၅။ “……………………………အကျင့်ပျက်နေသောစိတ်ဓါတ်များ…………”

 

အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ဖြင့် လူတွေကြားထဲမှာ အကျင့်စာရိတ္တပျက်ပြားနေတာတွေ စိတ်ဓါတ်ပျက်ပြားနေတာတွေကလဲ အဆန်းမဟုတ်တော့သလိုပဲ။

ဘာလို့လဲလို့ အကြောင်းရှာကြည့်ရင် စိတ်ဓါတ်ကောင်းတွေ စာရိတ္တကောင်းတွေကို တန်ဘိုးမထားကြတော့တာလဲ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တခုပါပဲ။

ဘာကြောင့်တန်ဘိုးမထားကြတော့တာလဲလို့ ခြေရာထပ်ကောက်ရင် – ဒီခေတ်ကြီးမှာ အဲဒါတွေက အသုံးကျပုံမရတော့လို့ .. ဆိုပြီး အဖြေတခုရလာပါတယ်။

ဥပမာတခုပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးဆယ်လောက်အထိ သူတပါးပစ္စည်းခိုးတာ အလွဲသုံးစားလုပ်တာကို ကျွန်တော်တို့ လူမှု့ဝန်းကျင်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဆန့်ကျင်ကြတယ်။ ရှုတ်ချကြတယ်။ အစိုးရ / သမဝါယမ ဝန်ထမ်းတယောက် စာရင်းစစ်ဝင်လို့ အလွဲသုံးစားလုပ်တာ ပေါ်ပေါက်ပြီဆိုရင် လျော်တာမလျော်တာထားလို့- အရေးယူတာမယူတာထားလို့- သူနေတဲ့ရပ်ကွက်ထဲတောင် ကောင်းကောင်းမနေနိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကို လူတွေက အပြစ်မြင်ကြတယ် ၊ ရှောင်ကျဉ်ကြတယ် ၊ လက်မခံကြောင်းပြကြပါတယ်။ သူ့သားသမီးတွေလဲ ကျောင်းတက်ရတာ မဖြောင့်တော့ဘူး။ သူ့ဇနီးတောင် ဈေးဝယ်ရတာ အဆင်မပြေတော့ဘူး။

ကောက်ချက်က – အဲဒီအချိန်တုန်းက ခိုးတာကို လူတွေလက်မခံကြဘူး။ ဆန့်ကျင်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ခိုးတဲ့သူနဲတယ်။ အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့သူနဲတယ်။

ခိုးတာကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာကို ဘာလို့ လူတွေလက်မခံတာလဲ?

အများစုက မခိုးကြ အလွဲသုံးစားမလုပ်ကြလို့။ အဲလိုနေပြီးတော့လဲ အသက်မွေးလို့ရ ထမင်းစားလို့ရလို့ပါပဲ။

 

အဲဒီအဆိုအတွက် လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်တခုကို သက်သေတင်ပါမယ်။

ကျွန်တော့မှာ ခေါင်းမာတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။

သူက ဖျော်ဖြေရေးနဲ့ဆိုင်တဲ့လုပ်ငန်းတခုကို လုပ်ပါတယ်။

အဲဒီလုပ်ငန်းရဲ့သဘောသဘာဝက-

ဧည့်သည်တွေကို ရိုရိုသေသေ ကျိုးကျိုးနွံနွံ ဆက်ဆံရမယ်။ တတ်နိုင်သလောက် အလိုလိုက်ရမယ်။

ဝန်ထမ်းတွေလခကို နဲနဲပဲပေးထားတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့အဓိကဝင်ငွေက ဧည့်သည်ဆီကမုန့်ဘိုး။

ဧည့်သည်ကို ရော ပေါင်း မြှောက် ပင့် ညာစား။ မုန့်ဘိုးတောင်း။ တခြားနည်းနဲ့လဲ အကြံအဖန်လုပ်။

 

အိုကေ –

အဲဒီလုပ်ငန်းနယ်ပယ်ထဲကို ငတ်ချင်တဲ့ ဂွဂလန့်တယောက်(ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း)

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်က စဝင်လာပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခံယူချက်က လုပ်ငန်းလဲ အဆင်ပြေ(ရပ်တည်နိုင်)ရမယ်။

ရတဲ့ဝင်ငွေကလဲ သန့်ရမယ်။ ဝန်ထမ်းတွေကိုလဲ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းပြီး

ရဲရင့်ကြံ့ခိုင်အောင် မွေးမြူပေးမယ် ….တဲ့။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား….? ငတ်သေသွားမလား?

ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လက်တွေ့ ဖြစ်နေပါတယ်။ ငတ်မသေသေးပါဘူး။ (ပရုတ်လုံးဖြစ်ပြီး ဖြူကာပြာကာကျနေတာတခုပါပဲ။)

 

သူလုပ်ငန်းလုပ်ပုံကို မပြောတော့ပါဘူး။

ဝန်ထမ်းတွေကို သင်ကြားပုံကိုပဲပြောပါမယ်။

ဝန်ထမ်းတွေကို လခများများ(အလားတူအခြားလုပ်ငန်းတွေထက် နှစ်ဆကျော်) ပေးထားတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးလူမှု့ရေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေကို အလွန်တင်းကျပ်တဲ့စည်းကမ်းများ ချမှတ်ထားပြီး အမြဲစောင့်ကြည့် ထိမ်းသိမ်းစေတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေကို ဧည့်သည်တွေပေးတဲ့ မုန့်ဘိုးအပေါ်မမှီခိုဘို့ သင်ကြားတယ်။

တရားဝင်(လုံလောက်တဲ့) လုပ်ခမှအပ ဘာမှ အလကားမယူဘို့ သင်ကြားတယ်။

ပြီးတော့ ဝန်ထမ်းတွေကို-  သူတို့ဟာ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပြီး၊ လုံးဝသန့်ရှင်းတဲ့ ဝင်ငွေကိုရှာနေတဲ့

လူ့ အဘိုးတန်တွေဖြစ်ကြောင်း၊ အခြားလူများထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သေသေချာချာပြောပြပြီး

စိတ်ဓါတ်ကို မြှင့်တင်ပေးတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေ ဗဟုသုတနဲ့ ပြည့်စုံအောင်လဲ ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။

မိမိကိုယ်ကို တန်ဘိုးရှိအောင်နေဘို့ အကျင့်စာရိတ္တကို တန်ဘိုးထားဘို့ အမြဲ တိုက်တွန်းဆုံးမတယ်။

နောက်ထပ်အများကြီးရှိပါသေးတယ်။ ဒါ လိုရင်းတချက်နှစ်ချက်ကိုပဲ ပြောတာပါ။

အဲဒီတော့ဘာဖြစ်လာသလဲ-

ဝန်ထမ်းတယောက်ယောက်ဟာ အရင်က ခိုးခဲ့သူဖြစ်ဖြစ် ပျက်စီးခဲ့သူဖြစ်ဖြစ် –

သူ့အလုပ်ထဲဝင်မိလို့ တစ်လ နှစ်လနေရင်

(ဒီခေတ်အနေအထားနဲ့တော့)အရမ်းအရမ်းကိုကောင်းတဲ့ ဝန်ထမ်းဖြစ်သွားပါတယ်။

ရိုးသားတယ်။ ကြိုးစားတယ်။ မိမိကိုယ်ကို တန်ဘိုးထားတယ်။

အကျင့်ပျက်ပြီးမှရတဲ့ဝင်ငွေတွေ မလိုချင်တော့ဘူး။ အားလဲမကျတော့ဘူး။ လုပ်ငန်းအပေါ်ရော သူ့အပေါ်ပါသစ္စာရှိလွန်းလို့

သူများတွေက ဆေးကျွေးပြီးမွေးထားသလားလို့တောင် (တကယ်)ပြောကြပါတယ်။

အဲ… အဲဒီဝန်ထမ်း အဲဒီလောက်ကောင်းနေပြီး မှ သူ့အလုပ်ကထွက်သွားပြီး

တခြားပတ်ဝန်းကျင်ကိုရောက်သွားတာနဲ့ အပေါ်ကပြောခဲ့တဲ့ ရိုးသား ကြိုးစား သစ္စာရှိ ဆိုတဲ့

အရည်အချင်းတွေဟာ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကုန်တာ တွေ့ရတယ်။

အသိုင်းအဝိုင်းတခုဟာ လူကို အဲသလို ကောင်းအောင် သို့မဟုတ် ပျက်အောင် ပြုပြင်နိုင်စွမ်းရှိတာ လက်တွေ့ပါပဲ။

 

အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းလေးတွေ တတ်နိုင်သမျှ စုစည်းဖန်တီးရင်း

ပျက်နေတဲ့မြန်မာ့လူ့ဘောင်ကို ကောင်းအောင်ပြင်ကြရအောင်….လို့

မန်းဂေဇက်က ညီအကိုမောင်နှမ များကို အဖေါ်စပ်လိုက်ပါတယ်ဗျာ…..။

 

(ကိုသစ်မင်းရဲ့ဆီမီနာကို တုန့်ပြန်ဆွေးနွေးတဲ့အခါ ဖြစ်ရပ်မှန်တွေကိုပဲ တတ်နိုင်သလောက်ကိုးကားဘို့ ကြိုးစားမိပါတယ်။ တတ်နိုင်သမျှတိုအောင်ရေးပြီး သူများအတွက်လဲ “ဟ”ထားခဲ့ပါတယ်။ ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေရင် ကျွန်တော်ညံ့လို့ပါဆိုတာကို ရိုးသားစွာဝန်ခံပါတယ်။)

About ဦးဦးပါေလရာ

parlayar 46 has written 74 post in this Website..

CJ # 3302011 2011/03/30 1:01:16 am