အေျခခံပညာေတြကို အရင္ဆံုးျပဳျပင္သင့္တဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ဆရာမနဲ႔ စကားထပ္ေျပာၿပီးတဲ့အခါမွာေရာ၊ နယ္ကို ခဏျပန္လိုက္တဲ့အခါမွာေရာ သိလာခဲ့ရတာေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေျပာခ်င္လို႔ပါ။

 

ကေလးေတြကို self study လုပ္တတ္ေအာင္၊ တီထြင္ၾကံဆႏိုင္ေအာင္ဆိုတာ မူလတန္းႀကိဳ၊ မူလတန္းအဆင့္ေတြကတည္းက ေလ့က်င့္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ ကေလးေတြအကုန္လံုးက ၇ တန္းေလာက္သာေရာက္လာတယ္။ လက္ေရးလက္သား၊ အေျခခံအသိပညာေတြ ဘာမွေကာင္းေကာင္းပါမလာပါဘူး။ သူတို႔ေတြကို ေမးၾကည့္တဲ့အခါ မူလတန္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး စာေမးပြဲေတြမွာ ေမးခြန္းရခဲ့ပါတယ္တဲ့။ မိဘေတြကလည္း သူတို႔ကေလးေတြ အဆင့္ေတြ၀င္ေနၾကတာကို ဂုဏ္ယူေနၾကတယ္။ တကယ္တမ္း အလယ္တန္းအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာအေျခခံမွ ပါမလာၾကပါဘူး။ နယ္က ဆရာမေတြကေျပာတယ္။ ကေလးေတြက ပိုပိုညံ့လာၾကတယ္တဲ့။ ဘာလို႔လည္းလို႔ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးေတြကို အေျခခံေကာင္းေကာင္း မေပးခဲ့တဲ့အတြက္ပါ။ ဆယ္တန္းမွာ တစ္အုပ္လံုးက်က္၊ ေမးခြန္းေတြခက္ လုပ္လိုက္ေရာ လြယ္လြယ္နဲ႔ေအာင္လာတဲ့ကေလးေတြ အကုန္ဒုကၡေရာက္ကုန္ၾကေရာ။ ထပ္ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ေတြလည္း စစ္ခ်လိုက္ေရာ ဘာတက္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ကုန္ေရာ။

 

ဆရာမေတြဘက္က ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဘာလို႔က်ဴရွင္သင္လဲဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း လစာက မေလာက္ဘူးေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ေမးခြန္းေပးသင္တာလဲ။ က်ဴရွင္ေတြအၿပိဳင္အဆိုင္ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္တပည့္အဆင့္ရေရး၊ ကိုယ့္က်ဴရွင္ ေက်ာင္းသားမ်ားေရးအတြက္ဆိုၿပိး ဒီလိုလုပ္လာၾကပါတယ္။ မိဘေတြကလည္း ေမးခြန္းမေပးလို႔ ကိုယ့္သားသမီးအဆင့္မရရင္ဘဲ ဆရာမအျပစ္လိုလို လုပ္ၾကေတာ့ ကိုယ့္ကို မိဘက စိတ္မကြက္ဖို႔အတြက္လည္း အေရးႀကီးျပန္တယ္။

 

ေက်ာင္းမွာ စာေတြေကာင္းေကာင္း မသင္ၾကဘူး။ ဘာလို႔လဲ။ ရန္ကုန္ကိုေတာ့ မေျပာတတ္ေပမယ့္ နယ္မွာျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဆရာမေတြက On Paper ေတြပဲ မ်ားေနၾကပါတယ္။ သင္နည္းမွတ္စု၊ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း စတာေတြကို စာအုပ္ထဲမွာ ေန႔အလိုက္၊ အပတ္စဥ္အလိုက္၊ လအလိုက္ ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ညီေအာင္ ျဖည့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ စာသင္ခန္း ၂၄ ခန္းမွာ ဆရာ၊ ဆရာမ ၂၀ နဲ႔ မလံုေလာက္တဲ့အတြက္ တစ္ရက္ကို ၇ ခ်ိန္မွာ ၆ ခ်ိန္က စာသင္ခန္း၀င္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းကအလုပ္ေတြကို အိမ္မွာလုပ္ရေတာ့ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးခ်ိန္ေတြကလည္း မျဖစ္မေနသင္ရတဲ့အတြက္ စာသင္ခ်ိန္ေတြ နည္းကုန္ပါတယ္။

 

ေနာက္ ေက်ာင္းမွာ ဘာမွမေကာက္ရဘူးလို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ မေကာက္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္မေနလုပ္ရမယ့္ ၀ါဆိုသကၤန္း၊ ကထိန္သကၤန္း စတဲ့ပြဲေတြမွာ ဆရာမေတြက အိတ္စိုက္ရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ကို မျဖစ္မေနသြင္းရမယ့္ေၾကးေတြရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဆင္းရဲတဲ့ေက်ာင္းသားေတြက မေပးႏိုင္တဲ့အခါ အခ်ိန္မီသြင္းရဖို႔ ဆရာမေတြပဲ အိတ္စိုက္ရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဆယ္တန္းေအာင္ခ်က္ေကာင္းေရးအတြက္ guardian ေတြဖြဲ႕ၿပီး လုပ္ခို္င္းတဲ့အခါ ဆရာေတြရဲ႕ ညေနအိမ္ျပန္ခ်ိန္ဟာ ၇ နာရီေလာက္ကို ေရာက္ကုန္ပါတယ္။

 

ေနာက္ ေက်ာင္းသားေတြ အျပင္က်ဴရွင္ေတြကို အားကိုးၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ (ေစာ္ကားတာမဟုတ္ေပမယ့္) အျပင္က်ဴရွင္ေတြကသာ ေက်ာင္းသားနားလည္ေအာင္၊ ေျဖတတ္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္လို႔ပါ။ စာအုပ္ကို ဖြင့္၊ သင္ရိုးကို ဖတ္ျပ၊ မွတ္စုကို ေအာ္ေပး၊ child centre ဆိုတာ ေ၀လာေ၀းဆိုေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ အနည္းဆံုးေတာ့ သင္ရိုးကို ဖတ္မျပဘဲနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္စုထုတ္ၿပီး ရွင္းျပတဲ့ အျပင္က်ဴရွင္ေတြက ပိုသာေနပါတယ္။ ေနာက္ ကေလးေတြက ညဘက္ဆို self study မလုပ္တတ္ေတာ့ ဂိုက္ဆရာနဲ႔ စာက်က္၊ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ စာမက်က္တတ္ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ (အကုန္လံုးကို မဆိုလိုေပမယ့္ နယ္မွာျဖစ္ေနတာေတြကို ေျပာတာပါ။)

 

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕က ဧရာ၀တီတိုင္းထဲမွာဆို အစြန္ဆံုးၿမိဳ႕ပါ။ ဟိုဘက္ဆိုရင္ ရန္ကုန္တိုင္းျဖစ္သြားပါၿပီ။ ပုသိမ္ကိုသြားခ်င္ရင္ေတာင္ ရန္ကုန္ကပဲ သြားရတာပါ။ ဆိုေတာ့ကာ information ေတြေရာက္လာရင္ အကုန္ေနာက္က်ပါတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲေတြလုပ္ရင္လည္း သတင္းေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က လြန္ေနပါၿပီ။

ေနာက္ ဆရာမေတြ B.Ed တို႔ ဘာတို႔ စာေမးပြဲေတြ၀င္ေျဖရင္လည္း နီးစပ္ရာသာ ရသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္စာသင္ေကာင္းေကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္အလုပ္ႀကိဳးစား အလယ္တန္းျပတစ္ေယာက္ရဲ႕ လစာက အထက္တန္းျပသာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ၅၈၀၀၀+၃၀၀၀၀ က မတက္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ ေကာလဟာလ တစ္ခုက စာသိပ္မေတာ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ၿပီး ဆယ္တန္းေျဖတာ ဂုဏ္ထူး ၅ ဘာသာ ပါၿပီး အမွတ္က ၅၀၀ ေက်ာ္ ရပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကေလးက တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ကို ေၾကာက္ေနပါတယ္တဲ့။ မတိက်တဲ့ရပ္ကြက္က ရတဲ့သတင္းကေတာ့ အဲဒီကေလးက ဆယ္တန္းေမးခြန္းကို ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ (ၾကားခဲ့ရတာေလးပါ။)

 

ဒါေတြက အခုလတ္တေလာ အမွန္တကယ္ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို ေတြ႔မိ၊ ေတြးမိတာပါ။ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦး။

 

ခင္မင္ရေသာ…

မြန္မြန္

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 168 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010

   Send article as PDF