လူ႔ေလာကဆိုေတာ…

ဘုတ္ငွက္တို႔ ေက်းငွက္တို႔ ပ်ံသလို… နိမ့္တံုျမင့္တုံရွိသတဲ့…

ကၽြန္ေတာ္ တကၠစီကားဆရာအလုပ္ကို ဘ၀ဆိုတဲ့ေလထန္လႈိင္းထန္ေတြၾကားထဲမွာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔လုပ္ခဲ့ရဖူးပါသည္…

ထိုစဥ္တုန္းက ရယ္စရာမေကာင္းေပမယ့္… ယခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးတဲ့အခါမေတာ့…

ခဏတာအေမာေတြၾကားထဲက…တဒဂၤအျပံဳးေလးေတြျဖစ္လာခဲ့ရပါျပီ…

ဘ၀တစ္ေကြ႔က… ရယ္သံေခါင္းတစ္ေ၀ွ႔လို႔ပဲဆိုလိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္ ခင္ဗ်ား…

 

တကၠစီကားတစ္စီးလက္ထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္…

ပထမဆံုး ကားေမာင္းရင္းခရီးသည္ရွာရတာ… ခရီးသည္ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ေနရာကတားသမို႔…

ေနာက္ကားကို ညွာတာမိရင္း ခရီးသည္မရတာတို႔… ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္တန္းမစီခ်င္လို႔ ခရီးသည္မတင္တာတို႔နဲ႔မို႔…

စီးပြားျဖစ္ခဲ့လားလို႔ေမးရရင္… စီးပြားမပ်က္ရံုတမည္ပါ… အဲ… အံုနာေက်းခ်န္ ဆီဖိုးႏႈတ္ျပီးရင္ေတာ့ျဖင့္…

တစ္ခါတစ္ေလ ၂၀၀၀- ၃၀၀၀ ေလာက္ေတာ့ ခပ္ပါးပါးက်န္သမို႔… သိပ္မဆိုးလို႔ေျပာရမေပါ့…

ကားခမကုန္ဘဲ… အလုပ္ေရာက္သလို… သံုးစရာစြဲစရာအတိုအစေလးရသမို႔… အျမတ္မထြက္ရင္ေတာင္ အရင္းမစိုက္ရဘူးဆိုရမေပါ့…

ဒါေတြထားပါေလ… အရင္ဆံုးအမွတ္တရျဖစ္တဲ့ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကိုေျပာျပပါ့မယ္…

 

ဒီလိုဗ်ာ… တစ္ေန႔… တနဂၤေႏြတစ္ရက္…

ကၽြန္ေတာ္ကားေမာင္းလာတုန္း တာေမြအ၀ိုင္းနားမွာ စံုတြဲတစ္တြဲကားငွားပါတဲ့…

ေယာကၤ်ားေလးျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စမ္းေခ်ာင္း… ဇလြန္လမ္းလို႔ ေျပာပါတယ္…

ကၽြန္ေတာ္လဲ တာေမြကေန စမ္းေခ်ာင္း… ဇလြန္လမ္းကို ၃၀၀၀ နဲ႔ေစ်းတည့္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့…

အဲဒီေကာင္ေလးက သူမလိုက္ပါဘူးတဲ့… အဲ… ေကာင္မေလးကိုသာ ကားေပၚတင္လႊတ္လိုက္ပါတယ္…

ကားခကိုလဲ အဲဒီေကာင္ေလးက ရွင္းေပးလိုက္တာမို႔… ကၽြန္ေတာ္လဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စမ္းေခ်ာင္းဘက္ကို ေျခစၾကၤာလွည့္ေမာင္းခဲ့တာေပါ့…

အဲ့လိုနဲ႔ ဦးေထာင္ဘိုအ၀ိုင္းေက်ာ္လို႔ ေရႊတိဂံုဘုရား… ေျခေတာ္ရင္းေရာက္မွ…

ခရီးသည္ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားစေတာ္မူပါတယ္…

” အစ္ကို…”

” ခင္ဗ်ာ…”

“တကယ္လုိ႔ ညီမက စမ္းေခ်ာင္းမသြားေတာ့ဘဲ… ျမိဳ႕ထဲ ပန္းဆိုးတန္းကိုသြားမယ္ဆိုရင္ အစ္ကို႔ကို ဘယ္ေလာက္ထပ္ေပးရမလဲဟင္…”

အဲ… ကၽြန္ေတာ္လဲ ၃၀၀၀ ကရျပီးသား ျမိဳ႕ထဲျပန္တက္ရမယ္ဆိုေတာ့…

၁၀၀၀ေလာက္သာထပ္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီခရီးအကြာအေ၀းေလးနဲ႔ ၄၀၀၀ ရမယ္ဆုိေတာ့ မဆိုုးရွာဘူးဆိုျပီး

ေစတနာေရစီးကမ္းျပိဳလိုက္လိုက္ပါေသးတယ္…

 

“အဲဒါဆိုလဲ ပန္းဆိုးတန္းပဲေမာင္းေပးပါေနာ္…”

အဲ့လိုနဲ႔ ပန္းဆိုးတန္းဘက္ကို ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ေနတုန္း…

ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ပါတယ္… မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ျဖင့္ ကိုအမတ္မင္းထင့္…

ခဏေလာက္စကားေျပာျပီး… စကားလက္စျဖတ္ဖုန္းခ်အျပီးမွာ…..

” အစ္ကို… ဖုန္းပါတယ္မဟုတ္လားဟင္… သမီးတစ္ေကာေလာက္ေခၚခ်င္လို႔ပါ… ဖုန္းဖိုးေပးပါ့မယ္…”

အဲ… Customer Service မဟုတ္ပါလား… အဲယားကြန္းေအးတယ္… မိုဘိုင္းဖုန္းပါတယ္… iPhone နဲ႔ ဖုန္းေျပာရမယ္….

အဲဒါနဲ႔ အားနာနာ ဖုန္းထုတ္ေပးလုိက္ပါတယ္…

 

” အစ္ကို႔ဖုန္းကို ကၽြန္မမေခၚတတ္ဘူး… နံပါတ္ေပးမယ္… ေခၚေပးပါလားဟင္…”

အဲဒါနဲ႔ သူေပးတဲ့ဖုန္းနံပါတ္ကို ေခၚေပးျပီး ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ကၽြန္ေတာ္လုပ္… ကားကိုဂရုတစိုက္ဆက္ေမာင္းခဲ့ပါတယ္…

 

“အန္ကယ္လား… သမီးပါ… အခုအန္ကယ့္ရံုးကိုလာေနျပီ… ရံုးမွာရွိမယ္မဟုတ္လားဟင္… သမီးလာေနျပီေနာ္… ေစာင့္ေန…..??????”

ေအာ္… ဘာေတြတုန္း…

“အစ္ကို…”

” ခင္ဗ်ာ…”

” ေနာက္ထပ္ တစ္ေကာေခၚမယ္ေနာ္… ပိုက္ဆံကို ကားခနဲ႔ေပါင္းေပးပါ့မယ္…”

” ေအာ္… ဟုတ္… ရပါတယ္….”

” ဒီနံပါတ္ေလးႏွိပ္ေပးပါဦး….”

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေနာက္ထပ္နံပါတ္တစ္ခုထပ္ႏွိပ္ေပးရပါေတာ့တယ္….

ေအာ္… Customer စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ… အဲယားကြန္းေအးတယ္… ဖုန္းပါတယ္….

 

“ဟဲလို… ေမာင္လား…. အေဆာင္နားေရာက္ျပီ… မီးေနသိပ္မေကာင္းလို႔ ခဏအိပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္…”

” အိပ္ယာႏိုးမွ ေမာင့္ကို ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္… အခုေတာင္ ကားေမာင္းတဲ့အစ္ကိုႀကီးဖုန္းနဲ႔ဆက္ေနတာ…”

” အေဆာင္ေပၚေရာက္ရင္ ေနသိပ္မေကာင္းေတာ့ ေအာက္ဆင္းျပီး ဖုန္းမဆက္ခ်င္ေတာ့လို႔… ဒါပဲေနာ္… ကားဆရာအစ္ကိုၾကီး… အားနာစရာ….”

 

အင္… ဘယ့္ႏွာၾကီးပါလိမ့္….

ကၽြန္ေတာ္ကားေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္…

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းေလးကို လက္ကေနကိုင္ထားျပီး… ကားအျပင္ကိုေငးၾကည့္လို႔…

ဖုန္းကိုလဲ ျပန္မေပး…

စိတ္စပူလာျပီ… မီးပြိဳင့္မိမွာစိုးရိမ္လာျပီ… သူေျပာတဲ့အတိုင္းဆို ဆင္းရမွာ ပန္းဆိုးတန္းေအာက္ဘေလာက္…

ကမ္းနားလမ္းနားအထိ… ဖုန္းလဲျပန္မေပးဘဲ… ကိုင္ထားျပီး… မီးပြိဳင့္မိမွဆင္းေျပးသြားရင္…

ကားခလဲမရ… ဖုန္းလဲဆံုးျဖစ္ေတာ့မယ္…

ဖုန္းအဆံုးခံရေအာင္လဲ… ဒင္းယူထားတာက iPhone ၾကီး… ဘုရား… ဘုရား…

စိတ္လဲပူရင္း… ကားလဲေမာင္းရင္း… မီးပြိဳင့္မမိေအာင္ မီးပြိဳင့္ေတြအမီ ေမာင္းရင္း ကန္ေတာ္ၾကီးဟိုတယ္နားေရာက္ေတာ့…

” အစ္ကို……”

” ခင္ဗ်ာ………….”

” ဟို… ပထမေခၚတဲ့ဖုန္းကို ဘယ္လိုျပန္ေခၚရမလဲဟင္… ေခၚေပးပါလား…”

” ေနာက္တစ္ခုကေလ… စမ္းေခ်ာင္းကိုပဲ ျပန္ေမာင္းေပးပါေနာ္… ကားခနဲ႔ ဖုန္းခက်သေလာက္ေပးပါ့မယ္….”

ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိနဲ႔… ” ဟုတ္ကဲ့… ” တစ္လံုးသာေျပာႏိုင္ျပီး…

တိရိစၦာန္ရံုေဘးကေန ဦးေထာင္ဘိုအ၀ိုင္းဘက္ ျပန္လွည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားရပါေတာ့တယ္…

အဲ့အခ်ိန္အထိ… ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူေနတာက ကားခမဟုတ္… သူကိုင္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္း… iPhone….

 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔… စမ္းေခ်ာင္း… ဇလြန္လမ္းထဲခ်ိဳး၀င္ေတာ့ ေဒါင့္တိုက္တစ္ခုေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့ကိုရပ္ခိုင္းပါတယ္…

ကားေပၚကဆင္းပါတယ္… ျပီးေတာ့ ကားခ ၅၀၀၀ တန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးပါတယ္…

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို လက္ကကိုင္ထားဆဲ…

ျပီးေတာ့မွ…

 

” ေအာ္… ေမ့လို႔… ဒီမွာအစ္ကို႔ဖုန္း…”

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို လက္ထဲျပန္ထည့္ေပးပါရဲ႕… ေအာင္မေလး ေက်းဇူးရွင္မရယ္… အခုမွ က်ဳပ္မလဲ စိတ္သက္သာရာရပါေတာ့တယ္….

သူမလဲ လွည့္ထြက္သြားျပီး… ကၽြန္ေတာ္လဲကားမွန္ေလးျပင္တင္တုန္း…

” အစ္ကိုေနပါဦး…”

“ဗ်ာ…..”

” ဟိုတစ္ေယာက္ေလ… ပထမတစ္ေယာက္…”

” ေအာ္… အင္း…”

” သူ… အစ္ကို႔ဖုန္းကို ဆက္လာရင္… ညီမကို အေဆာင္ေရွ႕မွာထားခဲ့ေၾကာင္း… ဗိုက္နာေနလို႔ေနသိပ္မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာေပးပါေနာ္…”

” ေအာ္… အင္း…”

” ကၽြန္မကို ကူညီတာေက်းဇူးတင္ပါတယ္….”

” ေအာ္… အင္း…”

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကဗ်ာ… ကားငွားစီးျပီးလို႔ ကားေပၚကဆင္းသြားတာေတာင္… ေနာက္ဆက္တြဲအလုပ္ကေပးခဲ့ေသးတယ္…

အဲ့လိုနဲ႔… စမ္းေခ်ာင္းကေနျပန္ထြက္… လူကလဲ မရလို႔… ေျမနီကုန္းဘက္ေျခအဆန္႔…

မီးပြိဳင့္နားေရာက္ေတာ့…

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းျမည္လာပါတယ္…

” ဟဲလို….”

” ဟဲလို… ဟိုကားေမာင္းတဲ့အစ္ကိုလားမသိဘူး…”

” ဟုတ္…”

” ဟိုေကာင္မေလးကို ဘယ္မွာခ်ခဲ့လဲဟင္…”

” ခင္ဗ်ာ… သူ႔အေဆာင္ေရွ႕မွာ….”

” သူေနေရာေကာင္းရဲ႕လားမသိ…”

” ဟုတ္ကဲ့… အဲ… မေကာင္းဘူး… က်ဳပ္ကို ဗိုက္ေအာင့္တယ္လို႔ေျပာသြားတယ္…”

” ခင္ဗ်ာ… ဘယ္လို…”

” ခင္ဗ်ားဖုန္းဆက္ရင္ သူဗိုက္ေအာင့္ေနတယ္လို႔ ေျပာေပးပါလို႔ေျပာျပီး ကားေပၚကဆင္းသြားတယ္…”

” ေအာ္… ဟုတ္ကဲ့… ေက်းဇူးပဲေနာ္အစ္ကို…. ဒါကထက္… သူဗိုက္ေအာင့္နာအေတာ္ဆိုးလား…”

” အာ… သူေအာင့္တာပဲဗ်ာ… က်ဳပ္ေအာင့္တာမွမဟုတ္တာ… ဆိုးလားမဆိုးလားေတာ့ ဘယ္သိမလဲဗ်…”

” ဒီမွာကားေမာင္းေနတယ္… ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႔တိုက္ေတာ့မယ္… သိခ်င္ရင္ အေဆာင္သြားၾကည့္ၾကဗ်ာ… ဒါပဲ….”

 

ေအာ္… ဘ၀ဆိုတာ…

ဒီလိုပဲ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး… စိတ္အေထြေထြတို႔ရဲ႕ ဆံုရာမွာ ၾကံဳသလိုလွည့္ပတ္သြားလာေနရတာပဲမဟုတ္ပါလားဗ်ာ….

 

ခင္မင္လ်က္-

ေၾကာင္၀တုတ္၊ ၂၀၁၃ ႏွစ္ကုန္ပုိင္း

About ေၾကာင္၀တုတ္

ေၾကာင္၀တုတ္ has written 104 post in this Website..

တစ္ခါတစ္ေလ... ေလာကၾကီးအား ေျပာင္းျပန္ၾကည့္တတ္ေပသည္...