ဦးဘျမစ္သည္ ေျမဆြခက္ရင္းေလးႏွင့္ ပန္းပင္မ်ားၾကား ဟိုထိုးဒီဆြလုပ္ေနသည္။ေပါင္းျမက္မ်ားကိုလည္း လက္ျဖင့္ႏႈတ္ေနသည္။

ထိုပန္းပင္မ်ားကို သူစမ္းစိုက္ေနသည္မွာ သိပ္မၾကာေသးေပ။သိပ္ေတာ့မဆိုး။သူ႔ျခံထဲတြင္အပင္ငါးဆယ္တစ္ရာေလာက္ေတာ့

တပိုင္တႏိုင္စိုက္ပ်ဴိးထားသည္။ ထိုပန္းပင္မ်ဴိး စိုက္လိုလွ်င္ ပန္းမ်ဴိးဥ၀ယ္ရသည္။တစ္လံုးႏွစ္က်ပ္ေလာက္ေပးရသျဖင့္ အလံုးတစ္ရာခန္႔

၀ယ္ထားသည္။ ပန္းပြင့္ေတြခူးေရာင္းျပီး မပြင့္ေတာ့လွ်င္ မ်ဴိးဥကိုတူးျပီးျပန္သိမ္းထားရံုသာ။ စိုက္လိုက္.မ်ဴိးဥျပန္ေဖာ္လိုက္ႏွင့္

မ်ဴိးဥေတြက တျဖည္းျဖည္း ၾကီးထြားလာျပီး ပန္းပြင့္ေတြကလည္း စြင့္စြင့္ကားကားႏွင့္ ေစ်းပိုရလာသည္။ အပြင့္ေခ်ာလွ်င္

သံုးက်ပ္ေလာက္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ ဦးဘျမစ္တစ္ေယာက္ သူ႔ပန္းပင္ေလးေတြကို အေတာ္ပင္ဂရုစိုက္ေနေလသည္။

တကယ္ေတာ့ ဦးဘျမစ္သည္ ပိုက္ဆံအတြက္ စိုက္ပ်ဴိးေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ တသက္ေပ်ာ္ခ်င္လွ်င္ သစ္ပင္စိုက္ပါစိုက္ပါ ဆိုေသာ

စကားေၾကာင့္ သီးပင္စားပင္ေလးမ်ားႏွင့္ ပန္းပင္မ်ားကို သူ႔တစ္ႏိုင္ စိုက္ပ်ဴိးေနျခင္းျဖစ္သည္။တကယ္လည္းေပ်ာ္ရႊင္ရသည္ဟု

ခံစားရသည္။ သူ၏ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈေၾကာင့္ အသီးအပြင့္အက်ဴိးအျမတ္ မည္မွ်ပင္ရရွိေစကာမႈ သူေပ်ာ္သည္။ မက္လည္း

မက္ေမာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဦးဘျမစ္သည္ သူ႔ဇနီးဆံုးျပီးကတည္းကပင္ အိမ္ေထာင္မျပဳေတာ့ပဲ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးကေလး

မေငြျမိဳင္ကို ထိန္းသိမ္းရင္း တဖက္ကလည္း အပင္စိုက္ဘာစိုက္ႏွင့္သူ၀ါသနာပါရာေလးမ်ားကို လုပ္၍ေပ်ာ္ရႊင္ေနသူျဖစ္သည္။

ဦးဘျမစ္သည္ ငယ္စဥ္ကပင္ အပူအပင္မရွိ အေၾကာင့္အၾကကင္းစြာ ေနခဲ့ရသူဟု ဆိုရမည္။သူတို႔မ်ဴိးရိုးက ေျမပိုင္ရွင္လယ္ပိုင္ရွင္

ၾကီးေတြ။ ေခတ္ေတြေျပာင္းသြားခဲ့ေသာ္လည္း ဦးဘျမစ္တြင္ လယ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက်န္ေနခဲ့ေသးသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သားအဖ

အတြက္ ပူစရာမလိုေပ…။သူမလုပ္ႏိုင္ေသာ အခါတြင္ စိတ္ခ်ရသူမ်ားကို လယ္အငွားခ်၍လုပ္ေစသည္။ထို႔အတြက္ လယ္ေထာက္ခအျပင္

လယ္ထြက္စပါးမ်ား၏ တစ္ဝက္နီးပါး ကိုလည္းရေသးသည္။ သို႔အတြက္ စား၀တ္ေနေရးသည္ သူတို႔သားအဖအတြက္ ေကာင္းစြာ ဖူလံု

သည့္အျပင္ အလွဴအတန္းေလးမ်ားပင္ မၾကာခဏလုပ္ႏိုင္ေလသည္။ထို႔အျပင္ ဦးဘျမစ္သည္ ေသာကပြားတတ္သူ မဟုတ္ေပ။ တစ္စံု

တစ္ဦးက ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစရာ ကိစၥမ်ားကို လာေျပာလွ်င္ ဦးဘျမစ္သည္ အလိုက္သင့္ နားေထာင္ေပးေပလိမ့္မည္။အၾကံဥာဏ္ေလး

ဘာေလးေပးလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သူတစ္ပါး၏ ေသာကဗ်ာပါဒမ်ားသည္ သူ႔စိတ္ႏွလံုးကို ဖိစီးလိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ ထို႔အတူ သူ၏ေသာက

မ်ားကိုလည္း တစ္ပါးသူအားေျပာျပမည္မဟုတ္ေခ်။ သူကိုယ္တိုင္ေမ့ေဖ်ာက္ ပစ္မည္သာ။ ဦးဘျမစ္ ေျပာသည့္စကားမ်ားတြင္ ေသာက

အရိပ္အေငြ႔ကို တခါတရံသာ ေတြ႔ရတတ္သည္။ ဥပမာဆိုရလွ်င္ –

“က်ဴပ္အခုစိုက္ထားတဲ့ ပန္းပင္ေလး တစ္ပင္ႏွစ္ပင္ ပိုးစကိုက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္ဗ်ာ”

ဟူ၍သာ။ တနည္းဆိုေသာ္ ဦးဘျမစ္သည္ အေကာင္းျမင္သမားတစ္ဦးပင္။သို႔ေသာ္ ျဖစ္ျခင္းရွိလွ်င္ ပ်က္ျခင္းလည္းရွိသည္ဟူေသာ

သဘာ၀ဓမၼကိုသူလံုးလံုးအေမ့ခံထားသည္။သူသည္ ျဖစ္တည္ျခင္း၊ရွင္သန္ျခင္း စသည္တို႔ကိုသာေတြးသည္။ထိုတရားတို႔ႏွင့္ ဆန္႔က်င္

ဘက္မ်ားကို သူ႔စိတ္တြင္ အတင္မခံေခ်။ ေသျခင္းတရားကိုပင္လက္မခံလို။သူ႔ကိုသူ ထာ၀ရရွင္သန္ေနမည့္အလား ေန႔သစ္တိုင္းကို

ၾကိဳဆိုလ်က္ရွိေခ်ေတာ့သည္။

ဦးဘျမစ္သည္ ေျမဆြခက္ရင္းေလးကို ခ်၍မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ ခါးကေအာင့္သြားသည္။ ကုန္းကုန္းကြကြႏွင့္သူလုပ္ေနသည္မွာ

ေတာ္ေတာ္ၾကာသြား၍ ျဖစ္ေပမည္။ သူဆက္မေတြးေတာ့ပဲ ထန္းကုလားထိုင္ေလးရွိရာ ေလွ်ာက္လာျပီးခပ္ျဖည္းျဖည္း ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

ဓါတ္ဘူးထဲမွ ေရေႏြးၾကမ္းကို ခြက္ေလးတစ္ခုထဲသို႔ ျဖည္းျဖည္းျခင္းေလာင္းထည့္သည္။ထို႔ေနာက္ ေဆးေပါ့လိပ္ကေလးထုတ္ကာ

မီးညိွ ၍ဖြာလိုက္သည္။ လက္ဖက္ေျခာက္က်က်ေလး ခပ္ထားေသာ ေရေႏြးၾကမ္းကိုတစ္ငံုစုပ္ေသာက္ရင္း သူစိုက္ပ်ဴိးထားေသာ

အပင္ေလးေတြကို ၾကည့္ေနေလသည္။ ၾကည့္ေနရင္းပင္ ဦးဘျမစ္သည္ သူ႔ဖခင္ႏွင့္အတူငယ္စဥ္က အပင္ေလးေတြ စိုက္ခဲ့ပံုကို

သတိရသြားသည္။ ေပ်ာ္စရာငယ္ဘ၀ကို ရုတ္တရက္သြားေတြးမိသျဖင့္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ ျပံဳးရိပ္ကေလး သန္းသြားသည္။

ထိုသို႔ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘ၀က စ၍အတိတ္ကိုျပန္ေတြးရသသည္ကို ဦးဘျမစ္ သေဘာက်သည္။ကေလးဘ၀

အေၾကာင္းျပန္ေတြးမိလွ်င္ သူကေလး ျပန္ျဖစ္သြားသည္။ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ကို ေခတၱေမ့သြားသည္။ကေလးတုန္းက ဦးဘျမစ္ႏွင့္

ယခုလူၾကီး ဦးဘျမစ္သည္ ဆက္စပ္ေနသည္မဟုတ္ပါေလာ..။ထိုအတိတ္ ကြင္းဆက္ကေလးမ်ားကို သတိရစရာ အမွတ္ရစရာ

ၾကံဳတိုင္း ျပန္လည္ေတြးေတာေနတတ္ရာ သူ႔ဘ၀သည္ မေန႔တစ္ေန႔က ေမြးဖြားလာသကဲ့သို႔ ခဏမွ်သာ ရွိေသးသည္ဟု

ထင္မွတ္လ်က္ ရွိေလသည္။ ဦးဘျမစ္သည္ မငယ္ေတာ့ပါ။သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္သည္ကား ႏုပ်ဴိလ်က္ပင္ရွိေသးသည္။

သူ႔ဘ၀ သည္လည္း ဘာမွ်အဆန္းတၾကယ္ မရွိလွေခ်။ ဒီအရပ္မွာေမြး၍ ဒီအရပ္မွာပင္ၾကီးသည္။ သူလိုကိုယ္လို လယ္ယာ

အလုပ္ကေလးလုပ္၍အိမ္ေထာင္က်သည္။ မုဆိုးဖိုျဖစ္ျပီးကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ က်န္ရစ္သည္။ ထိုမွ်သာ။ သူ၏တေန႔တာ

လုပ္ငန္းမ်ားသည္လည္း မထူးျခားလွ။ ေန႔တိုင္းလိုလို ထပ္တူထပ္မွ်သာပင္။မနက္ငါးနာရီဆိုဦးဘျမစ္ ႏိုးေနေခ်ျပီ။ကိုယ္လက္

သုတ္သင္၊အေပါ့အပါးသြား၊ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွိခိုး။ျပီးလွ်င္ သူ႔သမီးျပင္ဆင္ေပးေသာ မနက္စာတစ္ခုခုစားသည္။အျပင္ခဏထြက္

လမ္းေလွ်ာက္သည္။ ျပန္လာျပီးလွ်င္ သူ႔စိုက္ခင္းကေလးကို လိုက္ၾကည့္သည္။ တခါတရံ သူ႔လို လူၾကီးမ်ားေတြ႕လွ်င္ စကားေလး

ဘာေလး ေျပာၾကသည္။ေရဒီယိုနားေထာင္ခ်င္ေထာင္သည္။ ေနာက္သူ႔စိုက္ခင္းေလးထဲတြင္ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ အလုပ္လုပ္သည္။

ျပီးေတာ့ ေန႔လည္စာစား၍ တေရးတေမာ အိပ္သည္။ ႏိုးလာလွ်င္ စိုက္ခင္း ေလးကိုၾကည့္သည္။ ရြာထဲခပ္ျဖည္းျဖည္းလမ္းေလွ်ာက္၍

သူတကာ ေျပာဆိုၾကေသာ သတင္းပလင္းေတြ နားေထာင္သည္။ ျပန္လာျပီးလွ်င္ ခဏနားသည္။ ကိုယ္လက္သုတ္သင္သည္။

အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ေရေတာ့သိပ္မခ်ဴိးရဲ။ ညစာကိုလည္း ဆန္ျပဳတ္ ဆြပ္ျပဳတ္ေလာက္သာေသာက္သည္။ ေနာက္ဆံုး ဘုရားရွိခိုး

အိပ္ရာ၀င္။

ဦးဘျမစ္သည္ စိုက္ခင္းထဲမွထြက္၍ ေျခလက္ေဆးေၾကာျပီး အိမ္ထဲသို႔၀င္ေသာအခါ သူ႔သမီးမေငြျမိဳင္ကို ကေလးေတြ

တရုန္းရုန္းႏွင့္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကေလးမ်ားကို ေစ်းမွ၀ယ္လာေသာမုန္႔ပဲသြားေရစာမ်ားေကၽြးေနျခင္းျဖစ္သည္။သူတို႔သားအဖ

ႏွစ္ေယာက္သာရွိေသာ အိမ္ၾကီးမွာ ေျခာက္ကပ္လွသျဖင့္ အိမ္ကိုလာေသာ ကေလးမ်ားကို အားရ၀မ္းသာ ေကၽြးေမြးရျခင္းျဖစ္သည္။

မေငြျမိဳင္ကလည္းအိမ္ေထာင္မျပဳေတာ့ပဲ ဖခင္ၾကီးကိုသာ ေကၽြးေမြးျပဳစုေနခဲ့သည္။ ထို႔အတြက္ အိမ့္ဆည္းလဲ သည္ေမွ်ာ္လင့္စရာမရွိ

ရပ္ရြာထဲက ကေလးေတြသည္သာ သူတို႔သားအဖအတြက္ အငွားဆည္းလဲေလးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ဦးဘျမစ္ကိုယ္တိုင္လည္း ကေလး

ခ်စ္သည္။ ကေလးေတြႏွင့္ ေျပာဆို ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရသည္မွာ လြတ္လပ္သည္။ ကိုယ့္စကား အေရးမထားလွ်င္လည္း မ်က္ႏွာပူ

စရာမရွိ။ လူရြယ္လူၾကီးမ်ားသည္ဦးဘျမစ္တို႔လိုအရြယ္မ်ားကို အေရးမထားေတာ့။ ေနရာမေပးေတာ့။ဦးဘျမစ္သည္ ကေလးေတြ

အနား မေယာင္မလည္ႏွင့္သြားရပ္ေနရာ ကေလးမ်ားက ဘၾကီး၊ဘဘ စသည္ျဖင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေခၚငင္၍ အေရးတယူ

ၾကိဳဆိုၾကေလရာအဘိုးၾကီးဦးဘျမစ္၏ မ်က္ႏွာတြင္ဇရာ၏ သြင္ျပင္လကၡဏာမ်ား အေတာ္ပင္ေလ်ာ့ပါးသြားဟန္ရွိသည္။

ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ ပီျပင္လာေတာ့သည္။ မၾကာမီပင္ အဘိုးၾကီးသည္ ကေလးမ်ားႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်လ်က္ရွိေပ၏။

သူသည္ ကေလးမ်ားကို ပံုတိုပတ္စမ်ား၊သူ၏ကိုယ္ေတြ႔ အထူးအဆန္းေလးမ်ားကို ေျပာျပလ်က္ရွိရာ ကေလးမ်ား၏

စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနေသာ မ်က္ႏွာမ်ားကို ၾကည့္၍ အားရေက်နပ္လ်က္ရွိေလေတာ့၏။ထိုခဏတြင္ မေငြျမိဳင္သည္

ဦးဘျမစ္အား ထမင္းစားရန္ လာေခၚေလသည္။ ဦးဘျမစ္သည္ ကေလးမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္၍ ထမင္း၀ိုင္းသို႔ ထသြားသည္။

ဦးဘျမစ္သည္ စိတ္ေက်နပ္မႈ အရွိန္ေၾကာင့္အေတာ္ပင္ ထမင္းျမိန္လ်က္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္သူသည္ မည္သည့္အခါမွ တနင့္တပိုး

မစားေခ်။ ၀ရံုေလာက္သာစားသည္။ သူ၏ငယ္စဥ္ကတည္းက အေလ့အက်င့္ပင္။အဘိုးၾကီးထမင္းစားျပီးေသာအခါ မေငြျမိဳင္သည္

သူ႔အေဖကိုေခၚလိုက္သည္။

“အေဖ…”

အဘိုးၾကီးသည္ တစံုတခု ေတြးေနသျဖင့္ သူ႔သမီးေခၚသံကို ရုတ္တရက္မၾကားေပ။

“အေဖ…”

“ဟင္…ေဟ လံုမေလး ဘာတုန္း”

“ဟို… ကၽြန္မတို႔ တယ္လီေဗးရွင္းေလး တစ္လံုးေလာက္ ၀ယ္မလားလို႔”

ဦးဘျမစ္သည္ တယ္လီေဗးရွင္းဟု ခပ္တိုးတိုးသံေယာင္လိုက္ေနသည္။

“ဟိုဟာေလ အေဖရဲ႕…ေတာင္ပိုင္းက ကိုစိုးျမတို႔ အိမ္က ဟာမ်ဴိးေလ…အေဖေတာင္ အရင္က ဓါတ္ရွင္အေသးစားေလးလို႔

ေျပာေသးတယ္ေလ…အဲ..အဲဒါ”

ယခုမွ သူ႔မ်က္လံုးထဲေပၚလာသည္။ ေရာင္စံုအရုပ္ေလးေတြ လႈပ္ရွားေနေသာ ဖန္သားျပင္ပါသည့္ ပံုးေလး။ တကယ့္အျပင္က

အေသြးအေရာင္မ်ားအတိုင္း ျဖစ္သျဖင့္ ထိုပစၥည္းေလးကို တအံ့တၾသသူေငးၾကည့္ဖူးသည္။သူတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒါမ်ဴိးေတြမရွိ။

ဇတ္ပြဲတို႔ေလာက္သာရွိသည္။ ထိုခဏမွာပင္ ဇာတ္ပြဲအလြန္ၾကိဳက္ေသာ သူ႕အေမကို ဦးဘျမစ္သြားသတိရသည္။ အေမသာရွိလွ်င္

ထိုပစၥည္းေလးကိုသိပ္အံ့ၾသေပလိမ့္မည္။ထုိ႔အျပင္ ဇာတ္ပြဲသြားၾကည့္ရေသာ အပိုဒုကၡေတြ ကင္းေ၀းျပီး အိမ္မွာပင္ေအးေအးေဆးေဆး

ၾကည့္ႏိုင္မည္ျဖစ္၍ သိပ္သေဘာက်ေပလိမ့္မည္။အေမသည္ သူမ်ားတကာေတြ ဆိုတာ၊ကတာဇာတ္ထုတ္ခင္းတာကို ၾကည့္ခ်င္ယံုမွ်သာ။

ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းကို အေမမတြက္ေခ်။ အစီအစဥ္မ်ဴိးစံုလႊင့္ထုတ္ေနေသာ ဤပစၥည္းေလးသာဆိုလွ်င္။ ဦးဘျမစ္သည္အတန္ၾကာမွ်

ေတြးေနသျဖင့္ မေငြျမိဳင္ကဆက္ေျပာသည္။

“အေဖ့ ေရဒီယိုက အသံပဲၾကားရတာ…အဲဒါဆို အသံေရာရုပ္ေရာ ၾကားရျမင္ရမွာ”

ဦးဘျမစ္က သူ႔ေရဒီယိုေလးကို အလြန္မက္ေမာေလသည္။အရပ္ထဲက သူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ထံမွ ျပန္၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ဦးဘျမစ္သည္ အသစ္အဆန္းဆိုလွ်င္အလြန္စိတ္၀င္စားသည္။ စူးစမ္းခ်င္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္

“ေအးပါလံုမေလးရယ္… ၀ယ္တာေပါ့… ဒါနဲ႔ အဲဒါေလးက စပါးတစ္ရာေလာက္ ေခ်ာမယ္နဲ႔တူတယ္ကြယ္…”

“အို ဒါေလာက္လည္းမဟုတ္ပါဘူး အေဖရယ္…”

အမွန္ေတာ့ မေငြျမိဳင္သည္ ထို တယ္လီေဗးရွင္းဟု ေခၚသည့္ ရုပ္သံစက္ကေလး ကို၀ယ္ခ်င္ေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္သည္။

ျမိဳ႕ႏွင့္ အဆက္သြယ္ရွိေသာ ကေလးတစ္ေယာက္အား ေမးျမန္း၍၀ယ္ဖို႔ပင္ ေငြထုတ္ေပးထားျပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဖခင္ၾကီးအား

တိုင္ပင္ရဦးမည္ မဟုတ္ပါလား။ တကယ္တမ္းမွာမူ အသိေပးျခင္းသက္သက္သာတည္း။

=====================================

ဦးဘျမစ္သည္ ရုပ္သံစက္ကို ၾကာၾကာမၾကည့္ေခ်။ အာရံုစိုက္ရသည့္အျပင္ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ႏွင့္ အၾကာၾကီး

ထိုင္ေနၾကျခင္းကိုလည္းမႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ပင္.။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ဦးဘျမစ္သည္ ငယ္စဥ္ကပင္အားအားယားယား

မေနတတ္ေခ်။ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု လုပ္ေနတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရုပ္သံစက္ေရွ႔တြင္ ၾကာျမင့္စြာထိုင္ေနရျခင္းမွာ ပ်င္းရိေလး

လံေစျပီး က်န္းမာေရး ထိခိုက္မည္စိုးသျဖင့္အဘိုးၾကီးသည္ ၾကာၾကာမၾကည့္ေခ်။ သို႔ေသာ္ သူစိတ္၀င္စားတတ္သည့္ႏိုင္ငံတကာ

သတင္းမ်ား၊ဟာသဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင့္အျခားေသာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္ေလးမ်ားကိုမူ ခဏတျဖဳတ္ ထိုင္ၾကည့္တတ္ေလသည္။

တစ္ေန႔ေသာမနက္ခင္းတြင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္သျဖင့္ ကေလးတစ္စုသည္ ဦးဘျမစ္အိမ္တြင္ လာေရာက္ ေဆာ့

ကစားေနၾကသည္။ ထို႔ျပင္ သူတို႔ၾကိဳက္ေသာ ကာတြန္း အစီအစဥ္မွာဤမနက္ပိုင္းတြင္လာမည္ ျဖစ္သျဖင့္ကေလးမ်ားသည္

ကာတြန္းကားေစာင့္ရင္း ေဆာ့ေနၾကေလသည္။ ဦးဘျမစ္တို႔ သားအဖသည္ ကေလးမ်းကို ေတာ္ရံုတန္ရံုဆူပူၾကိမ္းေမာင္းျခင္း

မရွိေခ်…။အလိုလည္းလိုက္သျဖင့္ ကေလးမ်ားမွာထင္သလိုေသာင္းက်န္းေနၾကေလေတာ့သည္။

ဦးဘျမစ္သည္ မနက္စာထမင္းၾကမ္းနည္းနည္းစားျပီးေနာက္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးတြင္ထိုင္ကာ ကေလးမ်ားေဆာ့ေန

သည္ကို ၾကည့္ေနေလသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ ကေလးႏွစ္ေယာက္သည္စင္ေပၚတြင္တင္ထားေသာ တရုတ္ေၾကြပန္းအိုးကိုၾကည့္

ကာ မပီမသ ေျပာဆိုေနသည္ကို ဦးဘျမစ္ၾကားရေလသည္။ သူနားစိုက္ေထာင္ၾကည့္သည္။

“တက္ပု…အဲဒီပန္းအိုးေလး သိပ္လွတာပဲ”

တက္ပုဆိုေသာကေလးသည္ ပန္းအိုးကိုေသခ်ာလွမ္းၾကည့္ျပီး

“ေအးကြ…ေခြးနီရ အိုးေပၚမွာအရုပ္ေတြနဲ႔ နဂါးရုပ္လားဘာရုပ္လားမသိဘူး”

ကေလးမ်ားသည္ ပန္းအိုးကို အလြန္စိတ္၀င္စားေနေလသည္။ ဦးဘျမစ္သည္ ဘာမွ်မေျပာပဲ ဆက္ၾကည့္ေနေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္

တက္ပုေလးသည္ပန္းအိုးကို စင္ေပၚမွ ယူရန္ၾကိဳးစားေလသည္။ ေခြးနီက ခံုတစ္လံုးရွာေပးသည္။ဦးဘျမစ္မဟန္႔။ဆက္ၾကည့္ေနသည္။

တက္ပုက ပန္းအိုးကို မမွီမကန္းလွမ္းဆြဲသည္။ခံုကိုထိန္းေပးထားေသာ ေခြးနီက တက္ပုကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ မွီလုမွီခင္ျဖစ္ေနသျဖင့္

အားမလိုအားမရျဖစ္ကာသူထိန္းထားေသာ ခံုကို ဆတ္ခနဲဆြဲလိုက္မိ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တက္ပုလက္ထဲ၌ ပန္းအိုးမွာ ဖ်တ္ခနဲ ပါသြားသည္။

သို႔ေသာ္ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားျပီး ျဖစ္ရကား အေတာ္အတန္ အေလးခ်ိန္ စီးေသာ ပန္းအိုးေလးသည္ တက္ပုလက္ထဲမွေခ်ာထြက္သြားေခ်ျပီတည္း။

ဦးဘျမစ္သည္ ေလထဲတြင္ ခ်ာလပတ္လည္ေနေသာ ပန္းအိုးေလးကို လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ ကေလးမ်ားကလည္း ပါးစပ္အေဟာင္း

သားမ်ားႏွင့္ လိုက္ၾကည့္ေနၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား ပန္းအိုးေလးသည္ ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ရိုက္ကာ အစိတ္စိတ္ကြဲသြားေလသည္။

အကြဲအစအနမ်ားသည္ ၾကမ္းျပင္အႏွံ႔အျပား ျပန္႔က်ဲလ်က္ ရွိေတာ့သည္။ဆူဆူညံညံ အသံၾကားသျဖင့္ မေငြျမိဳင္ မီးဖိုခန္းထဲက

ထြက္လာေသာအခ်ိန္တြင္ ကေလးမ်ားသည္ မေငြျမိဳင္ကို၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ တက္ပုႏွင့္ေခြးနီကား ပန္းအိုးကြဲေဘးတြင္ ထိုင္မလို

ထမလုိျဖစ္ေနၾကသည္။ မေငြျမိဳင္သည္ကေလးမ်ားကို တခ်က္မာန္မဲလိုက္သည္။ တစ္ဖက္တြင္ထိုင္ေနေသာ သူ႔အေဖကို

ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္သျဖင့္-

“ဟင္…အေဖဒီမွာရွိသားနဲ႔ ကေလးေတြကို တစ္ခ်က္မဟန္႔ဘူးလား”

မေငြျမိဳင္အသံက အျပစ္တင္သံေလးစြက္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ကေလးမ်ားကို ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ ေျပာဆိုလ်က္ရွိသည္။

ဦးဘျမစ္မွာမူ ေလးထဲတြင္လည္ေနေသာ ပန္းအိုးေလးကိုသာျမင္ေယာင္လ်က္ရွိသည္။ လက္ရာေျမာက္၍

လွပေသာ ပန္းအိုးေလးသည္ ေလထဲတြင္ရွိေနေသာ ခဏအထိ သူ႔ပကတိအတိုင္း လွပျမဲ။ သို႔ေသာ္ ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ရိုက္ျပီး

အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျဖစ္သြားခ်ိန္တြင္မူ သူ႔အလွတရားကို စြန္႔ရေခ်ေတာ့သည္။သူ႔အသံုး၀င္မူ၊လူတို႔အျမတ္တႏိုး

ထားမူတို႔ကို စြန္႔ရေခ်ေတာ့သည္။ အမႈိက္ျဖစ္သြားေခ်ျပီ။ မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာပင္ ေျပာင္းလဲမူကျမန္လွေပသည္။

ဦးဘျမစ္သည္ လွပေသာ အေကာင္းပကတိ ပန္းအိုးေလးႏွင့္အစိတ္စိတ္ျဖစ္ေနေသာ ပန္းအိုးေလးကို သူ႔စိတ္ထဲတြင္

ယွဥ္ၾကည့္ေနသည္။ ထိုခဏမွာပင္ ပုန္းလွ်ဴိးေနေသာ အေၾကာက္တရားတမ်ဴိးက သူ႔ႏွလံုးတြင္းမွ စိမ့္ထြက္လာသည္ဟု ခံစားရသည္။

ဦးဘျမစ္သည္ အာရံုလႊဲသည့္အေနျဖင့္ အျပင္ကိုထြက္လာသည္။ ျခံတံခါးေပါက္မွ ထြက္ခါနီးတြင္ သူ႔ပန္းခင္းဘက္ကို

ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ မေန႔တေန႔က ထိုပန္းပင္မ်ားသည္ပန္းပြင့္ေတြကိုယ္စီႏွင့္ ေ၀စာေနခဲ့သည္။

လွပေနခဲ့သည္။ ယေန႔ေတာ့ ထိုပန္းပြင့္မ်ား မရွိေတာ့ျပီ ျဖစ္သျဖင့္ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လ်က္ရွိသည္။ ပန္းေတြခူးေရာင္းျပီးျပီျဖစ္

၍ ဒီအပင္ေတြကိုရွင္းရဦးမည္ဟု ဦးဘျမစ္ေတြးလိုက္သည္။ရုတ္တရက္ပင္ သူတုန္လႈပ္ရျပန္သည္။ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုအေတြးေတြကို

ေလွ်ာက္ေတြးေနရတာပါလိမ့္ဟု သူ႔ကိုယ္သူျပန္ေမးမိသည္။

ဦးဘျမစ္သည္ တရားရွိသူမဟုတ္ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္ကပင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားလာခဲ့သျဖင့္ နားရည္ေတာ့

၀ေနခဲ့သည္။သို႔ေသာ္ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ဆင္ျခင္ျခင္းကိုမူဘယ္ေသာအခါမွကပင္ မျပဳခဲ့ေခ်။ အသက္ေလးရလာေတာ့လည္း ဘုရား

သြားေက်ာင္းတက္လုပ္သည္။ ဥပုသ္ေစာင့္သည္ ပုတီးစိတ္သည္။တရားေဆြးေႏြးျခင္းကိုမူမလုပ္ေခ်။ ဘာ၀နာတရားအားထုတ္ဖို႔

ဆိုသည္မွာ ပို၍ပင္အလွမ္းေ၀းသည္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုသည္ကိုေတာ့ သူ႔ဟာသူပင္ ေရရာစြာမသိေခ်။ ဦးဘျမစ္သည္ ဟိုေတြး

သည္ေတြး ေတြးရင္း ရြာျပင္လမ္းေလးကိုေရာက္လာသည္။

ထိုလမ္းကေလးမွာ အုပ္ဆိုင္းသည္။မႈိင္းညိဳ႕သည္။တဖက္တခ်က္တြင္ မန္က်ည္းပင္ ကုကၠဳိလ္ပင္ ပိေတာက္ပင္

သရက္ပင္ စေသာအပင္ၾကီးမ်ားရွိသည္။လမ္း၏ဘယ္ဘက္တြင္ ဆံုးစမထင္ေသာလယ္ျပင္ၾကီးရွိသည္။ ထိုလယ္ကြင္းျပင္ၾကီးကို

ပ်ပ်သာျမင္ရေသာ ေတာင္တန္းမ်ားက အနားသတ္ထားသည္။ ထိုျမင္ကြင္း၊ ထိုရႈခင္း တို႔သည္ သူ႔တစ္သက္ အေျပာင္းအလဲမရွိေခ်။

သူငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀မွစ၍ ႏြားေက်ာင္းရင္း၊ ငွက္ပစ္ရင္း ထိုရူခင္မ်ားကို အျမဲေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ေတာင္တန္းပ်ပ်

၏တစ္ဖက္မွာ ဘာရွိပါလိမ့္ဟု ေတြးေတာခဲ့ဖူးသည္။ ထိုေ၀းကြာေသာ အတိတ္တို႔သည္ ပစၥဳပၸန္ႏွင့္တိုက္ရိုက္ခ်ည္ေႏွာင္သြားမိသည္။

ေလကေလးတျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္လာျပန္ရာ ဦးဘျမစ္၏ ရင္တြင္း၌ ၾကည္ႏူးေသာစိတ္သည္ တျဖည္းျဖည္း ျပည့္၀လာေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္ဦးဘျမစ္သည္ အလြန္ၾကီးမားေသာ ပုန္းညွက္ ပင္ၾကီးကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ထိုအပင္ၾကီးသည္လည္းသူ႔ဘ၀၏

အမွတ္တရမ်ားကိုသိသည့္အလား ယိမ္းႏြ႔ဲကာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေနသည္ဟု ထင္လာသည္။ ထို ခဏမွာပင္ ဦးဘျမင့္သည္ ျမစိမ္းေရာင္

သစ္ရြက္မ်ားၾကားတြင္ တိတ္တဆိတ္ ပုန္းခိုေနသည့္ ပုန္းညွက္ပြင့္မ်ားကို မသိမသာရွာေဖြလ်က္ရွိေလသည္။ထိုပုန္းညွက္ပြင့္မ်ား

ကိုခူးကာမည္သူ႔ကို သူေပးခဲ့ပါသနည္း။ ရုတ္တရက္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ ျပံဳးရိပ္ကေလးထင္လာသည္။ ထိုအျပံဳးရိပ္သည္သူ၏ငယ္ဘ၀

က ရူးသြပ္မူမ်ားကို သေရာ္ျခင္းေပေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ ႏွလံုးၾကည္ေမြ႔ဖြယ္ အေၾကာင္းေလးမ်ားကိုသတိရမိ၍ေပေလာ ဆိုသည္

ကို မည္သူမွ် သိႏိုင္မည္မထင္ေခ်။

အတိတ္၏စိတ္အလ်ဥ္ကို ျပန္လည္ဆက္စပ္မိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အတိတ္၏အရိပ္မ်ားကိုေဖာ္ထုတ္ရန္အားေပးေနေသာ

အတိတ္ႏွင့္ဆင္တူသည့္ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဦးဘျမစ္၏စိတ္သည္ အတိတ္ႏွင့္ပစၥဳပၸန္ၾကား လူးလာေခါက္ျပန္

လ်က္ ရွိေလသည္။ ထိို႔ေၾကာင့္သူသည္ ၾကည္ႏူးျခင္း၊လြမ္းဆြတ္ျခင္း၊ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း စေသာ ေဒါမနႆ၊ေသာမနႆ ေပါင္းစံုတို႔သည္

လံုးေထြးေရာယွက္လ်က္ ခဏတြင္းမွာပင္မည္သည့္ခံစားမႈျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္းမသိႏိုင္ေလာက္ေအာက္ပင္တည္း။

ဤသို႔ျဖင့္ ဦးဘျမစ္သည္ ရြာထဲသို႔ျပန္ေလွ်ာက္လာေလသည္။ သို႔ေသာ္သူသည္ လက္ရွိဘ၀ႏွင့္ ရုတ္တရက္ကင္းကြာေန

သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ အေၾကာင္းမွာ သူ႔ေရွ႕တြင္ေလွ်ာက္လာေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ သူ႔မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေပလားဟု

အသာရပ္ကာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ဦးဘျမစ္သည္ ေနေရာင္ကို လက္ကေလးႏွင့္ကာကာ ၾကည့္ရင္း ထိုလူမွာသူထင္ေသာလူျဖစ္ေၾကာင္း

ေသခ်ာသြားေလသည္။ ( အမွန္မွာ ထိုလူေသဆံုးခဲ့သည္မွာ ႏွစ္အတန္ၾကာခဲ့ေခ်ျပီ)ဦးဘျမစ္သည္ ျပံဳးလိုက္ျပီးတစံုတခုေျပာရန္ဟန္ျပင္လိုက္

သည့္ခဏမွာပင္ ထိုလူက သူႏွင့္ ေလးငါးေပအကြာသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ေရာက္လာသည္။ ဦးဘျမစ္ မ်က္ေမွာင္က်ဴံ႕သြားသည္။ ထိုလူသည္

သူ႔မိတ္ေဆြမဟုတ္။ ထို သူထင္ျမင္ေသာ သူ႔မိတ္ေဆြႏွင့္ လံုး၀ပင္ ရုပ္ခ်င္းမဆင္သည့္ ရြာထဲမွ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသျဖင့္

ဦးဘျမစ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ပါလိမ့္၊သူ႔မ်က္လံုးေတြ မေကာင္းေတာ့ျပီေလာ ဦးဘျမင့္သည္ ထိုလူငယ္ေလးကို

မွတ္မိသြားျပီျဖစ္ေသာ္လည္းနာမည္ကိုမူ ရုတ္တရက္ေမ့သြားသကဲ့သို႔ စဥ္းစားမရဘဲ ဆြံ႔အလ်က္ရွိေလသည္။ ထိုလူငယ္ေလးက-

“ဘဘၾကီး … ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ”

“ေၾသာ္ … ဟိုဘက္ကပါကြာ…”

ဦးဘျမစ္က ျပီးစလြယ္ပင္ သူလာခဲ့ရာလမ္းကို ေမးထိုးျပလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ …ဒါနဲ႔ဘဘၾကီးေရ ဦးေလးခင္တစ္ေယာက္ဆံုးသြားလို႔တဲ့…အဲဒါကၽြန္ေတာ္သြားကူမလို႔…”

“ဘယ္ကဦးေလးခင္လဲကြ…”

“ဟာ..ဘဘၾကီးကလည္း ဦးလွခင္ေလ…သူက XXXXXXXXXXX XXXXXXXXXX ”

သူသိသြားျပီ…ထိုလူငယ္ေလးမွာ ရြာထဲတြင္ သာေရးနာေရးမွန္သမွ်ကို ကူညီတတ္သူ ဖိုးေက်ာ္သူ ဆိုေသာေကာင္ေလးျဖစ္သည္။

ယခုဆံုးျပီးဆိုေသာ ဦးလွခင္ကိုလည္းသူေကာင္းေကာင္းသိသည္။ဦးလွခင္၏ အေဖအေမအဘိုးအဘြား အားလံုးကိုသူသိသည္။

ထိုခဏမွာပင္ သူအတိတ္ကိုျပန္ေတြးမိျပန္ေလသည္။ ထိုအခါမွ ဦးလွခင္ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးေၾကာင္း စဥ္းစားမိသည္။ ေနမယ္ဆို

အမ်ားၾကီးေနလို႔ရေသးတာပဲ ဟု ေတြးမိသည္။ယခုဆံုးရွာျပီတဲ့။ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္တုန္လႈပ္ရျပန္သည္။ ဒီေန႔မွ ဘယ္လိုျဖစ္

တယ္္မသိဘူးဟု စိတ္ထဲတြင္ ေျပာလိုက္မိသည္။စိတ္ရႈပ္ေထြးစြာျဖင့္ အိမ္သို႔ဦးဘျမစ္ ျပန္လာသည္။ အိမ္ထဲမွာ တိတ္ဆိတ္ေန

သည္။ ကေလးေတြလည္းမေတြ႕ရေပ။ သူထိုင္ေနက် ထန္းကုလားထိုင္ေပၚမွာထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ေဆးလိပ္ခြက္ကိုလွမ္း ဆြဲသည္။

ေဆးလိပ္တစ္လိပ္မွ ေကာင္းေကာင္းမရွိဖင္စီခံနားေရာက္ေနသည့္ အတိုေလးေတြသာရွိသည္။ ဘာမွန္းမသိပဲ

သူစိတ္တိုခ်င္လာသည္။ သူ႔သမီးကိုေအာ္ေခၚလိုက္သည္။

“လံုမေလးေရ…သမီး…
….. …………………..
ဟဲ့…ေငြျမိဳင္ ”

မေငြျမိဳင္ အေျပးေရာက္လာသည္။ ေနာက္သူ႔ဖခင္ကို-

“အေဖ ဘာျဖစ္လို႔လဲ…”

“အေဖ့ကို ေဆးေပါ့လိပ္သြား၀ယ္ေပးစမ္းကြယ္”

“ဟင္ အေဖကလုပ္ျပီ…ေဆးလိပ္ေတြ သိပ္မေသာက္ပါနဲ႔ဆိုတာကို ေျပာမရဘူး…

မနက္ကလည္းေသာက္သြားေသးတယ္မဟုတ္လား အေဖအသက္ရြယ္နဲ႔အဲဒါေတြ

မေကာင္းဘူး…က်န္းမာေရးထိခိုက္မယ္….XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX”

ဦးဘျမစ္သူ႔သမီးမ်က္ႏွာကိုစိုက္ၾကည့္လိုက္သည္…။မေငြျမိဳင္ ထထြက္သြားသည္။ ဒါေတာင္ မၾကားတၾကားေျပာေနတုန္း။

ဦးဘျမစ္မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ထားလိုက္သည္။ ယေန႔အျဖစ္အပ်က္ေတြက စိတ္ထဲေရာက္လာသည္။ ထိုအေတြးေတြကို ေမာင္း

ထုတ္လိုက္ျပီး အျခား ေတာင္ေတာင္အီအီ ေလွ်ာက္ေတြးေနသည္။မရေပ။ ခံတြင္ခ်ဥ္လာသည္။ ေဆးလိပ္ကို အလြန္ေတာင့္တ

လာသည္။သူ႔သမီးျပန္မလာေသး။ ဦးဘျမစ္တစ္ေယာက္စိတ္တိုလာသည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ က်န္းမာေရးထိခိုက္တာ

သူသိသည္။ သို႔ေသာ္ အာသာေျပေလးမွ မေသာက္ရလွ်င္ေတာ့ပိုအသက္တိုလိမ့္မည္ဟု ဦးဘျမစ္ ယူဆသည္။

ဒါကလည္း သူ႔အယူအဆသက္သက္သာ။ အမွန္ေတာ့ က်န္းမာေရးထိခိုက္မွာစိုးသျဖင့္ ေဆးေပ့ါလိပ္ တစ္လိပ္ကို

ႏွစ္ရက္ေလာက္ေသာက္သည္။ ေတြးရင္းပင္ ခံတြင္းပိုခ်ဥ္လာသည္။

အတန္ၾကာေတာ့ မေငြျမိဳင္ျပန္လာသည္။ ဦးဘျမစ္မွာ ေမွ်ာ္ရသူျဖစ္သျဖင့္ ပိုၾကာသည္ဟု ထင္ေလသည္။ ေဆးလိပ္ကိုလွမ္းယူရင္း-

“လံုမေလးတို႔မ်ား သြက္သြက္လက္လက္ကိုမရွိပါ့လား…ေႏွးတံု႔ေႏွးတံု႔နဲ႔ ….

အရင္ကဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး …. ဘယ့္ႏွယ့္ကြယ္ ေဆးေပါ့လိပ္ေလး၀ယ္ခိုင္းတာ

ဒီေလာက္ၾကာရလား…”

မေငြျမိဳင္သည္ သူ႔ဖခင္ကို ပါးစပ္ဟကာ တအံ့တၾသၾကည့္ေနေလသည္။ ျပီးမွ-

“ေအာင္မေလး အေဖရယ္…အေဖ့အသက္က ဘယ္ေလာက္တုန္း..ဟင္…သမီးအသက္ကဘယ္ေလာက္တုန္း

ခု အေဖက ကိုးဆယ့္ခြန္ထဲမွာ … ေနာ္ … သမီးက ေနာက္ႏွစ္ ႏွစ္ဆို ရွစ္ဆယ္ျပည့္ေတာ့မွာ …အေဖရဲ႕

ေအာင္မေလး ဒီအသက္ဒီအရြယ္က ဘယ္မွာလာျပီး ဖ်တ္လတ္ေတာ့မလဲ…ဟင္…ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သြက္လက္

ေတာ့မွာလဲ…XXXX XXXX XXXX”

ဦးဘျမစ္သူ႔သမီးေျပာသံကို မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ျဖစ္ေနသည္။ စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္ တုန္လႈပ္ျခင္းတြင္မႈ

သူ႔စိတ္ႏွလံုးအတြင္းတြင္ ဖိႏွိပ္ထားခဲ့ေသာ ဇရာ၊ဗ်ာဓိ၊မရဏတည္းဟူေသာတရားတို႔သည္ ပြင့္ကန္ထြက္လာခဲ့ေလသည္။

ဦးဘျမစ္သည္ ေဆးေပါ့လိပ္ကိုကိုက္ကာ ေငးငိုင္ေနေတာ့သည္။

About ေမာင္ဘလိူင္

has written 139 post in this Website..