ဒီအချိန်ဆို ပေသီး ဒီခြံကြီးနောက်နား အမြဲ ရစ်သီရစ်သီလုပ်တတ်သည်…။

တခြားကြောင့်တော့ မဟုတ်…။

ဒီလိုအချိန်ဆိုလျှင် ဒီခြံက ခြံကြီးရှင်မိသားစုက နှပ်ကော်ဖီဆိုလား…သောက်တတ်သောကြောင့် ထိုနှပ်ကော်ဖီအနံ့ကိ ပေသီးကြိုက်သဖြင့်.. ဒီလိုမနက်စောစောအချိန်ရောက်လျှင် ကော်ဖီနံ့ရှုဖို့ ပေသီးဒီခြံကြီးနောက် အမြဲရောက်သည်။  ထိုအနံ့ဘယ်လောက်မွှေးကြောင်း အမြဲပြောလွန်းသဖြင့် လမ်းထိပ်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးလုပ်နေသော ပေသီးသူငယ်ချင်း မောင်ထိန်က သူတို့ဆိုင်တွင် လာသောက်သွားသော ကာစတန်မာတစ်ယောက်ရဲ့ ကော်ဖီအကျန်ကို ပေသီးသောက်ဖို့ ချန်ထားသောကြောင့် ကော်ဖီဆိုသည်ကို တစ်ခါ သောက်ခဲ့ဖူးသည်…။ ဒါပေမယ့်… ထို 3 in 1 ဆိုသောကော်ဖီသည် ပေသီးကြိုက်သော ကော်ဖီနံ့မဟုတ်..။ အရသာကလဲ ပေသီးကော်ဖီလောက် ကောင်းမည်မဟုတ်။ ထိုကြောင့် မောင်ထိန်တိုက်သောကော်ဖီကို ပေသီးမကြိုက်…။

ပေသီးကြိုက်တတ်တဲ့အနံ့တွေကလဲ ထူးဆန်းသည်…။ တခြားသူတွေပြောတဲ့ ပြင်သစ်ရေမွှေးဆိုလား၊ ချာလီဆိုလား… ဒီလိုအနံ့မျိုးတွေ..ပေသီး မကြိုက်။ ပန်းတွေဆီကရတဲ့အနံ့တွေလဲ ပေသီးမကြိုက်တတ်။

ပေသီးကြိုက်တဲ့အနံ့တွေဆိုတာ.. မိုးရွာပြီးကာစတွင် ရတတ်သည့် မြေသင်းနံ့ဖြစ်သည်…။ အိမ်ဘေးက အပျိုကြီး မမူ လက်သည်းဆေးဆိုးပြီး ပြန်ဖျက်လျှင်ရတတ်သည့် လက်သည်းဖျက်ဆေးနံ့ကိုလဲ ပေသီးကြိုက်သည်။ နှပ်ကော်ဖီနံ့ကတော့ ပေသီးအကြိုက်ဆုံး အနံ့…။

ပေသီးတွင် မောင်နှမ သုံးယောက်ရှိသည်။ ပေသီးက အလတ်။ အမေ့ကိုတော့ ပေသီး သေချာမသိ…၊ အမေ့ပုံရိပ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဝါးတားတားသာ….။ အဖေပြောတဲ့စကားအရတော့ ပေသီး ၃နှစ်သားကတည်းက အမေက ပေသီးတို့ မောင်နှမတွေကို ထားပြီး လင်နောက်လိုက်သွားသည်တဲ့…။ အဖေစပြောစဉ်က ပေသီးအသက် ၅နှစ်သာ ရှိသေးသည်မို့ ထို လင် ဆိုသည်မှာ ဘာကြီးမို့ ပေသီးတို့ကိုပါ ထားခဲ့ရသလဲလို့ ပေသီး စဉ်းစားဖူးခဲ့သည်။ အခု ပေသီး ၁၂နှစ်သားအရွယ်ဖြစ်လာတော့ လင်ဆိုသော အသုံးအနှုန်းကို ပေသီး သိနေခဲ့ပြီ…။ သို့သော်… အမေ့အကြောင်းကို ပေသီးမစဉ်းစားဖြစ်အောင် နေသည်။ ပေသီးသူငယ်ချင်းတွေ သူတို့အမေတွေနဲ့ ပြောဆိုရီမောနေတာမြင်လျှင် ပေသီး မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်သည်။ သားရေ ဆိုသော သူငယ်ချင်းအမေများ၏ ခေါ်သံကြားလျှင် သူ့ကိုု ခေါ်တာမဟုတ်မှန်း သိနေသောကြောင့် ပေသီး တစ်ဖက်လှည့်၍ အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်ရည်မကျအောင် တောင့်ခံတတ်သည်။

တခါတလေတော့လဲ အမေ့ကို ပေသီးစိတ်နာမိသည်..။ ပေသီးတို့နား အကြာကြီးမနေနိုင်ပါဘဲ ဘာလို့ ပေသီးတို့ကို အမေမွေးခဲ့သနည်း…..။

ဒီမေးခွန်းကို တွေးမိတိုင်း ပေသီး ဉာဏ်မမှီ…။

အမေမရှိတော့ ပေသီးတို့ မောင်နှမတွေ တော်တော်ဒုက္ခရောက်ရသည်။ ပေသီး အထက်က အစ်မ မိမိုးကို အစ်မအသက်(၁၀)နှစ်အရွယ်ကတည်းက မြို့တွင် အိမ်ဖော်လုပ်ရန်ဟုဆိုကာ.. အဖေက ဝဖိုင့်ဖိုင့်အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်နှင့် ထည့်ပေးလိုက်သည်….။ အစ်မက လိုက်မသွားချင်လို့ အဖေ့ကို ငိုယိုတောင်းပန်သော်လဲ အဖေက အစ်မ၏အငိုမျက်နှာထက် အဒေါ်ကြီး ထိုးထည့်ပေးသည့် လက်ထဲကပိုက်ဆံတစ်ထပ်ကိုသာ ပိုအာရုံရောက်နေခဲ့တာ ပေသီးမှတ်မိသည်….။

မိမိုးကို ဟိုအဒေါ်ကြီးနဲ့ ထည့်ပေးလိုက်သော အကြောင်းပြချက်သည် ပေသီးတို့၏ သက်ကယ်မိုး အိမ်ခေါင်မိုးလေးအား မိုးရေမယိုအောင် ပြန်မိုးချင်သောကြောင့်ဟု အဖေပြောခဲ့သော်လည်း အဖေ့လက်ထဲက ပိုက်ဆံတစ်ထပ်သာ လုံးပါးပါးခဲ့သည်..၊ ပေသီးတို့ အိမ်လေး မိုးယိုဆဲ…။

အစ်မ မရှိတော့ ဘိုတောက်လေးကို ထိန်းရန် တာဝန်သည် ပေသီးပုခုံးပေါ် ရောက်လာခဲ့သည်….။ တခါတလေ ပေသီး မိမိုးကို တ, ပြီး ငိုတော့ အဖေက စိတ်မကောင်းသည့်မျက်နှာဖြင့် အရက်ချည်း ဖိသောက်နေတတ်ခဲ့သည်…။ တခါတလေလဲ ပေသီးကို တိတ်တိတ်နေရန် ဆူပူအော်ငေါက်တတ်သည်။

ရွယ်တူ သူငယ်ချင်းတွေ ကျောင်းဝတ်စုံအဖြူအစိမ်းလေးတွေ ဝတ်ပြီး ကျောင်းသွားတာ မြင်လျှင်တော့ ပေသီး အားကျစိတ်တစ်ဖက် သိမ်ငယ်စိတ်တစ်ဖက်ဖြင့် ငေးမောတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်လေ.. ကျောင်းဘေးက ပေသီး  ဖြတ်သွားရလျှင်လဲ ဆရာတိုင်ပေးသော စာကို တညီတညွတ်တည်း လိုက်ရွတ်နေသော ကျောင်းသားများ၏အသံကို ငြိမ်ပြီး နားထောင်တတ်သည်။ ကျောင်းတက်ချင်တယ်လို့ အဖေ့ကို ပူဆာလျှင်လဲ မရမယ့်အတူတူ အဖေရိုက်တာခံပြီး ပေသီး မပြောတော့…။

ကျောင်းသည် ပေသီးနှင့် အလှမ်းဝေးဆဲ….

ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ ဘယ်လောက်တန်ဆိုသည်ကို ပေသီးသိသည်..။ ဘယ်လောက်တန်နှင့် ဘယ်လောက်တန်ပေါင်းလျှင် ဘယ်လောက်ဆိုတာလောက်တော့ ပေသီးသိထားသည်…။ မသိထားလျှင်လည်း ပေသီး ခံရမည်ပေါ့…။ ဘိုတောက်လေးကို အိပ်ပျော်သွားအောင် သိပ်ပြီးလျှင်ပေသီး တာဝန်ပြီးပြီ။ ထိုနောက်ပိုင်းအချိန်တွင်လမ်းတကာလည်၍ဆာလာအိတ်တစ်လုံးဖြင့် ရေသန့်ဗူးတွေ ပလပ်စတစ်ဗူးခွံတွေ ကောက်ပြီး ဟိုဘက် နှစ်လမ်းကျော်က မူတားဆိုင်မှာ သွားသွင်းသည်…။ ဒါမှလဲ ပေသီးအတွက် ပိုက်ဆံလေးဘာလေး ထွက်လာတတ်သည်…။ စိုစိုပြေပြေရှိသော အချိန်များတွင်တော့ ဘိုတောက်လေးအတွက် မုန့်လေးဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်လာနေကျ…။

ခုတလောတော့ ပေသီး အူစိုနေသည်။ အူစိုဆို ပေသီးနှင့် ပလပ်စတစ်အပြိုင်ကောက်သည့် နှစ်အိမ်ကျော်က တိုးဝေဆိုသည့်ကောင် ခုရက်ပိုင်းမှာ ပလပ်စတစ်မကောက်ဘဲ နေရာကောင်းကောင်းတစ်ခုခုတွင် ခွေနေတတ်သည်ကိုး…။ မောင်ထိန်ကတော့ ဒါ ကော်ရှူထားတာဟု ပြောသည်…။ ကော်ရှူတယ်ဆိုတာလဲ အနံ့မွှေးလို့ ရှုတာဖြစ်မှာပေါ့လို့ ပေသီး တွေးသည်..။ ဒါကြောင့် ကော်ရှုသော တိုးဝေကိုကြုံလျှင်ကြုံသလို ပေသီးလိုက်ချောင်းဖူးသည်…။

တိုးဝေက ပေသီးနှင့် ရွယ်တူဆိုပေမယ့် ဒီအပိုင်းမှာတော့ ဂျင်ဖြစ်နေပြီ..။ တိုးဝေတို့က ကော်အစုံရှုသည်။ ပိုက်ဆက်ကော်၊ သစ်သားကပ်ကော်၊ တာယာဖာကော်… ရလျှင်ရသည့်ကော် ရှုသည်။ လွယ်လွယ်ရတတ်သည့် ကြွတ်ကြွတ်အိတ်ထဲ ကော်လက်ညှိုုးတစ်ကော်စာလောက်ထည့်ပြီး ရေနည်းနည်းထည့်ကာ အိတ်ဖောင်းအောင်လုပ်၍လဲ လေကုန်အောင် ရှူတတ်ကြသည်။

အစောပိုင်းတော့ တိုးဝေတစ်ယောက် တက်ကြွနေသလောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချောင်တစ်ခုခုတွင်  ခွေနေချိန်များလာတာ၊ လေလုံးကွဲအောင်တောင် စကားမပြောနိုင်တော့တာတွေ ပေသီးမြင်တော့ ကော်ရှူတာ မကောင်းလို့ ကောက်ချက်ချပြီး ပေသီး ကော်နားမကပ်ဖြစ်တော့..။ တိုးဝေတို့ ပလပ်စတစ်ကောက်သည့်ဘက်တွင် အားနည်းလာတော့ ပေသီးပိုကောက်ဖြစ်လာသည်…။

ဒီနေ့လဲ ပေသီး မြိုးမြိုးမြက်မြက်လေး ရသည်…။ ဒီနေ့ မူတားဘာတွေ စိတ်ကောင်းဝင်နေသည် မသိ..။ ပေသီးကို ပိုက်ဆံပိုပိုသာသာလေး ပေးလိုက်သည်..။

ဘိုတောက်လေးစားဖို့ ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်နှင့် အဖေ့အတွက် အမြည်း ငါးမုန့်ကြော်တစ်ထုပ်ဝယ်၍ ပေသီး မြောက်ကြွမြောက်ကြွနှင့် အိမ်ပြန်လာသည်။ ဘိုတောက်လေး ဒီမုန့်တွေမြင်လျှင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်လိမ့်မလဲ…။ နောက်ပြီး အဖေမသိအောင် ပေသီးလုပ်ထားသည့် ဝါးကျည်တောက်စုဗူးလေးထဲလဲ ပိုက်ဆံထပ်ထည့်လို့ရပြီ…။ ဒီလောက်ပိုက်ဆံကိုသာ နေ့တိုင်းထည့်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ပေသီးရဲ့ စုဗူးလေး နောက်တစ်ပတ်ဆို ပြည့်ပြီ…။ စုဗူးလေး ပြည့်သွားလျှင်တော့ ပေသီးကျောင်းတက်လို့ ရနိုင်ကောင်းရဲ့….။

အပျော်တွေနဲ့ ပေသီး အိမ်ကို ခုန်ပေါက်ပြန်လာသည်…။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့…

:

:

:

:

:

အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့…

ပေသီးအိမ်ရှေ့မှာ ပါဂျရိုးကားသစ်ကြီးတစ်စီးရပ်ထားသည်။ အိမ်ရှေ့ကပြင်က ဖိနပ်ချွတ်နေရာတွင်လဲ ဖိနပ် လေးငါးရံလောက် ရှိမည်..။ အိမ်တွင် ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေပြီ..

ပေသီး ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်။ လှမ်းလက်စ ခြေလှမ်းတွေ လေးလာသည်..။

ပေသီး အိမ်ကို ပြန်ရကောင်းမလား၊ ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားမှပဲ ပြန်လာရမလား..ပေသီး စိတ်ရှုပ်လာသည်။

ထိုစဉ်ဘိုတောက်လေးက ပေသီးကိုလှမ်းမြင်လိုက်သောကြောင့် လေးဘက်ထောက်လေးဖြင့် အိမ်ရှေ့ထွက်လာနေပြီ…။ အိမ်ထဲမှ အဖေနှင့်ဧည့်သည်များကလဲ ဘိုတောက်လေးရဲ့အပြုအမူကြောင့် ပေသီးကို လှမ်းမြင်သွားပြီ.. ။ မထူးတော့…

အိမ်ပေါ်ကို တက်ဖို့ ပေသီးပြင်လိုက်ကတည်းက အဖေက မင်းပြန်မလာရင်တောင် ငါလိုက်ရှာတော့မလို့ကွ ဟု ပြောတော့ ပေသီး မျက်ရည် စ ဝိုင်းလာပြီ…။ ငါလည်း မိမိုးလို အနေအထားကို ရောက်လာပြီကိုးလို့ ပေသီး စ တွေးမိလာတော့ မျက်ရည်တို့ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာသည်။

ငါ ဘိုတောက်လေးကို ခွဲရတော့မယ်….

“ အဖေ… သား လိုက်မသွားချင်ဘူး…”

မျှော်လင့်ချက်မရှိပေမယ့် ပေသီး အဖေ့ကို ပြောကြည့်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်အချိန်ကတည်းက အဖေ့လက်ထဲရောက်သွားမှန်းမသိတဲ့ ပိုက်ဆံတစ်ထပ်က ပေသီးအသံကို ပိုတိုးဖျော့သွားစေသည်…။

အဖေရယ်….

သားလိမ်လိမ်မာမာနေပါ့မယ်….။ သားအရွယ်ရောက်လာရင် အဖေ့ကို ရှာဖွေကျွေးမွေးမှာပေါ့..၊ အဖေအခုရထားတဲ့ လက်ထဲက ပိုက်ဆံတွေထက်လဲ ပိုများအောင် သားရှာပေးပါ့မယ်…။ အခုလောလောဆယ် အဖေအသုံးလိုရင်လဲလေ.. သားခိုးစုထားတဲ့ စုဗူးလေး အဖေ့ကို ပေးမှာပါ…။ ဒီလူတွေကို သားမကြိုက်ဘူး၊

အဖေတွေ့လား..၊ သူတို့သားကို စားတော့ဝါးတော့မလို ကြည့်နေကြတာ….။ သား မလိုက်သွားချင်ဘူး အဖေ…။ သားကို သူတို့ ခိုင်းစားကြတော့မှာ….

သားဘိုတောက်လေးကို မခွဲချင်ဘူး…

သား အဖေနဲ့လဲ မခွဲချင်ဘူး…။ သား တောင်းပန်ပါတယ် အဖေရယ်…။

စကားလုံးတွေ အားလုံးက ပေသီးလည်မျိုဝတွင် တစ်ဆို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်… ။

မောင်ထိန့်ကို ပေသီးနှုတ်ဆက်လို့ ရနိုင်သေးလား…။ တိုးဝေတို့အဖွဲ့ကိုလဲ ကော်ဆက်မရှုဖို့ ပြောခဲ့ချင်သေးသည်….။

စိတ်က ဒီလိုတွေသာ ဖြစ်နေပေမယ့်.. ပေသီး အသုံးလိုမယ်ထင်တာလေးတွေနှင့် အဝတ်အစားနည်းနည်းပါးပါးကို ကြွတ်ကြွတ်အိတ်တစ်လုံးထဲ ပေသီးကောက်ထည့်နေမိသည်…။

သားမှ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ အဖေရယ်….။ အားမတန်တော့လဲ မာန်လျှော့ရတော့မှာပေါ့…။

ဝယ်လာသောပေါင်မုန့်လေးနှင့် ငါးမုန့်ကြော်ထုတ်လေးကို ဘိုတောက်လေးလက်ထဲ ထည့်ပြီး ပေသီး လူစိမ်းတွေခေါ်ရာ သူတို့ကားပေါ်တက်လိုက်သွားတော့သည်…။ ဘိုတောက်လေးကတော့ ဘာမှ မသိ….။ လက်ထဲက စားစရာတွေကို ကိုင်၍ ပျော်ရွှင်ရီမောနေသည်….။

ပေသီးလိုက်ပါသွားသော ကားကြီးကတော့ အဖေ့အိမ်လေးနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးဝေးသွားလိုက်တာ…….

ပေသီး… အဖေ့အိမ်လေးဆီ ပြန်လာဖို့မှ.. အခွင့်အရေး ရှိပါဦးတော့မလားးးးး… ဆိုတာကတော့….

 

 

ကောင်းကင်ပြာ

 

 

About Kaung Kin Pyar

Kaung Kin Pyar has written 49 post in this Website..