ကုိသစ္မင္းရဲ့  သည္အလွဴ  ပုိ႔စ္ထဲမွာ မ်က္ေစ့မျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ႕လုိက္တယ္၊ေဘးမွာတြဲတဲ့တဲ့အေဖာ္ပါလာတယ္လုိ႔ေရးထားတာအေတြ႕ေတာ့ ငယ္ငယ္က မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းသတိရသြားပါတယ္။  ပုသိမ္ၿမိ္ဳ႕၊ဘုရားႀကီးကုန္းလမ္း (အခုမဟာေစတီလမ္းလုိ႔ေခၚပါတယ္) နဲ႔ ရထားသံလမ္းနဲ႔ဆုံတဲ့ေနရာကရပ္ကြက္တစ္ခုမွာပါ။ ပပ၀တီကြက္သစ္ကုိမေရာက္ခင္ ဒီဘက္က ရပ္ကြက္တစ္ခုပါ၊ အဲဒီရပ္ကြက္မွာကၽြန္းေတာကုန္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရွိပါတယ္၊ဟုိတုန္းကေတာ့ ကၽြန္းေတာကုန္းေက်ာင္းအနီး၊မရမ္းခ်ိိဳဖ်ားရပ္ကြက္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။အခုေတာ့ဘယ္လုိေခၚသလဲမသိပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ၆တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာအဲဒီရပ္ကြက္ထဲကုိေရာက္တာပါ။ အဲဒီရပ္ကြက္မွာမ်က္စိမျမင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကအေကာင္းလုိ႔ေျပာပါတယ္ ေရာဂါတစ္ခုေၾကာင့္ကြယ္သြားတယ္လုိ႔ မွတ္မိေနပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့အသုိင္းအ၀ုိင္းဆုိေတာ့မကုႏုိင္ဘူးေပါ့။

သူ႔နာမည္က ဦးထူးမ လုိ႔ေခၚပါတယ္။ သူ႕အေမ နာမည္ကေဒၚေအးေစာပါ၊အခုေတာ့မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ဦးထူးမ ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။  တစ္ေယာက္ကမ်က္ေစ့ျမင္ပါတယ္။

မ်က္မျမင္ထူးမဟာ ရပ္ကြက္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲလမ္းေလွ်ာက္သြားလုိ႔ရပါတယ္။ သူ႔လမ္း ထဲက ထြက္လာၿပီး ရထားလမ္းေနရာကုိေရာက္ရင္ သူ႔ဟာသူေကြ႕တာပါ။ (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရပ္ကြက္နဲ႔ မရမ္းခ်ိဳ ရပ္ကြက္ကုိ ရထားလမ္းႀကီးျခားထားပါတယ္။ ရထားလမ္းရဲ့တဖက္မွာေရၾကည္မဂၤလာ ေက်ာင္းတုိက္ ရွိပါတယ္။) ရထား၀င္လာရင္ ရထားကုိ၀င္ဖုိ႔အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီဆုိတဲ့အမွတ္အသားျပတဲ့ အလံဆုိတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအလံကေနရထားလမ္းလႊဲတဲ့ေနရာကေမာင္းတံအထိသံၾကိဳးနဲ႔ဆက္ထားတာပါ။ လမ္းလႊဲအဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ေမာင္းတံကုိဆြဲၿပီးအလံကုိတင္ရတာပါ။ အဲဒီအလံတင္မထားရင္ ရထားဟာ ဘူတာကုိ၀င္လုိ႔မရပါဘူး။ အလံနားမွာရပ္ၿပီးေနရပါတယ္၊အဲဒီကေနဥၾသအရွည္ႀကီးဆြဲၿပီး ဘူတာကုိ အခ်က္လွမ္းေပးေနရတာပါ။ ဘူတာကလမ္းေတြခ်ိန္းၿပီးျပီ၊ရထား၀င္လာဖုိ႔အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီဆုိမွအလံကုိဆြဲတင္အခ်က္ျပလုိက္တာပါ၊ အဲဒီေတာ့မွရထားကဆက္ေမာင္းၿပီး၀င္လာတာပါ။အျမဲတန္းဒီလုိျဖစ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊အဆင္သင့္လုပ္ထားၿပီး အလံကုိႀကိဳတင္ထားၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဘူတာကေနအလံတုိင္ရွိတဲ့ေနရာအထိရထားလမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္အဲဒီသံႀကိဳးဟာေျမျပင္ကေနတေပ ေလာက္အကြာမွာရွိေနတာပါ။ ဘူတာနားနီးနီးေနဖူးသူေတြသိပါတယ္။ ဦးထူးမဟာအဲဒီသံႀကိဳးေနရာ ေရာက္ရင္ခလုပ္မတုိက္ပါဘူး၊သူ႔ဟာသူအလုိလုိေက်ာ္သြားၿပီးသားျဖစ္ေနပါတယ္။ရထားလမ္းေဘးအတုိင္းဘူတာရုံအထိေလွ်ာက္တာပါ၊အရက္ဆုိင္ကုိသူ႔ဟာသူသြားပါတယ္။ဘူတာနဲ႔လဲနီးေတာ့ဘူတာေလာက္ကုိ ေတာ့  တြဲတဲ့သူမပါပဲသြားတာပါ။ ၿမဳိ႕ထဲသြားရင္သာ တြဲတဲ့သူပါတာပါ။                                                ဒါက ထူးျခားတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။  ထူးျခားတာက  သူဟာေရတြင္းတူးတဲ့အဖြဲ႕တစ္ခုရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပါ၊ မဂၤလာစိန္ထူးေရတြင္းတူးအဖြဲ႕ဆုိရင္ ပုသိမ္ဘက္ကအသက္ႀကီးႀကီးလူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကမွာပါ။   မ်က္ေစ့ျမင္တဲ့သူေတြဟာသူ႔တပည့္ခံၿပီး သူၿမိဳ႕ထဲသြားတဲ့အခါနဲ႔ အျခားရပ္ကြက္ေတြကုိေရတြင္းသြားတူး တဲ့အခါ  သူ႔ကုိတဲြေလွ်ာက္ၿပီး သူတုိက္တဲ့ အရက္ကုိလုိက္ကပ္ေသာက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့အေဖကေတာ့  အဲဒီလူေတြကို ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ေတြလုိ႔ခဏခဏေျပာပါတယ္။ ပုသိမ္မွာေရတြင္းတူးတာဟာ  ၁၅ ေတာင္ အေတာင္၂၀ေလာက္ ေျမသားအတုိင္းတူးတာပါ၊ တခ်ိဳ႕လည္းဒီတုိင္းထားပါတယ္။ တတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြက တူးၿပီးမွ ဟုိအလယ္တ၀က္ေလာက္မွာအထစ္လုပ္ၿပီးအုပ္စီၾကပါတယ္။ ေအာက္ေျခကစ စီတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေဖဟာလည္း ၿခံထဲမွာေရတြင္းတူးဖုိ႔  ဦးထူးမတုိ႔အဖြဲကုိငွားလုိက္ပါတယ္။ ဦးထူးမဟာေရတြင္းတူးမဲ့ေနရာကုိရွာရင္ ေျမႀကီးကုိ ငုံ႕နမ္းၾကည့္ၿပီးရွာတာပါ၊ ဒီေနရာေရမထြက္ဘူး၊ ဒီေနရာေရထြက္မယ္ ၊ဘယ္ႏွေတာင္ေလာက္ေရာက္ရင္ ေရစေတြ႕မယ္ဆုိၿပီး  မ်က္ေစ့ျမင္တဲ့သူ႔တပည့္ ေတြကုိ ေနရာသတ္မွတ္ေပးတာပါ၊ သူေျပာတဲ့အတုိင္းလည္းဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွသူ႔တပည့္ေတြက ေပါက္တူးေတြနဲ႔ေျမကုိသုံးေပခြဲေလာက္အက်ယ္စတူးၾကပါတယ္။ လူတစ္ရပ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့မွ တပည့္ေတြကုိတခါတက္ခုိင္းၿပီးေရတြင္းရဲ့နံရံကုိေျခႏွစ္ဖက္နဲ႔ကန္၊ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔တြင္းနံရံကုိလွည့္ပတ္ စမ္းၿပီးဆင္းသြားရင္း ဒီေနရာက ပူေနတယ္၊ဒီေနရာကခ်ိဳင့္ေနတယ္၊ျပန္ညွိဆုိၿပီးခုိင္းတာပါ၊တစ္ခါတစ္ရံ သူကိုယ္တုိင္ညွိပါတယ္။အဲဒီလုိပဲလူတစ္ရပ္ေလာက္က်တစ္ခါဆင္းၿပီးညွိတာပါ။တြင္းထဲကတက္ရင္လည္းတပည့္ေတြက ႀကိဳးနဲ႔ခုိတက္တယ္။ သူကေတာ့ေတာ္ရုံတန္ရုံ အနက္ေလာက္ဆုိေျခေတြလက္ေတြနဲ႔ ကန္ၿပီးတက္လာတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ညီအကိုေတြသူ႔ကိုၾကည့္ၿပီးအရမ္းသေဘာက်ၾကပါတယ္၊တကယ့္သူရဲေကာင္းလုိ႔ကုိထင္တာ။ပုသိမ္က လူေတြ ရြာထဲမွာရွိရင္ သူ႔ကုိသိႏုိင္ၾကတဲ့အသက္ႀကီးပုိင္းေတြရွိႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တခုထူးျခားတာရွိပါေသးတယ္၊ သူတုိ႔အဖြဲ႔ က မုိးတြင္းပုိင္းဆုိရင္ ဓနိလုိက္မုိးေပးတဲ့အလုပ္ လုပ္ပါတယ္၊ ၀ါးအိမ္ေတြလုိက္ျပင္ပါတယ္။ အဲဒါလည္းသူကေခါင္းေဆာင္ပါပဲ၊ တပည့္ေတြခ်ီထားတဲ့ ၀ါးလုံးတန္းေတြကိုသူကလက္နဲ႔စမ္းၿပီးဒီတန္းကဒီဘက္နိမ့္ေနတယ္၊ ျပန္ျမွင့္ဆုိၿပီးခုိင္းတာပါ။ ခ်ီထားတဲ့ ႏွီးခ်က္ေတြ ေလ်ာ့ေနရင္လည္းခ်က္ျခင္းျဖဳတ္ၿပီးျပန္ခ်ီခုိင္းတာပါ။

ဒါ့ထက္ထူးျခားတာက သူေနတဲ့အိမ္ဟာ ၀ါးကိုအေပါက္ေတြေဖာက္စြပ္ၿပီးႏွစ္ထပ္အိမ္ေဆာက္ထားတာပါ၊ အိမ္ရဲ့တံခါးေပါက္ကဒီေန႔ဒီဘက္မွာရွိေနေပမဲ့ရွိေနေပမဲ့ေနာက္ေန႔မနက္သြားရင္ဟုိဘက္ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။ ေရတြင္းကုိလည္းအိမ္ေရွ႕ကေရတြင္းကုိေနာက္ေဖးေရႊ႕တူးတာပါ၊  ေနာက္ေဖးကတူးလုိ႕ထြက္တဲ့ ေျမကုိ  အိမ္ေရွ႕တြင္းကုိျပန္ဖုိ႔ အဲသလုိလုပ္တာပါ၊ အိမ္ကုိလည္းစိတ္ကူးရရင္ ရသလုိ ဖ်က္လုိက္၊ ေဆာက္လုိက္လုပ္ေနတာပါ။ တခုဆုိးတာက သူဟာမ်က္ေစ့မျမင္တဲ့သူဆုိေတာ့သူ႔မွာေန႔ ညဆုိတာ မရွိပါဘူး။ သူစိတ္ကူးရတဲ့အခ်ိ္န္ တညလုံးေရႊ႕တဲ့ေျပာင္းတဲ့ဖ်က္တဲ့အလုပ္ကုိ အရက္မူးမူးနဲ႔ သီခ်င္း အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ဆုိရင္းလုပ္ေနတာပါ။  တခါတခါေအာ္ဆဲေနတတ္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက အသက္ ႀကီးတဲ့သူေတြက အိပ္မရတဲ့အခါ ဆူဆဲၿပီးတားလုိက္ရင္ေတာ့ ၿငိမ္သြားတတ္ပါတယ္။  ေနာက္တေန႔ ေရာက္ရင္ ျပန္ဆူေနတာပါပဲ။

သူမူးလာရင္အက်ယ္ႀကီးေအာ္ ေအာ္ဆုိတတ္တဲ့သီခ်င္းတပုိင္းတစကုိ အခုထိနားထဲမွာၾကားေယာင္ေန မိပါတယ္၊ ဒီသီခ်င္းကုိ ကုိင္္ဇာက ျမဴးဇစ္ဆန္းဆန္းေလးနဲ႔ ကာရာအုိေကျပန္ဆုိထားပါတယ္။

တခါတခါ ကာရာအုိေကမွာ   ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိ ရင္ ဒီသီခ်င္းတပုိင္းတစကုိ ကၽြန္ေတာ္  ေျပာင္ရင္း ေနာက္ရင္း ဆုိတတ္ပါတယ္၊ အေပါင္းအသင္းေတြကေတာ့ ေဟ့ေကာင္မင္းဟာက ၾကည့္လဲဆုိပါဦးကြာ လုိ႔သတိေပးတတ္ပါတယ္။

အဲဒီသီခ်င္းကေတာ့

“””””ဘာမဟုတ္တဲ့ ငါ႐ုပ္ေတြနဲ႔  ငါလုပ္ခ်င္ၾကေပ…..

ငါဆုိတဲ့မာန္မာန ထားကာေနျပန္ေပ……

ငါနဲ႔ ငါသာႏႈိင္းရာတုကင္း——————–

ငါ့အိမ္၊ ငါ့ယာ၊ ငါသာေကာင္းစားေရးအတြက္ ငါက်ိဳးၾကည့္ၾကေပ….

ငါ့သားငါ့သမီးမက်န္ေပ ငါ့ေဆြ ငါ့ အမ်ိဳး  းးးးး

အဲဒီေနရာေရာက္ရင္   (ဖာ  မိ်ဳးေတြ ) လုိ႔အက်ယ္ႀကီးေအာ္ဆုိၿပီးအဆုံးသတ္လုိက္တာပါ။     ။

 

သီခ်င္းစာသားကုိမေျပာင္းပဲေရးလုိက္တဲ့အတြက္ ႐ုိင္းသြားတယ္ဆုိရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ထည့္ေရးလုိက္မွ

အဓိပၸါယ္ တန္းကနဲေပၚမွာမုိ႔ပါ။

မ်က္ျမင္ဦးထူးမမွာ ကံထူးဆုိတဲ့ညီတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္၊သူ႔အေၾကာင္းေလးဆက္ေရးပါဦးမယ္။

About ေၾကာင္ေလး

has written 70 post in this Website..

ေၾကာင္မဟုတ္ေသာငေၾကာင္