(၁)

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကုိေတြ႕ေတာ့ မ်က္ကြင္းေလးေတြညိဳေနတယ္။ မဟုတ္ဘူး။ မ်က္ခမ္းေအာက္ဘက္ေလးေတြပုိညိဳေနတာဗ်။ ပိန္တယ္ဆုိတာ သူ႕ရဲ႕ ပင္ကုိယ္အေနအထားတစ္ခု။ မျမင္ရတာၾကာသြားေပမယ့္ သူ႕ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ပုိၿပီး ထူးျခားမလာေစခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ သူ႕သြင္ျပင္ဟာ လန္းဆန္းျခင္း၊ တက္ၾကြျခင္းေတြနဲ႕အျပည့္လုိ႕။ ဒါေတြကုိခုခ်ိန္မွာ မျမင္ရဘူးလားေမးရင္ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးပါးလွပ္လွပ္ေလး။ သူ႕ေရာက္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ စကားေျပာမိၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကုိေတြ႕ခ်င္စိတ္ ေတာ္ေတာ္ျပင္းျပလာတယ္။ ဒါဟာ ၾကာသပေတးညေနခင္းတစ္ခုရဲ႕ ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ျခင္းအထိမ္းအမွတ္တစ္ခု။ သူနဲ႕ေတြ႕ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ျပင္ဆင္တာ သုံးနာရီခြဲၾကာသြားတယ္။ ဘီလူးေခ်ာင္းေဘး ေရႊျခင္ေသ့စားေသာက္ဆိုင္ၾကီးမွာ ဘီယာေလးစုပ္ရင္း အတူပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ စကားေတြေျပာရင္း ညဦးပုိင္းအခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆုံးေစတယ္။ နာရီဟာ အခ်ိန္မွန္လည္ပတ္ျမဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြကသာ ေစာေနေတာ့ ေစာင့္ဆုိင္းရတဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ ၾကာလြန္းေနခဲ့တယ္။

အဲဒီဆုိင္ေလးကေန အေနာက္ေတာင္ယြန္းယြန္းက ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ကြဲေစတီကုိဘက္ကုိၾကည့္ၿပီး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ညေကာင္းကင္ထက္ကုိ ျမင့္တက္လာတဲ့ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ဆီက ထင္ရွဴးတုိင္မီးရွဴး မီးပန္းေတြရယ္၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ရပ္ကြက္တစ္လွည့္နဲ႕ လႊင့္တင္ေနတဲ့ မီးပုံးပ်ံေတြရယ္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္တယ္။  ဒါလည္း ခဏပဲ ။ ၿပီးေတာ့ နာရီကုိၾကည့္မိရျပန္တယ္။ ရွစ္နာရီ ခြဲလု ခြဲခါနီးေလးမွာ Message ေလးတစ္ေစာင့္ ၀င္လာတယ္။

“ Come to my home “

အဲဒီ Message ေလးကုိျမင္လုိက္တာနဲ႕ ဆုိင္ကယ္ေသာ့တြဲေလးကုိ ဖ်က္ခနဲ ေကာက္ဆြဲေတာ့ အတူထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္။

“ဘယ္လဲ“ တဲ့။

“ခဏ ငါျပန္လာခဲ့မယ္။ မင္းကုိ ငါ Surprise လုပ္ခ်င္လုိ႕ “

ကၽြန္ေတာ္ေျပာေျပာ ထြက္ထြက္ ေျပးလာခဲ့ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက နားမလည္စြာနဲ႕က်န္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဆုိင္ကယ္ လမ္းခုလတ္မွာ ဖုန္း၀င္လာေတာ့ သူ႕ဖုန္း။

“ေအး ေဟ့ေရာင္ မင္းေရာက္ရင္ ေစာင့္ေနေနာ္ ငါ နာရီစင္ကေန ဆင္းလာေနၿပီ“

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အိမ္ကုိေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ေတြပဲ ေစာေနလုိ႕လားမသိဘူး။ အသက္ရွဳေတြေတာင္ျမန္လုိ႕ ေနတယ္။ သူ႕အေဒၚခ်ေပးတဲ့ ခုံေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေတာ့ ဒူးက အလုိလုိေနရင္း နန္႕ေနမိျပန္တယ္။ ဒါက စိတ္မၿငိမ္သက္ျခင္းရဲ႕သေဘာကုိ ေဆာင္ေနတဲ့သေဘာ။

စကၠန္႕ပုိင္းေလးပါပဲ။ သူ ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ပဲ ေလွ်ာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပခုံးကုိ ပုတ္လုိက္စဥ္ခဏမွာ သူ ဟာ သူ မဟုတ္ေတာ့သလို ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ေတာ့ သလုိျဖစ္သြားခဲ့တယ္။

(၂)

ေျပာပုံက တစ္ခါတစ္ခါ တက္ၾကြသြားလုိက္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေငးငုိင္သြားလုိက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကုိ ၾကည့္ေတာ့ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိၾကည့္တာေပါ့။ ခု စားပြဲ၀ုိင္းေလးမွာ လူက သူနဲ႕ သူ႕ေရွ႕ေလးတင္ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႕ဆုိ လူကပုိစည္လာတယ္။ တစ္ေယာက္ရုပ္သြင္ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ထင္ျမင္ခ်က္ေလးေတြ ေပးလုိက္ၾကတာလဲ လူစင္စစ္ကေန ၀က္ျဖစ္လုိ႕ျဖစ္၊ ပုေလြရိုးျဖစ္လုိ႕ျဖစ္ေပါ့။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေလးေတြနဲ႕ ငယ္က်ိဳး ငယ္နာေဖာ္ေျပာၾကေတာ့လည္း ရယ္လုိက္ၾကတာ တ၀ါး၀ါး တဟားဟား။ ၿပီးေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ ဘယ္လုိအေနအထား အနာဂတ္ကုိ ဘယ္လုိပုံေဖာ္မလဲ ယွဥ္ထုိးေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္အေၾကာင္းကုိ ေျပာတဲ့အခါမွာေတာ့ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အသံေတြတိတ္ဆိတ္လာရျပန္တယ္။ အတိတ္ကုိလြမ္းေလာက္စရာလားလုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြမ္းေလာက္စရာလုိ႕ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။

သူနဲ႕ သူ႕အိမ္ေလးမွာေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ပခုံးကုိ သုံးခ်က္ေနာက္ကေနပုတ္တယ္။

“မင္း မင္းကြာ ဒီေလာက္ေတာင္၀ ရသလား“ တဲ့။

“ငါက မင္းမမွတ္မိဘူးထင္ေနတာ မင္းမွတ္မိသားပဲ“

“မင္းကေရာငါ့ကုိ ဘာေၾကာင့္မွတ္မိတာလဲ အတူတူပဲကြ“

ကၽြန္ေတာ္က ဟက္ခနဲတစ္ခ်က္ရယ္တယ္။ သူကေျပာျပန္တယ္။

“ေလာကမွာ ေျပာင္းလဲသြားတာေတြ အခ်ိန္နဲ႕အမွ်ဆုိေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အရာေတြကိုေတာ့ ေလာကၾကီးက မေျပာင္းလဲေပးႏုိင္တာေတြရွိတယ္ကြ။ ဒါကဘာလဲဆုိတာ ငါမေျပာႏုိင္ဘူး။ မင္းဘယ္ေလာက္၀၀ မင္းဆုိတာကုိ ငါ သိေနတယ္ “ တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ လွိဳင္းလုံးေလးေတြ တရိပ္ရိပ္လာၿပီး ရုိက္ခတ္သြားသလုိပဲ။ သူ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေက်ာမွာ ျပံဳးေနမလား။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ေရွ႕မွာဆုိင္ကယ္ေမာင္းၿပီး ျပံဳးေနသလား ။ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။

ခုေတာ့ စကားေတြ ေျပာေနၾကပါၿပီ။ အခ်ိန္ေတြမ်ားစြာ ကုန္ခဲ့ၿပီ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်ိန္ေတြကုန္သြားခဲ့တာဟာ ဘာမွမဟုတ္ခဲ့သလုိပဲ။ ခုထုိင္ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းက သူေရာ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္  ငါးေယာက္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အလုပ္အကုုိင္ အေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကတယ္။ လက္ရွိ အေျခအေနကုိ ေမးၾကတယ္။ မေတြ႕ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ အတြင္းမွာ ဘယ္ေတြသြားၿပီး ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၾကသလဲ။ ဘယ္လုိအခက္အခဲ ဘယ္လုိ ခံစားမႈေတြျဖစ္ခဲ့ၾကသလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ စိတ္ဓါတ္ေတြက်ၿပီး၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသလဲ။

ဒီအခါ တစ္ေယာက္က သူေပ်ာ္ခဲ့ရတာေတြကုိ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႕ တရစပ္ေျပာသြားတယ္။ ေငးေမာစရာ။ တစ္ေယာက္က သူဘယ္လုိ ေအာင္ျမင္ခဲ့သလဲဆုိတာကုိ အခ်က္အလက္အကုိးအကားေတြနဲ႕ ေျပာျပသြားတယ္။ အားက်စရာ။ တစ္ေယာက္ကလည္း လက္ရွိအေနအထား အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြကုိေျပာသြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူေရာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လုံးေတြပါ အေရာင္ေတြ တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္လုိ႕။ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အလွည့္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးမိၾကတယ္။ ဘ၀ဟာ တစ္ခါတစ္ခါ အဲလုိပဲ ျပံဳးစရာေကာင္းပါတယ္။

(၃)

“ ငါ မဲေဆာက္မွာေနရတုန္းက သဲထမ္းရတယ္။ သူမ်ားေတြ သုံးေခါက္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ငါက တစ္ေခါက္။ ေမာလည္းေမာတယ္။ ဒီအခါမွာ ငါဘာေတြးလဲဆုိေတာ့ ငါက ကာယလုပ္အားကုိအားကုိးလုိ႕မရတဲ့လူတစ္ေယာက္။ ဥာဏအားကုိအသုံးျပဳမွ ငါ့ဘ၀တုိးတက္မယ္ဆုိတာကုိျမင္လာတယ္။ အဲဒီမွာ ငါ ဘာလုပ္လဲဆုိေတာ့ အဂၤလိပ္စာကုိ ငါေလ့လာခ်င္လာတယ္။ ေလ့လာခ်င္တာမွ ငါ ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္၊ ေရးတတ္ခ်င္လာတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ငါ့လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံတစ္က်ပ္မွမရွိဘူး။ စာအုပ္၀ယ္ဖုိ႕ပုိက္ဆံမရွိဘူး။ ဒီအခါ သူမ်ားနားက စာအုပ္ေတြငွားရတယ္။ vocabularies ေတြကုိအားရင္ ထုိင္က်က္တယ္။ Grammar ေလ့လာတယ္။ ေနာက္စာအုပ္ငွားမယ့္ လူ မရွိေတာ့ဘူး။ စာၾကည့္တုိက္ေတြသြားေတာ့ အဂၤလိပ္စာအတြက္ သီးသန္႕မရွိဘူး။ ဒီမွာငါ အဂၤလိပ္လုိေရးထားတဲ့ ဂ်ာနယ္ အေဟာင္းေတြကို သြားေတြ႕ေတာ့ ေတာင္းလာတယ္။ ဖတ္တယ္။ ငါ့ခံစားခ်က္ေတြကုိ ခ်ေရးတယ္။ အဆင္မေျပတာေတြကုိခ်ေရးတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေျပာၾကည့္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေဂါက္ေနတယ္လို႕ထင္ခ်င္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က အားေပးတယ္။  အတူေန ၀ါသနာရွိပါသူေတြနဲ႕ ငါေျပာတယ္။ ေနာက္အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြမရွိေတာ့ ငါ တစ္ေယာက္ထဲ ဘာလုပ္လဲ သိလား“

သူ႕အေျပာမွာ အေမာကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တယ္။ မ်က္လုံးထဲမွာ သူ႕လွဳပ္ရွားပုံေတြ တစ္ကြက္ခ်င္းျမင္လာရတယ္။ သူပင္ပန္းပုံေတြ။ ဂ်ာနယ္ေဟာင္းတစ္ထပ္နဲ႕ ဖတ္မွတ္ေနတဲ့ ဟန္။ သူ႕ဦးေလးရဲ႕ ေရဒီယုိအစုတ္ေလးတစ္လုံးကုိ တုိင္မွာ ခ်ည္ၿပီး ဗြီအုိေအအသံလုိင္း ဂ်ီဂ်ီဂ်ဲဂ်ဲၾကားကေန အဂၤလိပ္စကားေျပာတာေတြကုိ နားေထာင္ေနဟန္။ ေနာက္ မွန္တစ္ခ်က္ေထာင္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ကုိယ္မ်က္နာကုိယ့္ၾကည့္ ကိုယ့္ပါးစပ္ကုိယ္လွဳပ္တဲ့ အေနအထားကုိၾကည့္ၿပီး ေလ့က်င့္တဲ့ ဟန္။ ဒါေတြဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕အားမာန္ေတြ။ ေနာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္ Guide ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ေမြးလာႏိုင္တဲ့အထိ သူေအာင္ျမင္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ လခစားပဲ။ သူ ဘြဲ႕မရခဲ့ဘူး။ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ကုိ သူမယူခဲ့ဘူး။

ခုခ်ိန္မွာအလုပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုမွာ အေနအထားတစ္ခုအထိေတာ့ သူအဆင္ေျပေနခဲ့ၿပီ။ မဲေဆာက္မွာ ေျခာက္ႏွစ္။ ျမန္မာျပည္ျပန္လာတာ ႏွစ္ႏွစ္။ ဘ၀ဟာ ဒုံးရင္း ဒုံရင္းပါပဲ။

ဒီကေန႕ေန႕လည္ခင္းမွာ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ။မေန႕ညက သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္ရွိလုိ႕မလာၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕အတြက္ ေသာၾကာတစ္ရက္ကုိခြင့္ယူလုိက္တယ္။ သူနဲ႕စကားေျပာတယ္။ လက္ရွိအေနအထားကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဘ၀က ဟန္ပဲရွိတယ္။ အဆန္မရွိတာခ်င္း သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာအတူတူပါပဲ။ ရက္စြဲေလးေတြ ကတဲ့အခါမွာ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ လ အခ်ိဳ႕ ခုန္ေပါက္တဲ့အခ်ိန္ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရာသီအခ်ိဳ႕ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့အခါ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ေနမေကာင္းခဲ့ပါဘူး။

တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ဆုိတဲ့ အရြယ္ကေနစ ခု ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကာလအပုိင္းအျခားအတြင္းမွာ သူ သူ႕အိမ္ကုိ ေျခခ် အိပ္စက္တဲ့အခ်ိန္ဟာ တစ္လမျပည့္ဘူး။ ဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္လမျပည့္ဘူး။ ခုလည္း သူ လာခဲ့ပါတယ္။ သူေျခလုံး၀မခ်ဘူးလို႕ ဆုံးျဖတ္ထားခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ရင္ခြင္ကုိ သူ ၀င္လာခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕ကေလးက ေႏြးေထြးစြာၾကိဳသလား မၾကိဳသလား ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ ရင္ဘတ္ခ်င္းနီးခဲ့ဖူး လည္ပင္း ဖက္ခဲ့ဖူး၊ ထမင္းအတူစားဖူးတဲ့အတြက္ေတာ့ ရာသီစာ စားျမံဳျပန္ရတာနဲ႕တင္ ေႏြးေထြးျခင္းဆုိတာကုိ သီးသန္႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္စရာမလုိပါပဲ နားလည္ေနလိမ့္မယ္လုိ႕ထင္ပါတယ္။

(၄)

ကားဂိတ္မွာ လက္မွတ္ျဖတ္ေနၿပီ။

“ေဟ့ေရာင္ ငါ ျပန္ရမလား“ တဲ့။ သူေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိေျပာရမလဲ။ မနက္ျဖန္ စေနေန႕ထြက္မယ့္ကားက တစ္ခုံပဲလြတ္တယ္။ ေနာက္ တနဂၤေႏြမွာေတာ့ ခုံေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနေသးတယ္။ လာတာ ၾကာသပေတး။ ျပန္တာ စေန။ ဒါနဲ႕။

“မင္းေတြ႕ရမယ့္လူ ကုန္ၿပီလား။ ေနာက္ မင္းကိုေတြ႕ခ်င္ၾကတဲ့လူေတြကုိ မင္း ဒီအတုိင္းပဲထားခဲ့မလုိ႕လား။ ေနလုိ႕ရရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ေနေစခ်င္တယ္“

သူ ေတြေ၀သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က

“ေဟ့ေကာင္ မင္းသေဘာေနာ္ ငါကေျပာျပတာ။ ငါက မင္းကုိေတြ႕လုိက္ရလုိ႕ေက်နပ္ေပမယ့္။ မင္းကုိမေတြ႕လုိက္ရလုိ႕ မေက်နပ္တဲ့လူေတြရွိေနဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းစကားေျပာလုိ႕၀ၿပီလား။ “

“ညီမ မနက္ျဖန္ပဲ ယူေတာ့မယ္ရလား“

စာေရးမေလးက မ်က္လုံးပင့္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္တုိ႕ကုိၾကည့္ ျပံဳးတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ အစ္ကုိ“

ဒီလုိနဲ႕ သူ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္သာ က်န္တဲ့ စေန။ တျခားဘယ္သူငယ္ခ်င္းမွ ဖုန္းမဆက္လာသလုိ၊ ရွိတဲ့သူကလည္း အလုပ္နဲ႕မုိ႕မလာႏုိင္ပါဘူး။ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ကြင္းထဲ ဟုိေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္။ ပြဲခင္းထဲ ဟုိေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္။ ေတာင္ကြဲေစတီေအာက္ ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္။ ဒီည သူကၽြန္ေတာ္အိမ္ လုိက္မအိပ္ေတာ့ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတယ္။ အရင္ ၾကာသပေတးညနဲ႕ ေသာၾကာည ႏွစ္ည ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာအိပ္ၿပီး ညဥ္႕နက္တဲ့အထိစကားေတြေျပာၾကတယ္။

တျခား အလုပ္ေတြနဲ႕ ေအာင္ျမင္ေနၾကတယ္ အသက္ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ အိမ္ေထာင္မရွိသူ၊ အိမ္ေထာင္ရွိသူေတြၾကားမွာ သူ႕အေနအထား ကိုယ့္အေနအထားကုိ ျမင္ၾကတယ္။ ေျပာၾကတယ္။ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္ဖုိ႕ ဘာေတြလုိတယ္ဆုိတာ သိဖုိ႕ ၾကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခါးလည္ကေနျပတ္ျပတ္ၾကတာ သူေရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာပါ ထုံးစံ။ အခက္အခဲေတြဆုိတာ စေနမုိးလုိ ရြာလုိက္ တိတ္လုိက္ပါပဲ။

အတိတ္က ဘ၀မွာ ဆိုးခဲ့တဲ့ ကုိယ္ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ကံအခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ လက္ရွိအေနအထားမွာ မုိးမလင္းတဲ့ ညမ်ိဳးေတြလုိမ်ိဳး မုိးထားတယ္။ ေမြးဖြားရွင္သန္လာခဲ့ရတဲ့ မိသားစုရိပ္ျမံဳေလးထဲမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ေရာသူပါ မရခဲ့ၾကဘူး။ ႏိွပ္လုိက္ ျမင့္လုိက္နဲ႕။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ က်ေနလုိ႕မျဖစ္ဘူးဆုိတာ သိဖုိ႕လုိတယ္လုိ႕ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိအားေပးတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကသူ႕ကိုျပန္အားေပးေပါ့။ သူက

“ဒီေန႕ မင္းနဲ႕ငါ ႏွစ္ေယာက္တည္းေနာ္ သူငယ္ခ်င္း“

“အင္းေလ“

“ငါ ဒီၿမိဳ႕ကေန ျပန္ရမလို မျပန္ရမလုိနဲ႕ ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး။“

“ငါ နားလည္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း“

“ဒါေပမယ့္ ငါျပန္ရေတာ့မယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္ဆုိခြင့္ျပည့္ၿပီ။ မင္းေရာငါေရာ ဘ၀တူတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ငါ့ဆီဖုန္းလာရင္ မင္းနဲ႕ငါ့ကုိ အားက်သတဲ့“

ကၽြန္ေတာ္ရယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အသံမထြက္ဘူး။

“သူတုိ႕အားက်တာ လစာေကာင္းတဲ့အလုပ္မွာ ႏွစ္ေယာက္လုံး လုပ္ေနရလုိ႕။ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ အဲဒီေကာင္းလွပါတယ္ဆုိတဲ့ လစာေနာက္မွာ ေျဖရွင္းလုိက္ရတဲ့ျပႆနာေတြ သူတုိ႕မျမင္ဘူး။ “

“ေတာ္ေတာ့ကြာ။ မေျပာေတာ့နဲ႕။ ငါတို႕ေရွ႕မွာ ေလွ်ာက္ရမယ့္ေလွကားေတြ အထစ္ေတြအမ်ားၾကီးပဲ။ ေကာင္းကင္ကုိၾကည့္ ငါတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္ ျပည့္ေနတဲ့ လေတာင္ တစ္ပုိင္းပဲ ျမင္တယ္။ တိမ္ေတြဖုံးေနတယ္။ ဒါ မုိးေလကင္းစင္တဲ့ တန္ေဆာင္မုန္းလ။ ဒါပဲ သူငယ္ခ်င္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အျပည့္အ၀ ငါမလုိခ်င္ေတာ့ဘူး။ အရိပ္ဆုိလည္း တျခမ္းပဲရရ၊ မုိးရြာရင္လည္း ဖြဲဖြဲပဲရြာရြာ၊ ……“

ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။

ဆုိင္ကယ္ဘီးေလး လိွမ့္ေနတာ ျမန္သလား၊ ေႏွးသလား၊ အဲဒီည အိမ္အျပန္ ကၽြန္ေတာ္ တုိးတုိးေလး ဆုိလာခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။

“အားလုံးၿပီးဆုံးသြားေတာ့+++++++ရင္တစ္ခုလုံးေၾကသြားလား+++++++++ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္ အုိသူငယ္ခ်င္းသိပ္မဆန္းဘူး++++++++++++ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ေတြ႕ၾကရမွာပဲ +++++++++++++ဆုံးရွံဳးျခင္းက တုိ႕တေတြ ေျပးမလႊတ္ႏုိင္ ေမာပမ္းလြန္းတဲ့ မင္းရဲ႕လိပ္ျပာေလး +++ေျဖသိမ့္လုိက္“

ဟုတ္တယ္ သူငယ္ခ်င္း ေျဖသိမ့္လုိက္ပါ။

 

(၅)

မနက္(၆)နာရီ (၂၄) မိနစ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျခံထဲက ေရေလာင္းၿပီးအျပန္ နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ မမီေတာ့ဘူး။ ကားထြက္ေနေလာက္ၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ ဖုန္း Ringtone ျမည္လာတယ္။

“သူငယ္ခ်င္း ငါ ျပန္ၿပီေနာ္၊ မင္းအလုပ္ရွိလုိ႕မလာႏုိင္တာကုိ ငါနားလည္ပါတယ္။ ေနာက္မွေတြ႕မယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ဒါပဲ Good Bye“

ေနာက္မွေတြ႕မယ္။

Good Bye

ႏုတ္ဆက္သြားတဲ့ တနဂၤေႏြနံနက္ခင္းမွာ ႏွင္းေတြ ေ၀တာ သူ မၾကည့္သြားခဲ့ပါဘူး။

 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date-18th-Nov-2013

Time-03:49 PM

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား