ဒီရက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲက စာၾကည့္တိုက္ကို မၾကာခဏေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ပဲ စာၾကည့္တိုက္အေၾကာင္းေရးမိတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ္ တို႔ ႏိုင္ငံမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြ မၾကာခဏဖြင့္ေနတာ သတင္းစာေတြမွာ ဖတ္ေနရပါတယ္။
အဲဒီစာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ရွိေနပါရဲ႕လား။
အဲဒီ စာၾကည့္တိုက္ေတြဟာ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အမွန္တကယ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိေနပါရဲ႕လား။
ျပည္သူလူထု ဟာ စာၾကည့္တိုက္ေတြကို သံုးစြဲရေကာင္းမွန္းေရာ သိၾကပါရဲ႕လား။
စာၾကည့္တိုက္ေတြ ဖြင့္ေနတာက အမွန္တကယ္ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီစာၾကည့္တိုက္ေတြကို ဘယ္လို အသံုးျပဳရမလဲ
ဆိုတာေလးကိုလည္း ျပည္သူလူထု ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ပညာ ဆည္းပူးေနၾကတဲ့ လူငယ္လူရြယ္ ေတြကို ေမးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္ဆိုတာ ရည္းဇားန႔ဲ က်ဴရမယ့္ ေနရာလို႔ ေျဖၾကပါလိမ့္မယ္။
သူတို႔မွာလည္း အျပစ္မရွိရွာ ၾကပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစံနစ္ကိုက စာၾကည့္တိုက္ မလိုေသာ ပညာေရးစံနစ္ျဖစ္ေနတာကိုး။
ေက်ာင္းက ဆရာမ ေပးတဲ့ မွတ္စုေတြကို ႏႈတ္တိုက္အလြတ္က်က္ၿပီး ေျဖလိုက္ရင္ မေအာင္မရွိ ငါ့တပည့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ပညာေရးစံနစ္ဆိုေတာ့
ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး စိတ္ဓါတ္ေတြက အဲဒီအရြယ္ေလာက္ကတည္းက ေပ်ာက္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ျပည္ပ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြရဲ႕ ပညာေရးစံနစ္မွာ စာၾကည့္တိုက္ က မရွိမျဖစ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။
စာၾကည့္တိုက္ကို အသံုးခ်မွ အိမ္စာေတြကို လုပ္လို႔ ရပါသတဲ့။ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ေျပာသြားတာေလးပါ။
ဒါကေတာ့ ပညာေရး နယ္ပယ္မွာ စာၾကည့္တိုက္ အသံုးခ် ပညာေရးစံနစ္ ျဖစ္သင့္ေနၿပီဆိုတာေလးပါ။
သိတ္မ်ား ႀကီးက်ယ္ေနၿပီလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ ေရးမိမွေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ပဲေရးတာ ေကာင္းပါတယ္။
ေနာက္ စာၾကည့္တိုက္ စီမံခန္႔ခြဲသူေတြအေနနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္မွာ ဘယ္လိုစာအုပ္မ်ိဳးေတြ ရွိသင့္သလဲ ဆိုတာေလးကိုလည္း
ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္စကားကိုပဲ ကိုးကားေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ။

စာၾကည့္တုိက္ဆိုတာ စာအုပ္ရွိေနရံုနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္မဟုတ္ေသးဘူး။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္က အမိုးနဲ႔ တူတယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္က အကာနဲ႔တူတယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္က ၾကမ္းခင္းနဲ႔တူတယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္က ျပဴတင္းေပါက္နဲ႔တူတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စာအုပ္မ်ားျခင္းဆိုတာထက္ အရည္အေသြးရွိေသာ စာအုပ္စံုေအာင္ ရွိဘို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ အျပင္အငွားဆိုင္ေလာက္ အဆင့္ထက္ ျမင့္ေသာ စာအုပ္ေတြကို ထားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ လွဴတဲ့လူေတြ အေနနဲ႔လည္း စာအုပ္လွဴတဲ့အခါ ရွိၿပီးသား စာအုပ္ေတြ ထပ္ထပ္ လွဴမိမွာ စိုးလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ပိုက္ဆံ လွဴၾကပါ။ အဲဒီပိုက္ဆံကိုမွ စာၾကည့္တိုက္က ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာနဲ႔ အသံုးတည့္မယ့္ စာအုပ္မ်ိဳး ၀ယ္ယူဖို႔ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ အႀကံျပဳပါတယ္။

ဒါေလးကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္စီမံခန္႔ခြဲသူေတြ အတြက္ အသံုး၀င္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ဆရာမ ဂ်ဴး ကလည္း စာၾကည့္တိုက္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ ေ၀းရသလဲ ဆိုၿပီး ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ေလာက္က ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။
အဲဒီေဆာင္းပါးထဲက နည္းနည္း ထုတ္ႏႈတ္ျပခ်င္ပါတယ္။

ကြ်န္မ ေရာက္တိုင္း သတိထားမိသည့္ အခ်က္တစ္ခုက စာၾကည့္တိုက္မွာ လူမစည္ကားပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေတြ႕သည္။
စာၾကည့္တိုက္အျပန္ ပန္းဆိုးတန္း စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္ ေလွ်ာက္ျဖစ္သည့္အခါမွာေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ေတြထဲ ၀င္ထြက္သြားလာသူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ျမင္ရသည္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္ကိုလည္း ကြ်န္မႏွင့္ ဘာမ ွ မဆိုင္ေပမယ့္ ဟိုစဥ္က မၾကာခဏေရာက္ခဲ့ပါ သည္။ ကြ်န္မေရာက္သမွ် သတိထားမိသမွ်ေတာ့ တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္မွာ လူမစည္ကားလွပါ။

ဒါေလးက ဆရာမဂ်ဴး ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဇႏၷ၀ါရီလထုတ္ စာအုပ္ေလာက ဆိုတဲ့ စာေဆာင္တစ္ခုမွာ ေရးခဲ့တာပါ။
အခု ၂၀၁၂ မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ေတာ့လည္း လူမစည္ကားပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္တိုင္း သတိထားမိသည္မွာ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြက
စာေရးသူတခ်ိဳ႕ သတင္းစာ အေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာဖတ္ေနၾကတာ ေတြ႕ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒါလည္း သံုးေလးေယာက္ထက္ မပိုပါ။
ေျပာခ်င္တာက ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြ စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ၾကတယ္ဆိုတာ စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ လူစည္ကားေနတာကို ၾကည့္လွ်င္ သိႏိုင္ပါတယ္။
သို႔ေသာ္ စာၾကည့္တိုက္ကို အားမကိုးတာလည္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါလည္း အေျဖရွာၾကည့္သင့္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဗဟို စာၾကည့္တိုက္မွာ အင္တာနက္ အခမဲ့ သံုးလို႔ရေနပါ တယ္ခင္ဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ သံုးခဲ့ဘူးလို႔ ျပန္ေျပာျပတာပါ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ႀကီး မဟုတ္တာတစ္ခုက ကိုယ္ဘယ္၀က္ဆိုက္ကို ဘာေၾကာင့္၀င္တယ္ ဆိုတာေလးကိုေတာ့ ေျပာရပါတယ္။
ရြာထဲက ရြာသူရြာသားေတြလည္း ႀကံဳတဲ့အခါ ၀င္သံုးႏိုင္ေအာင္ သတင္းေလးေပးတာပါ။
အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိသင့္ပါတယ္။
စာၾကည့္တိုက္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္ မီးျပတိုက္ေတြပါ။
စာၾကည့္တိုက္ေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာလို႔ ေ၀းေနရပါသလဲ။

အဲဒါေလး ဒီေနရာမွာ ေဆြးေႏြးခ်င္တာပါ ခင္ဗ်ာ။

black chaw

About black chaw

black chaw has written 332 post in this Website..

   Send article as PDF