Customize Consent Preferences

We use cookies to help you navigate efficiently and perform certain functions. You will find detailed information about all cookies under each consent category below.

The cookies that are categorized as "Necessary" are stored on your browser as they are essential for enabling the basic functionalities of the site. ... 

Always Active

Necessary cookies are required to enable the basic features of this site, such as providing secure log-in or adjusting your consent preferences. These cookies do not store any personally identifiable data.

No cookies to display.

Functional cookies help perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collecting feedback, and other third-party features.

No cookies to display.

Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics such as the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.

No cookies to display.

Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.

No cookies to display.

Advertisement cookies are used to provide visitors with customized advertisements based on the pages you visited previously and to analyze the effectiveness of the ad campaigns.

No cookies to display.

ဆိုးပေ၊ သူခိုးကြီး ည နဲ့ ကလဲ့စား…

ကုိ ထြဋ္October 31, 20147min42315

– သူ့နာမည်က ဆိုးပေ…

– နာမည်နဲ့ လိုက်အောင် ဆိုးတဲ့ပေတဲ့ ကောင်လေးပေါ့… သူ့ကို မတရားလာလုပ်ရင်လဲ ရန်ဖြစ်… သူများကို လုပ်နေတာမြင်ရင်လဲ အမြင်မတော်ရင် ဝင်ပါ… ဒီတော့ ပါလေရာငပွကြီးပေါ့…

– လူဆိုတာ အဆိုး ရှိသလို အကောင်းလဲ ပါတတ်ပါတယ်… အသားလွတ် ရမ်းကားဆိုးနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး… ပင်ကိုယ်ဓာတ်ခံကတော့ အဖြူ  သက်သက်ပါ…

– သူများဈေးခြင်းတောင်း မနိုင်တာတွေ့ရင် ဝင်သယ်… အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီးတွေ လမ်းလျှောက်ရင် ဝင်ကူ… ကိုယ့်လမ်းသားနဲ့ သူများ ချရင် ဝင်ချ… ဒီလိုမျိုးကျ  ချစ်လို့လဲ မဖြစ်သလို… ပစ်လို့လဲ မရ…

– သနားဖို့ကောင်းတာက သူများမိဘတွေဆိုရင် ရန်ဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ ကိုယ့်သားသမီးဘက်ပါတတ်ကြပေမယ့် သူ့အတွက်ကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်…

 

ဘယ်သူမှားမှား ကိုယ်ပဲခံ…

ရန်ဖြစ်တာက မကောင်းဘူး…

လက်ခုပ်ဆိုတာ ၂ ဖက်တီးမှ မြည်တာ…

နောက် ဘာသံမှ မကြားချင်ဘူးနော်…

– အဲဒါက ကူပြီး လိုက်ရှင်းပေးပြီး နားရွက်ဆွဲခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး… သူများမိဘတွေက အိမ်ကို လာတိုင် ဒါမှမဟုတ် တဆင့်စကားကြားပြီး ဆော်ပလော်တီးရင်း ပြောတဲ့စကား…

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– တနေ့…

– အဲဒီတနေ့ပေါ့….

– ဆိုးပေ ဘဝထဲ  ဂြိုလ်ဆိုး ဝင်ခဲ့တယ်…

– တခုခုဆို ရှေ့က မားမားမတ်မတ် ရပ်တတ်…

– ခေါင်းခံတတ်တာက သူ့ကို ဒုက္ခ ပေးသွားတယ်….

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ဝေါ… ဝေါ…. ဝေါ…..

 

– ဖြောက်ဖြောက်.. ဖြောက်ဖြောက်ဖြောက်… ဖြောက်ဖြောက်ဖြောက်ဖြောက်…..

 

– ဟေးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး……. မိုးရွာပြီကွ….

 

– မယ်မယ်(အမေ) သား မိုးရေသော(သွား) ချိုးချင်တယ်…

 

– မချိုးနဲ့ဦး… ခဏပဲ ရွာတဲ့ မိုးက ဖျားတတ်တယ်…

 

– မိုးကြီးမှာပါ… သားသိတယ်… (ပြောပြောဆိုဆို အကျီင်္က ချွတ်နေပါပြီ…)

 

– ခဏ စောင့်ဦး … နောက် ၅ မိနစ်လောက်ထိ ဆက်ရွာရင် ဆင်းချိုး….

 

– ဟုတ်… မယ်(အမေ)….

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– နောက် ၅ မိနစ်ကျော်တဲ့ ထိ ဆက်ရွာတော့ ဆိုးပေ အကြိုက်ပေါ့…

 

– သိသားပဲ… ဒီလောက် မိုးမည်းနေတာ ရွာမယ် ဆိုတာ… ဘောလုံးလေးကိုင်ပြီး မိုးရေထဲ ပြေးဆင်းသွားပါတယ်…

 

– သား … အကြာကြီး ချိုးမနေနဲ့နော်…. ( သူ့အမေအော်တာကို ဆိုးပေ မကြားတော့ပါ… )

 

– အင်း … ဒီကောင်လေးတော့ ပြောမရဘူး… ပြီးရင် သူပဲ ဟတ်ချိုး… ဟတ်ချိုး နဲ့….

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ဦး… ဝဏ္ဏ ရှိလား…

 

– ရှိတယ်… စာဖတ်နေတယ်….

 

– ဟုတ်လား… ခေါ်လို့ ရလား ဟင်… မိုးရွာတုန်း ဘောလုံးကန်ကြမလို့…

 

– သူ.. မကန်လောက်ဘူး… ပြီးတော့ နည်းနည်းလဲ ဖျားချင်နေတယ်….

 

– ဟုတ်… ဒါဆို… သား သွားပြီ….

 

– အေး… အေး… အအေးပတ်ဦးမယ်နော်…

 

– ( သူမကြားတော့ပါ… ဘယ်ကြားမလဲ… ခေါ်မရမှန်းသိပေမယ့်… ခေါ်ကြည့်တယ်… စိတ်ကလဲ နောက်တယောက်ပြေးခေါ်ဖို့ လောနေပြီ… မဟုတ်ရင် မိုးတိတ်သွားရင် မကန်ရဘဲ နေမှာလေ…. )

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ဆိုးပေ… မင်းဆင်းလာပြီလား… ငါတောင် လာခေါ်တော့မလို့… ( ဇာနည် နဲ့ ချောကလက်မှိုတက်က အကြံတူနဲ့ လာခေါ်ကြတာပါ… )

 

– အေး… ငါ ဝဏ္ဏကို ခေါ်နေတာ… သူ့ အဖေက မလွှတ်လို့… မလွှတ်မှန်းလဲ သိပါတယ်… ခေါ်ကြည့်ကြည့်တာ…

 

– အာ .. ခေါ်မနေနဲ့.. ရှုပ်တယ်… ကန်တတ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး… ဒီမှာ ချောကလက်မှိုတက်လဲ ပါတယ်… လာ.. ပိုင်ပိုင်ကို သွားခေါ်မယ်…. (ဇာနည် )

 

– သင်ပေးရင် ရပါတယ်ကွာ… အေးး.. အေးး… ပိုင်ပိုင်ဆို မင်းခေါ် .. ငါ့ဆို သူ့အမေက ပေးကန်ခိုင်းချင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဖိုးထူးတို့ အိမ်ရှေ့နားမှာ စောင့်နေမယ်….

 

– ( ဇာနည် = ဆယ်အိမ်ခေါင်းသား… ဆိုးပေကို တော်တော်ခင်တယ်… အသက်ကွာပေမယ့် နှုတ်ကျိုးနေတော့ ရွယ်တူလို နာမည်ကို ခေါ်ကြတာ… ငယ်ငယ်တုန်းကဆို သူပဲ ပုံပြင်ပြောပြီး သိပ်ရတာ… )

– (ချောကလက် မှိုတက် = ဇာနည့် ညီ တဝမ်းကွဲ … တလမ်းကျော်မှ လာလာ ကစားတဲ့သူ… )

– ( ပိုင်ပိုင် = အထည်ချုပ်သူဌေး ရဲ့ သား… ဆိုးပေနဲ့ ကစားမယ်ဆို သူ့မိဘတွေက သိပ်ခွင့်မပြုချင်… ဆင်းရဲလို့ နှိမ်တာလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်… )

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– အော်… ပိုင်ပိုင်ပါ ပါလာပြီပဲ… ( ဇာနည် ဘယ်လို စည်းရုံးရေး ဆင်းလာသည် မသိ… ဒါမှမဟုတ် သူ့အမေတွေ မင်္ဂလာဈေးသွားနေလို့… လစ်လာတာလား… ရတယ်.. ကိုယ်ခေါ်တာမဟုတ်… 🙂 )

 

– ဟေ့ကောင်တွေ ဘာကြေးချမှာလဲ…

 

– ဂိုးတိုင် သိမ်းကြေး… ( ဇာနည် )

 

– ပြီးရောလေ… လူ ဘယ်လို ခွဲမလဲ… ကဲပါ… ငါပဲ ချောကလက်ကို ယူလိုက်မယ်… သေချာကန်နော်.. ချောကလက်… နောက်တန်း ကို ငါ ကြည့်မယ်… ပြန်မဆင်းနဲ့…

 

– ဒီလို နဲ့ မိုးလေးကလဲ တဖွဲဖွဲ… ကန်လို့ကလဲ ကောင်း… ၂ ယောက် ၂ ယောက်ဆိုတော့ ဂိုးကို အုတ်ခဲလေးကို ထောင်ထားရတယ်… လဲသွားရင်  အဂိုး…

– ဝမ်းတူး ရိုက်လိုက်… ဆွဲလိုက်…ဇာနည်တို့က ပြန်ဖျက်လိုက်… သူတို့ ဆွဲသွားရင် နောက်က လိုက်လိုက်..ဆိုးပေတို့တွေက ပြန်ဖျက်လိုက်…

– ကြာတော့ အနီးကပ် ဆွဲသွား.. ကန်လို့ မရမှန်း ၂ ဖက်လုံးက သိလာတယ်… ဖျက် ပြီးရင်.. ဘောလုံးရအောင် အဝေးကနေ အုတ်နီခဲကို တည့်အောင် ကစ်ပြင်းပြင်းနဲ့ ကန်မှ ဂိုးရနိုင်မှာ…

 

– ဒီတော့….

 

– ဒီတော့………..

 

– ဖုန်းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး…. ဖောင်းးးးးးးးးးးး…. ဖတ်တ်တ်တ်တ်…. ဖုန်းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

 

-( ဂိုးကွ… ဇာနည်တယောက် ဆိုးပေ ကန်လိုက်တာကို ထိန်းရင်းကာ…

 

– ဆိုးပေက.. ပြန်ထွက်လာတဲ့ ဘောလုံးကို ပြန်ထိန်းရင်း… ကန်မလို့ လုပ်တုန်း… ပိုင်ပိုင်တယောက် အားနဲ့ ပြေးပြီး ကန်ထည့်လိုက်တာ….)

 

– ဟာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာ… သွားပြီ… ပိုင်ပိုင် မင်းသွားကောက်…

 

– အာ… ငါ မကောက်ရဲဘူး… အဲဒီအရူးမကြီးက ဆဲလိမ့်မယ်… ( ပိုင်ပိုင် )

 

– မကောက်ရင် ဘယ်လို ဆက်ကန်မလဲ… ပြီးတော့ အဲဒါ ငါ့ဘောလုံးကွ… ပြန်ပါမလာရင် ငါ့ အမေ မေးရင် … သေပြီ….

 

– အာ…. မင်းပဲ ကောက်လိုက်ပါ… မင်းက ပြောရဲတာပဲ….

 

– မှန်တယ်.. ဒါပေမဲ့ မင်းကန်လိုက်တာလေ….

 

– မကောက်တော့ရင် တက်တော့မယ်ကွာ…. ( ဇာနည် )

 

– နေပါဦးကွာ… ငါ .. ပဲ… သွားပြောကြည့်မယ်… မထူးဘူး….

 

– အန်တီရေ… အန်တီ… ကျွန်တော် ဘောလုံးလေး ကောက်ချင်လို့… (တံခါး ဖွင့်လာပြီး… )

 

– ဟာ.. ကိုကြီးဆိုးပေပါလား… ဟုတ်.. ခဏလေးနော်… ထီးထုတ်နေလို့ ( အရူးမကြီး သမီးငယ် )

– (အမှန်တော့ အရူးမကြီးဆိုသည်မှာ မရူးပါ… သူ့ယောကျာင်္းနှိပ်စက်လွန်းလို့ နည်းနည်းဂေါက်နေတာပါ… ဆံပင်ကို ဒွေးကေညှပ်ပြီး တယောက်တည်း ဆဲနေတတ်တာပါ… )

 

– ရော့… ကိုကြီး… ( အရူးမကြီး သမီးငယ် )

– ( ဟဲ့.. သွားမကောက်ပေးနဲ့လို့ .. ပြောထားရဲ့သားနဲ့… နောက်တခါ ဘောလုံး ဝင်လာရဲ ဝင်လာကြည့် ငါ ဖောက်ပစ်မယ်… ) အရူးမကြီးက မကျေမနပ် နောက်ကနေ အော် နေပါတယ်…

 

– ဟေးးးးးးးးးးးးး… ဟေးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ပြန်ရပြီကွ…

 

– လာ နေရာ ရွှေ့ကန်ရအောင်… ထပ်ဝင်သွားရင်… ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…

 

– ဒါနဲ့ ထပ်ကန်ကြပါတယ်… သိတဲ့အတိုင်းပေါ့… ကစ်ကလေးတွေက အချိန်အဆ တော်တော့… ကွက်တိကို ထပ်ဝင်သွားပါတော့တယ်…………….. ဗျာ…………………………..

 

– ညီမလေးရေ… ညီမလေးးးးးးးးးးးးးး…

 

– ဟဲ့… ဘာလဲ… ( အရူးမကြီး )

 

– အော်… ကိုကြီး ထပ်ဝင်ပြန်ပြီလား… ( အရူးမကြီး သမီးငယ် )

 

– သွားကောက်မပေးနဲ့… ( အရူးမကြီး)

 

– လုပ်ပါဗျာ.. ဒီတခါ နောက်ဆုံးပါဗျာ… ( မိုးလဲ တိတ်ချင်နေပြီကိုး… )

 

– မရဘူး.. နင့်ကို ရပ်ကွက်လူကြီး နဲ့ တိုင်မယ်… ( အရူးမကြီး )

 

– ဗျာာာာာာာာ .. မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ…

– ( ဂိုးဒိုင်တွေလဲ ဘယ်သူ သိမ်းလဲ မသိမ်းလဲ မသိတော့ပါ… စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းငိုင်စိုက်ပြီး ဆိုးပေ တယောက် ပြန်လာခဲ့ပါတယ်.. ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ အပြစ်မတင်ပါ… တကယ်တော့ နောက်ဆုံး ကန်လိုက်တာ ချောကလက်ပါ… ဇာနည်တို့ဘက်က ကစ် မမှန်လို့ ဆိုးပေက ဘက်ချိန်းပြီး ကန်တာပါ… နေရာ ရွှေ့လဲ မြေပြန့်ဆိုလို့ အဲနား တဝိုက်ပဲ ရှိတာမို့… သိပ်လဲ မထူးပါချေ… )

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ပြန်လာပြီလား… သား…

 

– ဟုတ်… (စိတ်ပျက်သံ နဲ့ )

 

– ပြောတော့ ခဏပဲတဲ့… မိုးတိတ်မှ ပြန်လာတယ်… ဘောလုံးရော ဘယ်မှာ ထားခဲ့ ပြန်ပြီလဲ…

 

– ဇာနည်တို့ ဆော့ချင်သေးတယ် ဆိုလို့ ထားခဲ့တယ်…

 

– ဒါဆိုလဲ ရေချိုးလိုက်ဦးနော်.. မဟုတ်ရင် အကြောအခြင်တွေ တက်မယ်.. ငယ်တယ် ဆိုပြီး မပေ့ါနဲ့… ခေါင်းလဲ ရေခြောက်အောင် သုတ်…

 

– ဟုတ် … ( အာခေါင်သံ နဲ့ )

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ဘောလုံးကို နှမြောတသ နဲ့ စာဖတ်ရင်း ဆိုးပေ တယောက် ဆွေးနေပါတယ်… ချွေးနဲစာ နဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝယ်ထားရတာ… ပြီးတော့ ဘောလုံးက ၃ ထပ်ထပ်ထားတာ…

 

– မိုးတွေ ပြန်ရွာလာပါပြီ… တဖြောက်ဖြောက် နဲ့ အသံက စည်းချက်လို ဖြစ်နေပြီး ချော့သိပ်သလို ဖြစ်နေပါတယ်… နဂိုကလဲ စာအုပ်ဖတ်ရင်း တွေးနေတာမို့… မျက်လုံးက မှေးပြီး အိပ်ပျော်သွားပါတယ်…

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ဆိုးပေ ရှိလား… ဆိုးပေ… ( အိပ်မက်ထဲမှာလိုလို၊ အပြင်မှာလိုလို နဲ့ ဘဦးစိန်မောင် အသံကို ကြားနေရတယ်… )

– ( စကားတွေ ပြောနေသံ ကြားရတယ်… တွတ်တွတ် … တွတ်တွတ် နဲ့…. )

 

– ဆိုးပေပပပပပပပ … ဆိုးပေပပပပပပပပပပပ… ( ဒါအိပ်မက် မဟုတ်တော့ဘူး… ကျိန်းသေပြီ… )

 

– ဗျာ… မယ် ( အမေ ) ( ရင်ထိတ်နေပါတယ်…)

– ( ဘဦးစိန်မောင် ဆိုတာ ရာအိမ်မှူးပါ… ယခင် ရဝတ မှာ ဧည့်စာရင်းရေးပေးတဲ့.. လူကြီးဆိုလဲ မမှားဘူး…)

 

– ဟာ… ဟိုအရူးမကြီး… တိုင်လိုက်ပြီနဲ့ တူတယ်… ( တဒိန်းဒိန်းကို ခုန်နေပါတယ်… )

 

– ဘဦးစိန်မောင်က အိမ်ကို လာခဲ့ပါဦးတဲ့… ( အဲတုန်းက မှတ်ပုံတင် လုပ်ဖို့လဲ ရှိထားတော့ အဲကိစ္စပဲလို့ ဆိုးပေ အမေက ထင်ထားတာပါ… )

 

– ဟုတ်… မယ်(အမေ) … သား သော(သွား) လိုက်မယ်….

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– သား … ဆိုးပေလာ… သားကို ပြောစရာရှိလို့… ( ဘဦးစိန်မောင် )

 

– ဟုတ်… ဘဘ…

 

– သားနေ့လည်က ဘောလုံးကန်တယ်မလား… ( ဘဦးစိန်မောင် )

 

– ဟုတ်… ( ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ… လာတိုင်ထားပြီ….)

 

– အဲဒါ လာတိုင်ထားတယ်… ဘာမှ တော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့ကွယ်… မှန်လဲ မကွဲပါဘူး… အိမ်ထဲပဲ ဘောလုံး ဝင်တာပါတဲ့… ( ဘဦးစိန်မောင် )

 

– ညနေ… ရုံးကို လာခဲ့လေ… ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… လက်မှတ်ပဲ လာထိုးလိုက်… ဘာမှ သားကို မထိခိုက်ဘူး… အိမ်ကိုလဲ မပြောဘူး… နော်… ( ဘဦးစိန်မောင် )

 

– သား .. တယောက်တည်းပဲလား…

 

– အေး… သူက သားတယောက်ကိုပဲ တိုင်ထားတာ… ပြောတာက ဟိုအောက်ဘက်မှာနေတဲ့ ဂျစ်ကန်ကန် ဘိတ်သားလေးတဲ့… ( ဘဦးစိန်မောင် )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

– ဆိုးပေ တယောက်ဆွေးပြီ… ဆွေးခြင်း နဲ့ အတူ ဒေါသပါ ထွက်လာရပါတယ်… လက်မှတ်ထိုးရလဲ အကုန်တူတူပေါ့… ဒါကို ကွက်ပြီး တိုင်တယ်… မြေနိမ့်ရာ လှံစိုက်တာပဲ… ( စာတွေလဲ ဖတ်တော့ သုံးတတ်နေပြီ..)

– သိမ်ငယ်စိတ်တွေလဲ ဖြစ်လာပါတယ်… မျက်ရည်လဲ ကျချင်လာတယ်… ရှိလှ ၄ ၅ တန်းလောက်နဲ့ ရပ်ကွက်ရုံးမှာ ခံဝန်လက်မှတ်ထိုးရမယ်ဆိုတော့….

– ခက်တာက သူက အရူးမ… လူကြီး … မဟုတ်ရင် … ရွယ်တူဆိုရင် ငြိုးပြီး ဆိုးပေ လိုက်ထိုးမှာ သေချာတယ်… တဖြည်းဖြည်း ခံပြင်းလာတယ်… တခုခု ပြန်ကို လုပ်ချင်လာတယ်….

– အခွင့်အရေး ရတာနဲ့… ကလဲ့စားကို ပြန်ချေရမယ်… ငါ လုပ်မှန်းလဲ မသိအောင် လုပ်ရမယ်… စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲနေပါတယ်….

 

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

 

 – တောက်… ငါ့ကိုပဲ ရွေးသွားတာ တင်းတယ်ကွာ… တကယ်ကို ေ-ာက် ရေး မပါတာ…
– ဟုတ်တယ်… ဟေ့ကောင် အဲဒါ မမိုက်တာပဲ… ငါတို့ ရှိရင်တောင် တခုခု လုပ်လို့ရတယ်… ( ရဲဘော် အမွှာညီအစ်ကို )
– ( သူတို့တွေက ဆိုးတာ တန်းတူ၊ ပေတာ တန်းတူတွေ … အိမ်က သိပ်မပေါင်းခိုင်းဘူး… ပိုဆိုးမှာစိုးလို့… ဒါပေမဲ့ ပိုသစ္စာရှိတယ်လို့ ဆိုးပေ ခံစားမိတယ်… )
– ငါ တခုခု လုပ်ချင်တယ်ကွာ… ငါမှန်းလဲ မသိစေချင်ဘူး… လုံးဝ လဲ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်နေရမယ်… ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ….
– အခုတော့ နေဦးကွ.. မဟုတ်ရင် မင်းလုပ်တာ သိမှာပဲ… အချိန်ကို စောင့်… စိတ်တော့ ရှည်ရမယ်… ( အကြီးကောင် )
– ဒါတော့ စိတ်ချ… မင်းသိပါတယ်… ငါ ဘယ်လိုကောင်လဲ ဆိုတာ…
– အကြံရပြီ… ဆိုးပေ… ဟုတ်တယ်… ( အငယ်ကောင် )
– (ဒါမျိုးကူလီ ကူမာဆို ဒီကောင်က ရတယ်… )
– သူခိုးကြီးည…. သူခိုးကြီးညမှာ… ကလဲ့စားချေမယ်… ( အငယ်ကောင် )
– ဘယ်လို ချေရမှာလဲ… ပန်းအိုးတွေ သွားထား … ပစ္စည်းတွေ စုပုံလား…. ဖီးလ် မရှိဘူးနော်… ဒါက ထုံးစံကြီး… သူ့ဆီကလဲ မ ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး….
– မင်း အိမ်ရှေ့က သံစည်ပိုင်းပျက်က ဘာသုံးလဲ… ( အငယ်ကောင် )
– ဘာလုပ်ဖို့လဲ… ဘာမှ မသုံးဘူး… ရေယိုလို့ ဒီတိုင်းထားတယ်… ကုလားကိုလဲ မရောင်းဘူး… အိမ်က…
– ဒါဆို မင်း အဖုံးတခုလောက် ရှာလိုက်…. ( အငယ်ကောင် )
– ရှာပြိးတော့…
– ရှာပြီးရင် အဖုံးဖုံးထား… အမှိုက်တွေကို အဲမှာ ပစ်ထားလိုက်… စုထားလိုက်… ဖြစ်နိုင်ရင် ခွေးချေးခြောက်နေရင် … ကလော်ပြီး လာထည့်ထား… အမှိုက်နဲ့ အုပ်…. ( အငယ်ကောင် )
– အာ.. လဖွတ်… ရွံ့ စရာကြီးကွာ… စည်ပင်လုပ်ရမှာလား…. ပြီးတော့ အနံ့ အသက်က မဂွတ်ဘူးနော်… အိမ်က ကလော်လိမ့်မယ်…
– ဒါတော့ မင်းညံ့ သွားပြီ ဆိုးပေ…  စဉ်းစားစမ်းကွာ… မင်းကလဲ…. ( အငယ်ကောင် )
– အော်…!   ငါလဲ အဲလောက် မညံ့ပါဘူး… သားကြီးရာ…  သိသွားပြီ… ( မြူးတူးတဲ့ အသံနဲ့ )
– ဟေ့ကောင်… ဘာတွေ လဲ ငါ နားမလည်ဘူး… ( အကြီးကောင် )
– ဒီလိုဟေ့… #$%^&*  သိပြီလား…
– ဂွတ်တာပေါ့ကွ… ၂ လကျော်ကျော်လောက် အချိန်ရတယ်… ကွက်တိပဲ… အဲနွားက အဲလိုကျတော်ပြန်ရော… ( အကြီးကောင် )
– ညီကိုချင်းလာဖဲ့နေသေးတယ်… ( အငယ်ကောင် )
– ကဲ… ဒါဆို သားကြီးတို့ရေ… ချီးယားစ်စ်စ်စ်…..
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

– ဆိုးပေတို့တတွေ လုပ်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်… ရှိသမျှ အမှိုက် နံစော်မယ် ထင်တာ အကုန် စု.. အပေါ်က စကော အဟောင်းကြီးနဲ့ အုပ်… အဲနားမှာ အပင်တွေ စိုက်ထားတော့… လူကြီးတွေကလဲ သိပ်သတိမထားမိကြပါဘူး… သိတော့လဲ အမှိုက်တွေ စုထားတာ… ပြောပါတယ်.. ကံကောင်းချင်တာကလဲ အမှိုက်ကားက မလာတော့… ထိန်းသိမ်းတာ အဆင်ပြေသွားတယ်…

– အဲနေ့ညကိုလဲ ပံ့သကူ ကောက်မယ်ဆိုပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ပါတယ်… လူလစ်ပြီလား ချောင်းပါတယ်… ၁၁ နာရီလောက်ဆို တက်ရမှာမို့… တချိန်လုံးကို ချောင်းနေရတာပါ… ကံကောင်းတာက ဆိုးပေတို့ လမ်းက ၉ နာရီလောက်ဆို လူမရှိတော့ဘဲ… မအိပ်လဲ အိမ်ထဲမှာပဲ နေကြတော့ အကြံအောင်တာပေါ့…

– အရူးမတို့ မိသားစုကလဲ အစောပိုင်း အိပ်တတ်တော့ ပို အဆင်ပြေပါတယ်… မပြေတာက တော်တော်ကို နံတာ… သူများကို လုပ်ချင်လို့သာ စုထားတာ.. တကယ်ကို ဟောင်နေတာပဲ….

– ကိစ္စလဲ ပြီး အိပ်လိုက်တာ… သူများ ကျီးမနိုးပွဲ အချိန် ( သူခိုးကြီးည ) ကို မသိဘဲ အိပ်ပျော်နေပါတယ်…

– မနက် သူ့အမေနှိုးပြီး မုန့်ဟင်းခါး သွားဝယ်ခိုင်းမှ နိုးတာပါ… နိုးနိုးချင်း သတိရတာနဲ့ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကို ကောက်ဆွဲ… ရဲဘော် ၂ ကောင်ကို သွားခေါ်ရပါတယ်…

– သူတို့က ကြိုနိုးနေပြီး… ၃ ယောက်သား ပုခုံးဖက်ပြီး လမ်းထိပ် အလာ…………..

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

– ဘယ်သေချင်းဆိုး… ကာလနာတွေက… အိမ်ထဲ အမှိုက်လာထည့်ထားတာလဲ…. ခွေးချေးတွေက ပါသေး…. ( အရူးမ ဒေါသပုန်ထနေပါတယ်… )

– ငတိ သုံးယောက်သားကတော့ အရူးမ အိမ်ဘက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ… ခပ်သုတ်သုတ် အပြေးလေးသော့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်… ( အသက်ကို အောင့်ပြီးပေါ့… )

– တော်တော် လှမ်းလှမ်း ရောက်မှ… အသက်ကို ဝ အောင် ရှုပြီး…..     သုံးယောက်သား….. လက်မလေးတွေ ထောင်ပြီး…… ရက်စ်စ်စ်စ်စ်စ်စ်စ်စ်စစ်…..

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
ပြီးပါပြီ။              ။
– စာကြွင်း… ဆိုးပေရဲ့ ဒေါသမှာ တနှစ်တည်းနဲ့ မပြီးပါချေ… နှစ်စဉ်မပြတ် လုပ်နေခဲ့တာ… ၅ နှစ်လောက် ရှိပါလိမ့်မယ်… လူလဲ မမိခဲ့ပါ….အခုစာရေးသူ နဲ့ ထို ငတိသုံးယောက်သာ သိသည့် ကိစ္စ ဖြစ်ပါသည်….
– အခုတော့ အမှုတွဲကို ဂဇက်မှာ ဖွင့်ချခဲ့သည့်အတွက်… လှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားလျှင် ဂဇက်သူားများရဲ့ တာဝန်သာ ဖြစ်ပါသည်….
ရေမြေ့သနင်း

15 comments

  • တောင်ပေါ်သား

    October 31, 2014 at 4:36 pm

    အမယ်လေးဗျာ

    တကယ့် ဆိုးပေပါလား ၊ အင်းးးးး အိမ်လိပ်စာပေးလို့ မဖြစ်သေးပါဘူး ၊ 🙂

    • Yae Myae Tha Ninn

      October 31, 2014 at 5:01 pm

      ဦးမျိုး .. ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ… ကျွန်တော်က ဆိုးပေ ဟုတ်ဘူးလေ… 🙂

      ဟုတ်… သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်.. မင်း လူမုန်းများတယ်လို့… 🙂

  • ကေဇီ

    October 31, 2014 at 4:45 pm

    နင်းနင်း အိမ်လိပ်စာလေး တစ်ဆိတ်လောက်။
    :kwi:

    ပြောသာပြောရ။
    နာ က သူခိုးကြီးညကို မဆင်နွှဲဖူးဘူးဟ။

    :k:

  • Yae Myae Tha Ninn

    October 31, 2014 at 5:03 pm

    ဟုတ်လား… ဇီဇီ… ကျွန်တော်လဲ မနွှဲဖူးဘူးဗျ… ခုက သူ ( ဆိုးပေ ) .. ပြောပြသမျှကို ရေးပေးတာ… 😛

  • kyeemite

    November 1, 2014 at 10:25 am

    .ကလေးဘဝပျော်စရာတွေပေါ့လေ…အဆူခံ၊ အရိုက်ခံ..ဒါလည်းအဆော့မပျက်
    .နောက်ကျုပ်တို့ငယ်ငယ်ကခေတ်စားတာရှိသေးတယ်…မကျေနပ်တဲ့ကောင်ကို
    .ချိန်ပြီးတစ်ယောက်ချင်းချကြတာ..သူငယ်ချင်းတွေကဘေးကဝိုင်းကြည့်လို့ပေါ့.. :k:
    .သူခိုးကြီးညကို လည်းပျော်ပျော်ကြီးနွဲဖူးပါရဲ့..ညလုပ်ထားခဲ့ပြီ .မနက်ရောက်ရင်သူများတွေဒေါပွနေတာကြည့်ပြီးရီလိုက်ရတာဗျာ :mrgreenn:
    .

  • Yae Myae Tha Ninn

    November 1, 2014 at 11:44 am

    ဟုတ်.. ဦးမိုက်… ဒါဆို ဦးမိုက်က.. ကြီးမိုက် အပြင် ငယ်ဆိုးပေါ့.. ဟုတ်လား… 🙂

  • ဦးကြောင်ကြီး

    November 1, 2014 at 11:53 am

    .သူခိုးဂျီ းည
    .ပုဆိုးကြီးမ
    .သတိုးဟီးထ
    .စားပိုးသီးခ…

    • Yae Myae Tha Ninn

      November 1, 2014 at 12:53 pm

      ဦးကြောင်လဲ လာအားပေးတာပဲ… ကျေးဇူးပါ… 🙂

      ငွေ ငါးသိန်းပို့စ်ရော ဖတ်ပြီးပြီလား.. 🙂

      • မြစပဲရိုး

        November 1, 2014 at 4:11 pm

        ငါးသိန်းပေးမှ ဖတ်မတဲ့။
        ပေးမှာလား။ 🙄

        • Yae Myae Tha Ninn

          November 3, 2014 at 10:05 am

          ဟဲ.. အရီး.. ရန်မစ နဲ့ နော်… 🙂

          တူနှစ်ကိုယ် တိုင်းပြည် မ စ ခင်က… အကြင်နာမျက်ဝန်း အကြောင်းကတော့ ကဗျာတွေမှာပဲ ဖော်ပြထားတယ်… 😀

  • မြစပဲရိုး

    November 1, 2014 at 4:10 pm

    တန်ဆောင်တိုင် နီးလာပြန်ပေါ့။

    စိတ်မနှံ့ တဲ့ မိန်းမကြီး နဲ့ ပြိုင်လိုက်တဲ့ ဆိုးပေပေါ့နော်။
    ကလေး မို့ ဆိုလဲ မပြောတော့ပါဘူး။
    ကိုယ်လဲ တစ်ခါတစ်ခါ မနှံ့တဲ့စိတ်၊ ကလေးစိတ် ဖြစ်နေဆဲဟာကိုလေ။ lol:-))

    ဒါထက် မယ်နင်းနင်း ကို တာဝန်ပေးလိုက်ပါလား။
    တူနှစ်ကိုယ်တိုင်းပြည် မစ ခင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြင်နာအကြည့်တွေ ရဲ့ အကြောင်း ကို ရေးပြပါလို့။

  • အလင်းဆက်

    November 1, 2014 at 7:13 pm

    အိုးးးးးအို….

    ဒီအရေးအသားလေးလည်း…အားကျငေးမောမိပြန်ပြီကွယ်…

    😆

  • Yae Myae Tha Ninn

    November 3, 2014 at 10:14 am

    ဟီး… ဆက်ဆက်.. သိပ်မမြှောက်နဲ့.. မျက်နှာကျက်ကို တက်ကပ်နေဦးမယ်… 🙂

    နောက်ပိုင်း ဇာတ်လမ်းတွေကို Imagination စိတ်ကူးကွန့်မြူ း ခြင်း မလုပ်နိုင်သေးလို့… ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းကိုပဲ ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့ ဇာတ်ကောင်မွေးနေရတယ်… 🙂

  • Yae Myae Tha Ninn

    November 13, 2014 at 2:04 pm

    ဘာကိုလဲ အောင်မိုးသူ… လင်းပါဦးဗျ… 🙂

Leave a Reply