Subject: Fwd: အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့ မိန္းမေဟာင္းေတြကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ သြားအပ္ၿပီး အသက္အစိတ္ထက္ မပိုတဲ့ ေမာ္ဒယ္သစ္ကေလးေတြနဲ႔ လဲယူခြင့္ ပါမစ္ ျပန္ထုတ္ေပး~~~~~

 

*အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့ မိန္းမေဟာင္းေတြကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ

သြားအပ္ၿပီး အသက္အစိတ္ထက္ မပိုတဲ့ ေမာ္ဒယ္သစ္ကေလးေတြနဲ႔ လဲယူခြင့္ ပါမစ္

ျပန္ထုတ္ေပးမည္*

မွတ္ပံုတင္ သက္တမ္း ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္၊ ေလးဆယ္ ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ယာဥ္အို

ယာဥ္ေဟာင္းမ်ားကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ အသစ္မ်ား တင္သြင္းခြင့္ ပါမစ္

ထုတ္ေပးမည္ဟု သက္ဆိုင္ရာမွ ေၾကညာသည္။

 

ကားေလာက သာမက တျခား စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားကိုပါ ႐ိုက္ခတ္ သြားသည္။

ေမာ္ဒယ္လ္ျမင့္ ကားေတြ ေစ်းျပဳတ္ က်သြားသည္။ ေအာက္ကားေလးေတြ ေစ်းေျမာက္လာသည္။

အလယ္ ကားပိုင္ရွင္ေတြကေတာ့ ထိုင္ငိုရမလို၊ ထပဲ ကရမလို အူလည္လည္ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။

 

ဘာမဆို ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ဟု ဆို႐ိုးစကား ရွိေသာ ပရီမီယာလိဂ္ ေဘာလံုးပြဲ

ေတြလိုပါပဲ။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ အသင္းႀကီးေတြ အေျခမလွဘဲ တန္းဆင္းဇုန္က အသင္းေတြ

ေအာင္ပြဲ ခံၾကသည္။ ေအာက္ေၾကး စားတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ဒိုင္ႀကီးေတြ၊

ပြဲစားေတြကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ (တခ်ဳိ႕က tremy ေျပာၾကေသးသည္။ ဖိုးကပ္စ္တိုက္

ၿပီးသား ဆိုလားပဲ။)

 

ခုလို ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနခ်ိန္ တစ္ညမွာေတာ့ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳ ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။

ေျပာပါ ကိုႀကီးညိဳ

 

ဒီလိုကြာ၊ ကိုယ္တစ္ခု စဥ္းစားမိလို႔၊ သက္တမ္း ရင့္ေနတဲ့ ကားအို ကားေဟာင္း

ေတြလိုပဲ၊ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့ မိန္းမေဟာင္းေတြကိုလည္း

သက္ဆိုင္ရာ သြားအပ္ၿပီး အသက္အစိတ္ထက္ မပိုတဲ့ ေမာ္ဒယ္သစ္ကေလးေတြနဲ႔ လဲယူခြင့္

ပါမစ္ ျပန္ထုတ္ေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔

 

ဒီလူႀကီး ဒါမ်ဳိး ၾကံစည္ ေနတာၾကာၿပီ။ ဆူဆူညံညံ အသံေတြ၊ သီခ်င္း ဆိုသံေတြကို

ဖုန္းထဲမွ ၾကားေနရသျဖင့္ ကာရာအိုေက ဘားကေန လွမ္းဆက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိသာ၏။

ခပ္ေထြေထြနဲ႔မို႔ သူ႔အတြင္းစိတ္ထဲက ဆႏၵမွန္ေတြ ပြင့္အန္ ထြက္လာျခင္း ျဖစ္မည္။

 

ဒါဆို အပ်ဳိဟိုင္းႀကီး ေတြက်ေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ လုပ္မလဲဗ်ဟု ကၽြန္ေတာ္က

ဆြေပးလိုက္ေတာ့

 

ဟာ- သံုးမရတဲ့ ဒီ ေအာ္ေဆြးႀကီးေတြကေတာ့ သံရည္က်ဳိစက္ ပို႔ပစ္လိုက္တာပဲ

ေကာင္းတယ္

 

သူေျပာတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာရင္ေတာ့ အပ်ဳိႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ ဂ်ဴး၊ ရာသက္ပန္

(ေတာင္ငူေဆာင္)၊ ဇြန္ပြင့္၊ ျမဴျမဴ၊ ၀င္း၀င္းျမင့္ (နန္း ေတာ္ေရွ႕)တို႔ေတာ့

ဒုကၡပဲ။ ထို႔အတူ ေဆးမန္းက ဆရာမ အပ်ဳိႀကီးေတြ အတြက္လည္း မဆီမဆိုင္ လွမ္းစိတ္ပူ

လိုက္မိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ခ်င္ေျပာင္ခ်င္ စိတ္ေပၚလာသျဖင့္ ရာသက္

ပန္ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျပ လိုက္ေသာအခါ သူက-

အမယ္၊ ကိုယ္ေတြက အိုးေမာ္ဒယ္ ဆိုေပမယ့္ ယာယီ နံပါတ္ပဲ ရွိေသးတာပါေနာ္

 

အမွန္ကေတာ့ ၀ယ္မယ့္ လူမရွိလို႔ ႐ႈိးရြမ္းမွာ ငုတ္တုတ္ ႀကီး က်န္ခဲ့တဲ့

ေမာ္ဒယ္မ်ဳိး ျဖစ္မွပါ။ ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ တစ္ ခု သြားသတိရျပန္ၿပီ။

ဟိုတစ္ေလာက ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေက်ာ္သူနဲ႔ ေရႊဇီးကြက္တို႔ရဲ႕

အႏွစ္သံုးဆယ္ေျမာက္ မဂၤလာ အမွတ္တရ အခမ္းအနားကို က်င္းပသြားေသးသည္။သူတို႔လည္း

အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္သံုးဆယ္ ေက်ာ္ၿပီေပါ့။ သို႔ရာတြင္ ကိုေက်ာ္သူ အေနျဖင့္

ပါမစ္အသစ္ တစ္ေစာင္ ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာ့ မရွိႏိုင္။ ေရႊဇီးကြက္ ဆိုတာက

သက္တမ္းရင့္ေလ တန္ဖိုး တက္ေလဆိုတဲ့ ႐ိုးစ္ရြိဳက္လို၊ မာစီဒီးလိုမ်ဳိး

မဟုတ္လား။ (ကိုေမာင္ေမာင္အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။)

 

ကၽြန္ေတာ္က ခုလို ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ၊ သူတုိ႔ကို သံရည္က်ဳိ စက္ပို႔မယ္

ၿခိမ္းေျခာက္တာ ကို ရာသက္ပန္က သူ႔ အေပါင္းအသင္း SPICE GIRLS အဖြဲ႕ကို

ျပန္တိုင္သည္။ (SPICE = မဆလာ) တျခားလူေတြက ရယ္ေနၾကေသာ္လည္း ကံ့ေကာ္

၀တ္ရည္စာေပမွ ကက္ကက္လန္ မ၀ိုင္းကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း-

ဟင္း- ဒါဆို သူ႔မိန္းမ က်ေတာ့ေကာ

ဟု ျပန္ပက္သည္။

 

သူေျပာတာ မွန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမ သည္လည္း သက္တမ္းလြန္ ယာဥ္အိုယာဥ္ေဟာင္း

စာရင္း ထဲ ၀င္ေနပါၿပီ။ သူ႔ကို တန္ဖိုး ႀကီး ကမာၻေက်ာ္ ထိပ္တန္း ကားေတြနဲ႔ေတာ့

မတင္စား၀ံ့ပါ။ ဒုတိယကမာၻစစ္ လက္က်န္ ဗိုက္ပူ ဘတ္စ္ကားႀကီးနဲ႔သာ

ခိုင္းႏႈိင္းခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ ဟိုနားဒီနား ငါးျပားေပးရတဲ့

ေခတ္ကေန ခရီးတစ္ျဖတ္ ငါးဆယ္က်ပ္ဆိုေသာ ဒီေန႔ ကာလအထိ သစၥာရွိရွိ အသံုး

ေတာ္ခံခဲ့တဲ့ ကားႀကီးေတြ ေပါ့။ ဇိမ္မက်ေပမယ့္ လံုျခံဳ စိတ္ခ်ရသည္။ ကုန္က်စရိတ္

သက္သာသည္။ (မီးခိုးေတာ့ နည္းနည္း လိုက္ေနၿပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အင္ဂ်င္၀ိုင္ေလး

မွန္မွန္ ထည့္ေပးထားရင္ ခုခ်ိန္ ထိ ေဒါက္၀ူးပါပဲ။)

 

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္က ဗိုက္ပူႀကီးကို သက္ဆိုင္ရာသို႔လည္း မအပ္ႏိုင္၊ သံရည္

က်ဳိစက္ကိုလည္း မပို႔ရက္၊ ပါမစ္လည္း မလိုခ်င္။ တကယ္လို႔ လံုး၀ ေမာင္းႏွင္ခြင့္

မရွိေတာ့ဘူး ဆိုလွ်င္လည္း ဂိုေဒါင္ထဲ ထည့္ၿပီး အမွတ္တရ သိမ္းထားလိုက္ေတာ့မည္။

 

တပ္မေတာ္သားေတြဟာ လက္နက္ကို ကိုယ္နဲ႔ မကြာ အျမဲတမ္း ရွိေနေစရ သည္။ ဘယ္လို

အေၾကာင္း ေၾကာင့္နဲ႔မွ မစြန္႔ပစ္ရ။ ရန္သူ႔ လက္မပါေစရ။ အသက္နဲ႔ လဲၿပီး

ကာကြယ္ရမည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ငါေသမွ ငါ့လက္ နက္ကို ရမည္ဆိုေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို

ကိုင္စြဲထားၾက ရ၏။

 

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလို ပါပဲ။

ငါေသမွ ငါ့မိန္းမကို ရမည္

 

 

မိန္းမတစ္ေယာက္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းျခင္းသည္ အိမ္ေထာင္တစ္ခု သာယာ တည္ၿငိမ္

ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ အဓိက အခ်က္ပဲလို႔ေတာ့ မေျပာႏိုင္။ သို႔ရာတြင္ အေရး ပါေသာ

အခန္းက႑မွ အေထာက္အကူ ျပဳသည္ဟု ထင္၏။

 

သမီးရည္းစား ဘ၀ မွာ-

ခ်စ္က ထမင္းဟင္း မခ်က္တတ္ဘူးေနာ္

 

ဆိုလည္းရတယ္။ အေမ ခ်က္ေကၽြးလိမ့္မယ္။ ညားခါ စမွာလည္း အေရးမႀကီးေသး။

ခ်စ္ရဲ႕ လက္ရာဆိုရင္ ေကာက္႐ိုးကို ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ လုပ္ေကၽြးရင္ေတာင္

တစ္သက္လံုး စားႏိုင္ပါတယ္

 

လုိ႔ဆိုခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္ သက္ကေလး ရလာေတာ့မွ ပူညံပူညံ ျဖစ္ေတာ့တာ။

ေယာက္်ားမ်ားဟာ ထမင္းဆာလွ်င္ စိတ္တိုတတ္သည္။ ဒီၾကားထဲကမွ ဟင္းကလည္း မေကာင္း၊

လက္ရာကလည္း ညံ့ေနလွ်င္ ေဒါသ ေပါက္ကြဲေတာ့တာပဲ။ လင္မယားေတြ ရန္ျဖစ္ၾကရတဲ့

အေၾကာင္ရင္းေတြထဲမွာ ထမင္း၊ ဟင္းကိစၥက အႀကိမ္ အမ်ားဆံုးေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

 

ဆိုင္မွာ ၀ယ္စားလည္း ရတာပဲဟု ေစာဒက တက္စရာ ရွိ၏။ သို႔ရာတြင္ ခံစားမႈခ်င္း

မတူေၾကာင္း ဆိုင္ထမင္း ဟင္းစားေနက် လူေတြ သိလိမ့္မည္။ ဘယ္ေလာက္ စားေကာင္းတဲ့

ဆိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူခ်က္တာလဲ ဆိုတာ မသိရ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္

ခ်က္တဲ့ ထမင္းဟင္းကို စားရတာ။ ဆိုင္က ၀န္ထမ္းေတြ ဆုိတာကလည္း တာ၀န္ အရသာ

ဧည့္၀တ္ ေက်ေနရတာ။ တကယ့္ေႏြးေထြးမႈ အစစ္ မဟုတ္။ စားလို႔ၿပီးရင္ ေငြ ရွင္းရမည္။

အေပးအယူ သေဘာ။ ၿပီးေတာ့ ထျပန္ေပေတာ့။ အိမ္မွာလို ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးေပၚ

ထိုင္ရင္း ထမင္းလံုးစီလို႔ မရ။ တစ္ေမွးေမွးလို႔ မျဖစ္။ ဆိုင္က ထမင္း၀ိုင္းသည္

အလုပ္ သေဘာဆန္သည္။ ၀ိညာဥ္ ကင္းမဲ့ေန၏။

 

ထမင္းဟင္း ကိစၥသည္ အိမ္ေထာင္သက္ ရင့္လာေလ ပိုအေရး ပါလာေလပင္ ျဖစ္၏။

မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ တစ္အိမ္ထဲမွာ ၾကာၾကာေနရင္ ႐ိုးသြားမွာပဲ။

အလွအပ ဆို တာကလည္း အသက္ ႀကီးလာရင္ ပ်က္စီးမွာပဲ။ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေတြ၊ အသား

အေရ စိုျပည္ေခ်ာေမြ႕မႈေတြကလည္း အရြယ္နဲ႔ အမွ် ယိုယြင္း လာမွာပဲ။

ဟင္းခ်က္ေကာင္း တယ္ဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ယုတ္ေလ်ာ့

ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္။ ေလးဆယ္ေက်ာ္ လည္း ဒီလက္ရာပဲ။ ငါးဆယ္၊ ခုနစ္ဆယ္၊

ရွစ္ဆယ္လည္း ဒီလက္ရာပဲ။ အခ်ိန္ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ကိုယ့္ ေယာက္်ားရဲ႕ အႀကိဳက္ကို

ပိုေတာင္ သိလာေသးသည္။

 

ခုလို နိဒါန္းရွည္ႀကီး ခ်ီေနၿပီ ဆိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ဳိး ခ်ဳိးေတာ့မယ္

ဆိုတာ စာနယ္ဇင္း ဆရာႀကီးမ်ား သိၿပီးျဖစ္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္

မိန္းမ ဟင္းခ်က္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာမလို႔ပါ။

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့တာ ဟင္းခ်က္ေကာင္းေၾကာင္း ႀကိဳသိလို႔ မဟုတ္။ တျခား

ေယာက္်ားေလးေတြလိုပဲ ဒီေကာင္မေလး မဆိုးဘူး၊ လွတယ္ဆိုၿပီး ခ်စ္ခဲ့ျခင္းသာ

ျဖစ္၏။ ႀကိဳက္ခါစတုန္းကဆို သူ႔ရဲ႕ ေခတ္မီ ၀တ္စားဆင္ ယင္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး

ထမင္းအိုး တစ္လံုးေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ တည္ႏိုင္ပါ့မလား မသိဘူးဟု အထင္

ေသးမိေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔အိမ္ သြားလည္ရင္း သူ႔လက္ရာကို စား ရေတာ့မွ

ငါေတာ့ ဒီေတာင္က မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ၀န္ခံလိုက္ရတာ။

သူအလုပ္ ရၿပီးေနာက္ ညေန ႐ုံးဆင္းခ်ိန္မွာ သြားႀကိဳသည္။ ေလာ္ကယ္ ရထားစီးသည္။

ဘူတာေစ်း ကေလးမွာ သားငါး၊ ဟင္းသီးဟင္း ရြက္ ၀ယ္သည္။ သူ႔အိမ္သို႔ လိုက္သြားသည္။

သူဟင္း ခ်က္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က င႐ုတ္သီး ေထာင္းေပးသလိုလို၊

ဘာလိုလိုလုပ္ရင္း စကား ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ထမင္း တူတူစားၾကသည္။ တစ္ပတ္မွာ သံုး၊

ေလးရက္ေတာ့ သူတို႔ အိမ္မွာ ညေနစာ စားျဖစ္၏။

 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမ ေျပာဖူးတာ ရွိသည္။

မင္းတို႔ေနာ္၊ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေမ ေကာင္းေကာင္း ခ်က္ေကၽြးမယ္၊ အိမ္ေထာင္

က်ၿပီးလို႔ ထမင္းဟင္း ေကာင္းေကာင္း မခ်က္တတ္တဲ့ မိန္းမမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕ရင္ေတာ့

ကုိယ့္ထိုက္နဲ႔ ကုိယ့္ကံပဲ။ အဲဒီ အခါက်ေတာ့ မင္းတို႔ မိန္းမ ေတြက မင္းတို႔ကို

ခ်ီးေလးနဲ႔ ပဲေကၽြးေကၽြး၊ အေမ ဘာမွ ၀င္စြက္ဖက္မွာ မဟုတ္ဘူး

 

ကၽြန္ေတာ္က ဒီစကား ကို မွတ္ထားသည္။ တစ္ရက္မွာ ရည္းစားအိမ္မွာ ညေနစာ စားၿပီးမွ

ျပန္လာေတာ့ အေမ က-

ထမင္းစားေတာ့ မလား

 

ဟိုအိမ္က စားလာခဲ့ၿပီ

 

ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ ေကၽြးလိုက္သလဲ

 

ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က-

ခ်ီးနဲ႔ ေကၽြးလိုက္တယ္ အေမ

ဟု ေျဖေသာအခါ အေမ က မ်က္ေစာင္းထိုးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ၿပီး မိန္းမက

အိမ္ကိုေရာက္လာ၊ တစ္အိုးတည္း စားၾကတဲ့ အခါက်မွ အေမ ကိုယ္တိုင္က သူ႔လက္ရာကို

ခံတြင္းေတြ႕ သြားသည္။ ဟုိဟာေလး ခ်က္ေကၽြးစမ္းပါဦး၊ ဒီဟာေလး မစားရတာ

ၾကာၿပီဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုတတ္လာသည္။ မၾကာခဏ ဆိုသလို သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္

နည္းပညာ ဖလွယ္ၿပီး ပိုမို ေကာင္းမြန္ေသာ အစပ္အဟပ္ေတြ ပူးေပါင္း တီထြင္ၾကေသးသည္။

 

ဟင္းခ်က္ ေကာင္းတယ္ဆိုတာက ပစၥည္းေကာင္း သံုးႏိုင္တာနဲ႔လည္း မဆိုင္၊ အစပ္အဟပ္

တည့္ဖို႔၊ လက္အဆမွန္ဖို႔ အျပင္ စိတ္ရွည္ဖို႔ႏွင့္ အခ်က္အျပဳတ္ ၀ါသနာ

ပါဖို႔လည္း လိုေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ ဟင္း ခ်က္ေကာင္းတယ္ ဆုိတာ

အဲဒါေတြေၾကာင့္ဟု ထင္သည္။ သူက သားႀကီးငါး ႀကီးမွ မဟုတ္။ အရံဟင္း ေလးေတြကိုပါ

စားေကာင္းေအာင္ လုပ္တတ္သည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပန္ေထြေဖ်ာ္၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း

ငါးပိခ်က္၊ မရန္းသီးေထာင္း၊ ခရမ္းသီးႏွင့္ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္၊ ပုန္းရည္ႀကီးသုပ္

စသည္ျဖင့္။ သူႏွင့္ေပါင္းၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တံုးကမွ မႀကိဳက္တတ္ေသာ

ၾကက္ဟင္းခါးသီး ခ်က္ကိုေတာင္ မက္မက္ ေမာေမာ စားတတ္လာသည္။

 

အသားငါးဟင္း ဆိုရင္ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ သူက ေျခေလးေခ်ာင္းသားကို

ငယ္ငယ္ကတည္းက မစားဘဲ ေရွာင္ခဲ့သူျဖစ္၏။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားဖို႔ေတာ့

ခ်က္ေပးသည္။ လံုး၀ျမည္း မၾကည့္ဘဲ အစပ္အဟပ္ တည့္ေအာင္ ခ်က္ႏိုင္တာ ပညာပဲ။

 

သူ ခ်က္တဲ့ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဖးဘရိတ္ကေတာ့ ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္ေပါ့။ သူက

၀က္သား မစားသျဖင့္ မွ်စ္ခ်ဥ္ကို ငါးႏွင့္ အရင္ခ်က္သည္။ က်က္ၿပီဆိုမွ

အိုးခြဲၿပီး ၀က္သံုးထပ္သားကိုထည့္၊ မီးမွ်ဥ္းမွ်ဥ္းနဲ႔ ျပန္တည္။ ငါးနဲ႔

၀က္အရသာ ႏွစ္မ်ဳိးေပါင္းေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ တစ္ခါတေလ ၀က္ဆီဖတ္ ထည့္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္ဆိုလွ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔က်မွ ေဆး႐ုံတက္ရင္

တက္ရပေစ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တ၀ႀကီး ကိုင္ပစ္လိုက္တာပဲ။

 

သူက ထမင္းဟင္းပဲ ခ်က္တတ္တာ မဟုတ္။ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ လည္း

ေကာင္းေကာင္းခ်က္ တတ္သည္။ စားဖူးသူေတြက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ ဖြင့္ရင္ လူႀကိဳက္

မ်ားမွာပဲဟု ေျပာၾက သည္။ သူသာ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္ဖြင့္ျဖစ္လွ်င္ ေရႊဥတို႔၊

ေျမာင္းျမ ေဒၚခ်ဳိတို႔လို နာမည္ႀကီးခ်င္ ႀကီးလာႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေတြ

တကုပ္ကုပ္ မေရးရေတာ့ဘဲ ေကာင္တာမွာ ေငြထိုင္သိမ္း ႐ုံဆိုရင္ ဇိမ္ပဲ။

 

ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ ၾကာဆံေၾကာ္၊ ထမင္းေၾကာ္၊ ေကာ္ျပန္႔စိမ္း ဆုိတာေတြက အိမ္မွာ

အပ်င္းေျပ လုပ္စားတာ။ စိတ္ လိုလက္ရရွိတဲ့အခါ ငါးထမင္းခ်ဥ္ လုပ္ေကၽြးသည္။ သူက

ရွမ္းေခါက္ဆြဲေတာ့ ကိုယ္တိုင္ တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးေသး။ ဒီေတာ့ ရွမ္းစာေတြ

ေရာင္းေသာ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ကို သြားသည္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ လုပ္ နည္းေမးသည္။

ပစၥည္းအစံု ၀ယ္လာၿပီး သူ႔ဘာသာ လုပ္ၾကည့္သည္။ သမီးေတြကေရာ သူတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ

ကပါ စားၾကည့္ၿပီး ဆိုင္ေတြမွာ စားရတာထက္ ပိုေကာင္းတယ္ဟု ေထာက္ခံၾကသည္။

 

မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္စားတဲ့  အခါ အခ်ိန္ရလွ်င္ ဘူးသီးေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ သူ႔

ဘာသာေၾကာ္သည္။ အျပင္က ၀ယ္စားတဲ့ ဗယာေၾကာ္ေတြ စားမေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး သူ႔ဘာသာ

ေၾကာ္တတ္ေသး သည္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ က တမ္ပူရာေၾကာ္ကို စားၾကည့္၊ ဒါမ်ား

ဘာခက္လို႔လဲ ဆိုၿပီး အိမ္မွာ ေၾကာ္ေကၽြးသည္။ နာမည္ႀကီး မစၥတာ ဂစ္တာဆိုင္က

လက္ရာကို မီသည္။ သူစပ္တဲ့ အခ်ဥ္ရည္က ပိုေကာင္းေသးသည္။

 

 

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္စရာ ဟင္းတစ္မ်ဳိး ရွိေသးသည္။

သမီးရည္းစား ဘ၀ တုန္းက ႐ုံးပိတ္ရက္တစ္ရက္ မွာ သူတုိ႔အိမ္သို႔ ေရာက္သြား သည္။

ထမင္းစားခ်ိန္ လြန္ ေနၿပီ။

ထမင္းစား ၿပီးၿပီလား

 

သူက ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က-

မစားရေသးဘူး။ ဒီ ေရာက္မွ စားမယ္ဆိုၿပီး

 

အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ၊ ဟင္း ေတြက အိမ္ကစားလို႔ ကုန္ၿပီ၊ ဘဲဥေတာ့ ရွိတယ္။ ေၾကာ္ေပး

ရမလား

 

အေမ ခ်က္ေလ့ရွိေသာ ဟင္းကို သြားသတိရသည္။ ဘဲဥ အခ်ဥ္ဆီျပန္ ျဖစ္၏။ ထူးျခားတာက

ဘဲဥကို သမား႐ိုးက်အတိုင္း ျပဳတ္ၿပီး မွ ျခမ္းထည့္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ အလံုးလိုက္

အစိမ္း အတိုင္း ေဖာက္ထည့္ျခင္းျဖစ္ ၏။ ဟပ္ဖ႐ိုက္ပံုစံ အျပားလိုက္ ျဖစ္သြားသည္။

ဘဲဥ ေဖာက္ခ်က္ဟု ေခၚသည္။ ျမန္လည္းျမန္၊ လြယ္လည္း လြယ္သည္။ အရည္ေလး

အႏွစ္ေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ စားလို႔ လည္း ေကာင္းသည္။

အင္း- မဆိုးဘူး၊ စမ္း ၾကည့္မယ္

ဆိုၿပီး သူ ခ်က္ေတာ့ သည္။ ၿပီးေတာ့ ျမည္းၾကည့္ ၿပီး-

တစ္ခုခု လိုေနသလို ပဲ၊ ဟုတ္ၿပီ

 

ဟင္းထဲကို ေဂၚရင္ဂ်ီ မဆလာ ျဖဴးလိုက္သည္။ ေမႊးတက္လာသည္။ ကဏန္း မဆလာခ်က္လို

အရသာမ်ဳိး။ သူခ်က္တာက အေမ့ဟင္း ထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းေသး သည္။

တစ္ခါေတာ့ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာက္ကဆတ္ ျဖစ္ၾကသည္။(ကၽြန္ေတာ္က တစ္ဖက္သတ္

ျဖစ္တာ။) သူကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ႀကီးသာ လုပ္ေနသည္။ ႐ုံးက

အျပန္ ခါတိုင္းလို ဘူတာေစ်း မွာ သားငါး ၀င္မ၀ယ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ကိုသာ တန္းသြားသည္။

 

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးၿပီး ဆက္မလိုက္ဘဲ လွည့္ျပန္ဖို႔ စိတ္ကူးၿပီးမွ သူတို႔အိမ္

အထိ ပါသြားသည္။ သူက ေနာက္ ေဖးဘက္ ၀င္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဧည့္ခန္းမွာ

စူပုပ္ပုပ္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ငူငူ ႀကီး ထိုင္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ သူ ဧည့္

ခန္း၀မွာ လာရပ္ၿပီး-

ထမင္းစားမယ္

ဟု သံျပတ္ျဖင့္ ေျပာ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းခါ လိုက္၏။ သူ ျပန္ထြက္သြားသည္။ ခဏ

အၾကာမွာ-

ထမင္းခူးၿပီးၿပီ

ဟု လာေျပာျပန္သည္။

 

မစားဘူး

ဟု ေျပာမယ္ ၾကံေသာ္လည္း ဗိုက္က ေတာ္ေတာ္ ဆာေနၿပီ။ တာ၀န္ အရလိုလို၊

စိတ္မပါသလိုလို လုပ္ရင္း လိုက္သြားသည္။ ထမင္းစား ပြဲမွာထိုင္ၿပီး

ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘဲဥ ေဖာက္ခ်က္ဟင္း။ မဆ လာနံ႔က ေ၀့ခနဲ ၀င္လာသည္။ သြားရည္ေတာင္

ယိုခ်င္လာ၏။

 

ထမင္းေတြကို အေၾကာင္းမဲ့ ေလွ်ာက္ဖြရင္း အိုက္တင္ ခံေနလိုက္သည္။ သူက

ဟင္းခပ္ထည့္ေပးသည္။ ဆာေနလို႔ပဲလားမသိ။ ဒီေန႔ က်မွ ဟင္းက ပိုအရသာရွိေန သည္။

ထမင္းတစ္ပန္းကန္ ကုန္ေပမယ့္ မ၀ေသး။

သူက-

ထမင္း

ဟု ေျပာေသာအခါ

ေတာ္ၿပီ

ဟု ေျပာၿပီးမွ ပန္းကန္ကို ေရွ႕တိုးေပးမိ၏။ သူက ထမင္း ထပ္ထည့္ေပးသည္။

ဒုတိယပန္းကန္ ကုန္ေပမယ့္ အာသာမေျပေသး။ သူက အထာ ေပါက္သြားလို႔လား၊ စားၿပီး

သြားလို႔လား မသိ။ သူ႔ ပန္းကန္ကိုယူၿပီး ေရွာင္ထြက္ သြားသည္။ သူေက်ာေပးၿပီး

ပန္းကန္ ေဆးေနတုန္း ထမင္း ျမန္ျမန္ ထပ္ထည့္စားရသည္။

 

ကၽြန္ေတာ္က အစားနည္းသူ ျဖစ္သည့္တိုင္ ဒီေန႔ေတာ့ ဗိုက္တင္းေအာင္

စားပစ္လိုက္သည္။ မဆလာ အရွိန္ေၾကာင့္ ေခၽြးေတြလည္း ျပန္လာသည္။ စိတ္ဆိုးလည္း

ေျပသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ ေဘးမွာ သြားထိုင္ၿပီး လက္ေဆးရင္း-

စားလို႔ ေကာင္းလိုက္ တာ

ဟု ေလေျပထိုးလိုက္သည္။ သူက လွည့္မၾကည့္ ဘဲ-

ပုလင္းထဲမွာ ထန္းလ်က္ရွိတယ္

ဟု ျပန္ေျပာသည္။

 

ဒီနည္းဗ်ဴဟာက တင္းမာမႈ ေလ်ာ့ပါးေရး အတြက္ အလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း သူသိသြား ဟန္တူသည္။

ေနာင္ ေနာင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ အခါတိုင္း ဟင္းေကာင္းေကာင္းေလး

ခ်က္ေကၽြးတတ္တာ ခုထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ပို၍ပို၍ ေဒါသႀကီး

တတ္လာေလေတာ့သည္။

 

တစ္ေလာက သူ႔ အစ္မ တစ္ေယာက္ အိမ္လာလည္ သည္။ တျခား ေကၽြးစရာ မရွိသျဖင့္

မရန္းသီးမွည့္ေတြ ခ် ေကၽြးသည္။ မရန္းသီးနဲ႔ တို႔စားလို႔ ရေအာင္ဆိုၿပီး

ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမက ဆားရယ္၊ ႏြယ္ခ်ဳိ ရယ္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ရယ္ ေရာစပ္ေပးသည္။

သူ႔အစ္မျပန္ေတာ့ မရန္းသီးေတြ ထည့္ေပးသည္။ က်န္တဲ့ ဆားေတြ ကိုပါ အိတ္ကေလးႏွင့္

ထည့္ေပးလိုက္သည္။

 

သူ႔အစ္မ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေတာ့ ကေလးေတြက မရန္းသီးကို ဆားႏွင့္တို႔စားၾကရင္း က

သားအငယ္ေကာင္က-

ဆားေလးက ေကာင္းလိုက္တာ၊ ဘယ္က ၀ယ္လာ တာလဲ

ေမးသည္။

 

အဲဒါ ၀ယ္လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ နင့္အေဒၚ လုပ္ေပးလုိက္တာ

ဆိုေတာ့ သားလုပ္တဲ့ လူက-

အန္တီတို႔မ်ား ဆားေတာင္ အရသာရွိေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ ဦးဦးက သိပ္

ကံေကာင္းတာပဲေနာ္

လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။

 

ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမက ဒီအေၾကာင္းကို ဂုဏ္ယူေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာျပသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးေနေတာ့ သူက-

မဟုတ္ဘူးလား

ဟု ထပ္ေမးသျဖင့္

အင္း- ဟုတ္ပါတယ္

ဆိုၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပ လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲက ေတာ့-

အဲဒီ ဆားေလးတစ္တို႔ ကို ျမည္းခြင့္ရဖို႔ ငါ့ဘက္က ဘယ္ေလာက္ထိ အရင္းအႏွီး

စိုက္ထုတ္ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို ေတာ့ သူတို႔ မသိၾကဘူးေနာ္

 

မင္းလူ

၁၁.၁၁.၁၁ သို႔ အမွတ္တရ

(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၁၁)

ဖတ္ရင္းနဲ႔ သေဘာက်လြန္းလို႕ ဆရာမင္းလူရဲ႕ ၀ထၳဳတိုေလးကိုၿပန္လည္မွ်ေ၀တာပါ…

အႀကိဳက္ေတြ႕ႀကမယ္လို႕ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္..

အရင္ကေက်ာ္စြာဦးႀကီးမိုက္

About အရင္ကေက်ာ္စြာဦးႀကီးမိုက္

has written 94 post in this Website..

မစပ္ေသာျငဳပ္သီးတစ္ေတာင္႕ပါ THAKHIN CJ #2152011 (5/2/16)