ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၁

http://myanmargazette.net/197732

 

…………………………………

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ နည္းနည္း ေနာက္က်ေနၿပီ။ နယ္မွာက ဆရာသိပ္မမ်ားေတာ့ အခ်ိန္ေတြက ျပည့္ေနၿပီေလ။ ကၽြန္မက အခ်ိန္ေတြေတာင္းတဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ဆရာေတြက သင္လည္းသင္ခ်င္၊ အခ်ိန္ကလည္း မရွိ၊ ကၽြန္မေရာ ဆရာမေရာက နားပူနားဆာလုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး မရမက အခ်ိန္ရွာေပးပါတယ္။ ညဘက္အခ်ိန္ေတြပဲ ရေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မလည္း ရတဲ့အခ်ိန္ေတြနဲ႔ပဲ သင္ရပါတယ္။

မတ္လ (၂၇) ရက္ေန႔မွာ က်ဴရွင္စပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေန႔လည္ဘက္ေတြ သင္ၾကတာေပါ့။ တစ္ဘာသာကို တစ္ခ်ိန္ တစ္နာရီ ႏႈန္းနဲ႔ တစ္ပတ္ကို (၄) ခ်ိန္သင္တယ္။ ေျခာက္ဘာသာဆိုေတာ့ (၂၄) ခ်ိန္ေပါ့။

ျမန္မာစာဆရာနာမည္က ဦးသန္းထြန္း တဲ့။ ဆရာႀကီးက အခု မင္းသန္းထိုက္ (ေဒးဒရဲ) ဆိုတဲ့ ကေလာင္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနပါတယ္။ 7Days မွာေတာ့ အမ်ားဆံုးေရးတယ္။ ဆရာႀကီးက တကယ္ကို စာသင္ေကာင္းတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ျမန္မာစာဆရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက စာရွင္းျပရင္ စာျပန္က်က္စရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ (ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကပဲ ျမန္မာစာကို စိတ္ဝင္စားလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။) ကဗ်ာဆိုလည္း ကဗ်ာမူရင္းကိုပဲ က်က္တယ္။ ဆရာႀကီးရွင္းျပၿပီးရင္ အဲဒီကဗ်ာကို ကိုယ့္ဘာသာ စကားေျပျပန္ေရးလို႔ ရၿပီ။ ေရသည္ျပဇာတ္လည္း ဒီလိုပဲ။ မူရင္းေတြကိုပဲ အလြတ္က်က္တယ္။ စကားစပ္က တစ္ထိုင္တည္းအလြတ္ရသြားတာ။ စကားေျပရွင္းျပရင္ ပိုေတာင္ေကာင္းေသး။ ေနာက္ခံသမိုင္းေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြက စၿပီး ရွင္းျပတာဆိုေတာ့ အေတာ္ေလး ဗဟုသုတရတယ္။ ေျဖပံုေျဖနည္းေတြလည္း ေျပာျပတယ္။ သဒၵါကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ ၾကြားတာမဟုတ္ဘူး။ အမွတ္ျပည့္ပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ စာရွင္းျပေနရင္းကေန ဆရာႀကီးငယ္ငယ္က စာေပေလာကထဲေရာက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ၊ အေရးအခင္းကာလက အေၾကာင္းေတြနဲ႔ အေၾကာင္းစံုကို ေရာက္သြားေရာ။ ကၽြန္မနဲ႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ စကားေကာင္းေနၿပီဆိုရင္ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း (၂) ေယာက္က စာမသင္ရလို႔ ႀကိတ္ေပ်ာ္ရင္ေပ်ာ္၊ မဟုတ္ရင္ အိပ္ငိုက္ေရာ။ ဆယ္တန္းႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုး စာသင္ခ်ိန္မွာ တစ္ခါမွအိပ္မငိုက္ဖူးတဲ့ ဘာသာက ျမန္မာစာပဲ။ ကၽြန္မ ျမန္မာစာကို စိတ္ဝင္စားတာ ဆရာႀကီးေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ပါ။

အဂၤလိပ္စာကို သင္တာကေတာ့ အၿငိမ္းစားဆရာမႀကီး။ ဆရာမႀကီးက အျပင္မွာ သိပ္မသင္ဘူး။ ကၽြန္မအိမ္နဲ႔မွ (၂) ဝိုင္းပဲ သင္တယ္။ ဆရာမက စာအရမ္းေတာ္တယ္။ သင္တာ အကြက္ေစ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမႀကီး၊ အပ်ိဳႀကီးဆိုေတာ့ စာဆိုစာပဲ သင္တာ။ ကၽြန္မကေတာ့ စာသင္ရင္ အိပ္ငိုက္ၿပီ။ ကၽြန္မ အိပ္ငိုက္ေနလုိ႔လည္း အိပ္ခ်င္ေျပေအာင္ စိတ္ကို မေျပာင္းေပးဘူး။ တစ္နာရီလံုး စာပဲသင္တာဆိုေတာ့ အေတာ္ေလးေတာ့ ပ်င္းဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ မအိပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ေခါင္းထဲကို စာေတြအကုန္ဝင္တယ္။ သင္ရတဲ့အခ်ိန္က ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ (၄) နာရီခြဲကေန (၅) နာရီခြဲဆုိေတာ့ အစာအိမ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာင္းျပန္ေနာက္က်ရင္ စာတန္းသင္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ကၽြန္မက ဗိုက္ဆာလို႔ စာထဲကို စိတ္မဝင္စားႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းျပန္ေစာလို႔ ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ဆိုရင္လည္း ဗိုက္တင္းၿပီး အိပ္ငိုက္တယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မတို႔နယ္မွာက အဂၤလိပ္စာ အေျခခံနည္းၾကတယ္။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာမွ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ စာပုဒ္အရွည္ႀကီးေတြကို သင္ရေတာ့ ပ်င္းတာေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ ဆယ္တန္းမွာ Travel in Southeast Asia (1) နဲ႕ (2) ဆိုတာ သင္ရတယ္။ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္း သင္ရတာ။ အဲဒါေတြသင္တိုင္း ဘယ္လိုမွ မွတ္လို႔မရဘူး။ ကိုယ္လည္း သြားရတာမဟုတ္၊ နာမည္ေတြကလည္း ခက္လိုက္တာ၊ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ ဘာေတြထင္ရွားတယ္၊ ဘာေတြေပါတယ္ ဆိုၿပီး မွတ္ရတာ၊ လံုးဝကို မရဘူး။ ပထမတစ္ေခါက္သင္တယ္၊ အိပ္ငိုက္တယ္။ စာမရဘူး။ ဆရာမက ကၽြန္မ နားမလည္မွန္းသိလို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္သင္ေပးတယ္။ ထပ္ငိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီႏွစ္ပုဒ္ကို ေက်ာ္ကိုပစ္လိုက္တယ္။ လံုးဝကို မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ေအးေရာ။ အဂၤလိပ္စာကို ဘယ္ေလာက္ေလ့လာခဲ့လဲဆိုရင္ Essay နဲ႔ Letter ေတြကိုေတာင္ စာေမးပြဲႀကီးေျဖမယ့္ညမွ ေမးခြန္းေဟာင္းအေျဖေတြကို ထိုင္ဖတ္တာ။ တစ္ႏွစ္လံုး ဟုတ္တိပတ္တိ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ေအာင္လာလို႔။

သခၤ်ာဆရာႀကီးကေတာ့ နည္းနည္းေၾကာက္ရတယ္။ ေဘာ္ဒါဖြင့္ထားတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ႏိုင္ေအာင္ထိန္းရင္းနဲ႔ ရုပ္တည္ႀကီးျဖစ္ေနတာ။ စိတ္လည္းႀကီးတယ္။ ေအာ္လည္းေအာ္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ အတူတူသင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆို ဆရာႀကီးေအာ္ရင္ သူဘာမွ ဆက္တြက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေခၽြးေစးေတြထြက္ၿပီး တုန္ေနတာ။ ကၽြန္မလည္း ေၾကာက္တာပဲ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္မက အရမ္းလွ်မ္းတတ္တယ္ေလ။ ကိန္းဂဏန္းေတြဆို ပိုဆိုးေသး။ အၿမဲတမ္း ႏွစ္ခါေလာက္ျပန္စစ္တာေတာင္ အမွားက ပါခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္မကိုေတာ့ ဆရာႀကီးက မေအာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေအာ္တာထက္ဆိုးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းေတာ့ အၿမဲေျပာတယ္။လွ်မ္းရင္ ဂုဏ္ထူးမထြက္ဘူးတဲ့။ အဲဒီစကားက ကၽြန္မကို ေအာ္တာထက္ေတာင္ ပိုေၾကာက္ေစပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္လယ္ေလာက္သာ ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မက လွ်မ္းတုန္းပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ေက်ာင္းတက္တဲ့တစ္ေလွ်ာက္မွာ အရိုက္ခံရတယ္ဆိုတာ ရွားပါတယ္။ အခု အိမ္မွာ စာသင္ေတာ့လည္း ႀကိမ္လံုးမေဆာင္ထားရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းရွာလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာႀကီးကို ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ သမီးလွ်မ္းရင္ သမီးကို ရိုက္ပါလို႔။ ဆရာႀကီး အံ့ၾသသြားၿပီး ကၽြန္မကို ခ်ီးက်ဴးခ်င္တဲ့ပံုကို အတိုင္းသားေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ ခ်ီးမြမ္းခံခ်င္လို႔ အဲဒီလိုလုုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပါးစပ္က သတိေပးလာတာ ႏွစ္ဝက္ေရာက္ေနၿပီ။ ကၽြန္မက ျပင္လုိ႔မရဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ အသားနာရင္ မွတ္မလားဆိုၿပီး အဲဒီလို လုပ္လိုက္တာ။ အဲဒါေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သိပ္မလွ်မ္းေတာ့ဘူး။ ငါ ဘယ္တုန္းက ဘယ္လိုမွားလို႔ ဘယ္လိုအရိုက္ခံလိုက္ရတယ္ ဆိုၿပီး မွတ္သြားတာ။ စာေမးပြဲေအာင္ေတာ့ (၈၁) မွတ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူးကပ္ထြက္တယ္။ အရိုက္မခံရရင္ ထြက္ပါ့မလားေတာင္ မသိဘူး။

ဓာတုေဗဒက ဆရာတစ္ေယာက္သင္တာ။ ကၽြန္မ အေၾကာက္ဆံုးဘာသာပဲ။ လက္ေတြ႔မျမင္ရတဲ့အရာေတြကို စိတ္ကူးနဲ႔ပံုေဖာ္ၿပီး သင္ရတာ။ ကၽြန္မ ေတာ္ရံုနဲ႔ နားမလည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးစာသင္တဲ့နည္းက ကၽြန္မကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္သြားေစတယ္။ ဆရာႀကီးအတြက္က စာသင္ေဘာႀကီးႀကီးတစ္ခ်ပ္ လိုတယ္။ သူက အခန္းသစ္တစ္ခန္းကို သင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ စာသင္ေဘာနဲ႔အျပည့္ တစ္ခန္းလံုးစာ concept ေတြကို ရွင္းတာ။ အခ်ိတ္အဆက္မိမိနဲ႔ သေဘာေပါက္သြားေအာင္ကို ေျပာတာ။ ပထမေန႔မွာ အဲဒါေတြကို နားလည္သြားရင္ အဲဒီတစ္ခန္းလံုးစာ စာက်က္ဖို႔က သိပ္မခက္ေတာ့ဘူး။ ဆရာႀကီးက လူကေတာ္လ်က္သားနဲ႔ အရက္က ဖ်က္ေနတာကေတာ့ ႏွေျမာစရာေကာင္းတယ္။ စာသင္ခ်ိန္မွာေတာ့ မေသာက္ပါဘူး။ စာသင္ၿပီးလို႔ ညဘက္အိမ္ျပန္ၿပီဆိုရင္ အသားကုန္ေသာက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ပညာဂုဏ္ကို ေလးစားၿပီးသားပဲေလ။ ဓာတုေဗဒမွာ ကၽြန္မက အစပိုင္းအခန္းေတြ နားလည္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းအခန္းေတြက ဓာတ္ေပါင္း formula ေတြကို အလြတ္က်က္ေတာ့မွ ရႈပ္ကုန္တာ။ ဘာနဲ႔ ဘာနဲ႔ေပါင္း၊ ဓာတ္ျပဳ၊ ဘာထြက္ ဆိုတာေတြကို ဘာမွလက္ေတြ႔မသိဘဲ အလြတ္မွတ္ရတာေလ။ ေရာကုန္ေရာ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာႀကီးက စာေမးပြဲလံုးဝ မစစ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက အဲဒီဘာသာကို စာအေၾကြးထားၾကတယ္။ မၾကည့္တာၾကာေတာ့ ေမ့၊ ေမ့ကုန္ေတာ့ နားမလည္ နဲ႔ သံသရာလည္ၿပီး ဆရာႀကီးစာသင္တာ မေကာင္းဘူးဆိုၿပီး ျဖစ္တာ။ တစ္ျခားဆရာေတြက်ေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ပဲ သင္တာေလ။ အလြယ္နည္းေတြ၊ ဆိုလို႔ေကာင္းမယ့္လကၤာေတြနဲ႔ ကြက္ကြက္ေလးေတြ သင္တာဆိုေတာ့ သေဘာက်ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂုဏ္ထူးထြက္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မွတ္မိေသးတယ္။ စာေမးပြဲေျဖခါနီးေတာ့ ဆရာႀကီးက ေန႔လည္ဘက္အားတိုင္း ကၽြန္မကို စာဝင္သင္တာ။ သူ႔မွာ အခ်ိန္ပိုမရွိလိုက္နဲ႔၊ ရွိၿပီဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မကို သင္ဖုိ႔ပဲ စဥ္းစားေနတာ။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မက ေန႔လည္ဘက္ဆို အိပ္တာ။ ညဘက္ ဥာဥ့္နက္တဲ့အထိ စာက်က္ၿပီးရင္ ေန႔ခင္းဘက္ အိပ္တာ။ ဆရာႀကီးက အိမ္ေရာက္လာေတာ့ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ ထသင္ရေရာ။ ကၽြန္မေလ စာသင္ရင္းနဲ႔ ငိုက္တဲ့အဆင့္ေတာင္ေက်ာ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္တာ။ အဲဒီေန႔က ျပန္ေတာ့ ဆရာႀကီးက ေျပာတယ္။ ေနာက္ေန႔ သမီးအိပ္ခ်ိန္နဲ႔ လြတ္ၿပီး အားတဲ့အခ်ိန္ေတြ ဆရာ့ကို ေျပာပါတဲ့။ အဲဒီလို သင္လို႔လားမသိဘူး။ အဲဒီဓာတုေဗဒကို ေတာ္ေတာ္ေလး ရတယ္။ စာေမးပြဲမွာ (၂) မွတ္ဖိုးပဲ မရတာ။ ဒါေပမယ့္ မမလွ်မ္းဆိုေတာ့ (၉၈) မွတ္ဖိုးမွာ (၈၇) မွတ္ပဲ တင္တယ္။ ႏွေျမာလိုက္တာ ေျပာမေနပါနဲ႔။

ရူပေဗဒကေတာ့ ကိုးတန္းႏွစ္က ေျပာင္းတက္တဲ့က်ဴရွင္က ဆရာမသင္တာ။ ကၽြန္မ သင္ဖူးၿပီးသားဆိုေတာ့ ေျပာစရာမလိုဘူးေပါ့။ စာေမးပြဲအစစ္ဆံုးဆရာမလို႔ေတာင္ ေျပာရမယ္။ အခန္း (၁) ၿပီးရင္ အခန္း (၁) ကို စစ္တယ္။ အခန္း (၂) ၿပီးရင္ အခန္း (၂) ကို စစ္တယ္။ ၿပီးရင္ (၁) နဲ႔ (၂) ကို ေပါင္းစစ္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ စာေမးပြဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေျဖရတာ။ ကၽြန္မတိုကို ၾကည့္လိုက္ရင္ တစ္ခ်ိန္လံုး ရူပေဗဒေျဖေနတာခ်ည္းပဲ။ တစ္ျခားဆရာေတြက စိတ္ေတာင္ဆိုးတယ္။ တစ္ဘာသာတည္း ဂုဏ္ထူးထြက္ၿပီး တစ္ျခားဘာသာက်လည္း က်တာပဲလို႔ေတာင္ ေျပာတာ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမကေတာ့ လံုးဝအေလွ်ာ့မေပးဘူး။ ေနာက္ပိုင္းလေတြဆို ေန႔လည္ဘက္အခ်ိန္ပိုေတြေခၚတယ္။ သူမွန္းထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ညဘက္ေတြမွာ ဂိုက္ျပန္လုပ္ေပးတယ္။ ပိုက္ဆံမယူဘဲ ေခၚသင္တာ။ အဲဒီလိုေတြ ေစတနာထားၿပီး သင္ေပးလို႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္မွာ ရူပေဗဒ ဂုဏ္ထူးထြက္တဲ့ (၅) ေယာက္စလံုးက ဆရာမတပည့္ေတြခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ကလည္း (၆) ဘာသာမွာ ရူပေဗဒက အမွတ္အမ်ားဆံုး ရခဲ့တယ္။ ျမန္မာစာၿပီးရင္ ကၽြန္မအႀကိဳက္ဆံုးဘာသာပါ။

ေနာက္ဆံုးဘာသာကေတာ့ ဘိုင္အို ထိုင္ငို။ သင္တဲ့ဆရာမက ဓာတုေဗဒသင္တဲ့ဆရာရဲ႕ မိန္းမ။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း ဆရာမရဲ႕ မိန္းမသားဘဝအေၾကာင္းေတြကို နားေထာင္ရတယ္။ ဆရာမက ဘိုင္အိုတစ္အုပ္လံုးကို အလြတ္ကို ရေနတာ။ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ အျမန္ဆုိျပဆိုျပ အမွားကို ခ်က္ခ်င္းေထာက္ျပႏိုင္တယ္။ ပံုေတြဆြဲျပၿပီးရွင္းေတာ့ နားလည္လြယ္တယ္။ တစ္ခုပဲ၊ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္ငိုက္တဲ့ျပႆနာ။ ဆရာမလာတဲ့အခ်ိန္က ည (၈) နာရီခြဲဆိုေတာ့ လူက အိပ္ခ်င္ေနၿပီေလ။ မီးကလည္း မမွန္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ သင္ရတာ။ အသားကုန္ အိပ္ငိုက္တယ္။ ဆရာမကလည္း အထာနပ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အိပ္ငိုက္ရင္ စကားေျပာေပးတယ္။ အာရံုေျပာင္းေပးတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ စကားမ်ားတဲ့ ကၽြန္မက မ်က္လံုးက်ယ္ၿပီး ေဖာင္သာေဝေအာင္ လိုက္ေျပာတာ။ ကၽြန္မ အိပ္ငိုက္ေျပၿပီဆိုၿပီး စာျပန္သင္ရင္ ျပန္ငိုက္ျပန္ေရာ။ အခုထက္ထိ ဆရာမက သူ႔ေက်ာင္းသားေတြကို ေျပာတယ္တဲ့။ ကၽြန္မက လူကေတာ္သေလာက္ အရည္ေတာက္ေတာက္က်ေအာင္ကို ပ်င္းတာတဲ့။ အိပ္ငိုက္လို႔ စကားေျပာေပးရင္ ယုန္နားရြက္ေထာင္သလိုပဲ စကားေတြလိုက္ေျပာတာ၊ စာျပန္သင္ရင္ ျပန္ငိုက္ေရာတဲ့။ ကၽြန္မမွာ အငယ္ေတြဆီက ျပန္ၾကားရေတာ့ ရယ္လိုက္ရတာ ေျပာမေနနဲ႔။ ကၽြန္မက ဘယ္ဘာသာမွ အထူးထုတ္မကိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘိုင္အိုကိုေတာ့ အထူးထုတ္ဝယ္ထားရတယ္။ အိပ္ငိုက္လို႔ လြတ္သြားတဲ့စာေတြကို ျပန္ၾကည့္ဖို႔ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာမ ပံုဆြဲေတာ္သေလာက္ ကၽြန္မက တစ္ပံုမွကို မဆြဲတတ္တာ။ သူ႔အိမ္ကိုေခၚၿပီး ေလ့က်င့္ေပးလည္း မရဘူး။ စာပဲ ဖိက်က္တယ္။ ေမ့လိုက္ က်က္လိုက္၊ က်က္ရင္းနဲ႔ေမ့လိုက္၊ ေမ့ရင္းနဲ႔ က်က္လိုက္နဲ႔၊ ေနာက္ဆံုး အိမ္သာထဲကိုေတာင္ ဘိုင္အိုစာအုပ္ယူသြားရတဲ့ ဘဝ။ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ စဥ္းစားလို႔မရရင္ေတာင္ ခ်က္ခ်င္း စာအုပ္ျပန္ၾကည့္မိတဲ့အျဖစ္။ ဆရာဝန္မလုပ္ပါဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလ်က္နဲ႔ ဘိုင္အိုေတြ က်က္ေနရတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘာမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူးရွင္။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010