗိုလ္တုိ႔ခ်စ္သူၿဖစ္ၿပီး၈လေလာက္အၾကာမွာ ဗိုလ္တုိ႔စာေမးပြဲၾကီးေၿဖရတယ္။

 

ဗိုလ္တုိ႔က ဒုတိယႏွစ္ဆုိေပမယ့္သူတို႔ကေတာ့ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေပါ့။ စာေမးပြဲေတြရွိေတာ့

 

စာပဲၾကိဳးစားက်က္ပါ စာေမးပြဲၿပီးမွေတြ႔ၾကမယ္။

 

စာေမးပြဲကအေရးၾကီးတယ္ဆုိၿပီး ဗုိလ္တို႔၁လနီးပါးေလာက္မေတြ႔ၿဖစ္ခဲ႔ၾကဘူး။ ဗိုလ္ကေတာ့ မမေၿပာတဲ႔စကားအတိုင္းပဲ၊

 

စာကိုၾကိဳးစားက်က္ မမကိုလြမ္းရင္ မက္ေဆ့ခ်္ေလးေတြအၿပန္အလွန္ပို႔နဲ႔ပဲေနခဲ႔ၾကတာေပါ့။

 

ပထမဆုံးစာေမးပြဲေၿဖတဲ႔ရက္မွာ ေက်ာင္းမွာေတြ႔တဲ႔အခင္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က

 

မမသူ႔ရဲ႕ရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ၿပန္တြဲေနတဲ႔အေၾကာင္း၊ သူတို႔ေတြၿပန္အဆင္ေၿပသြားၿပီဆုိတဲ႔အေၾကာင္း ဗိုလ့္ကိုေၿပာၿပခဲ႔တယ္။

 

ဗိုလ္ယုံလည္းမယုံႏိုင္ဘူး။ မဟုတ္ႏိုင္ေလာက္ဘူးပဲေတြးၿပီး အားတင္းၿပီးစာေမးပြဲေၿဖခဲ႔ရတယ္။ စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔

 

မဆီကိုဖုန္းေခၚေတာ့ မမကရယ္၂ေမာ၂နဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး ဘာလို႔ေကာလဟာလေတြကိုယုံေနတာလည္းဆုိၿပီးေတာ့ေၿပာခဲ႔တယ္။

 

စားေမးပြဲေကာင္း၂ေၿဖေနာ္။ၿပီးတာနဲ႔ကိုကို႔ကိုမမလာေခၚမယ္ဆိုၿပီးေၿပာခဲ႔တယ္”

 

ဗိုလ္ကေၿပာေနရင္းနဲ႔ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကုန္သြားတာနဲ႔ ေနာက္တစ္လိပ္ထုတ္ကာမီးညွိတယ္။ မေသာက္ပါနဲ႔လို႔ေၿပာခ်င္ေပမယ့္လည္း

 

လက္ရွိအခ်ိန္မွာဘာမွမေၿပာတာေကာင္းမယ္ထင္ၿပီး ကၽြန္မၿငိမ္ေနလိုက္မိတယ္။

 

ဗိုလ့္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မိေတာ့ ဗိုလ္ကမုိးေကာင္းကင္ၾကီးကိုသာေမာ့ၾကည့္ေနခဲ႔တယ္။

 

ဗိုလ့္မ်က္လုံးေတြမွာ အေရာင္တလက္လက္နဲ႔စိုစြတ္ေနတာကိုသတိၿပဳလုိက္မိတယ္။ မ်က္ရည္မက်တာေတာင္

 

ဗိုလ့္ရင္ထဲငိုေနၿပီဆုိတာ ကၽြန္မနားလည္လိုက္တယ္။

 

———————————

About သူကေလး

Thu Thu Htet has written 37 post in this Website..

My personalities is just the way I am & My attitude depends on who u are :)