ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၁

http://myanmargazette.net/197732

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၂

http://myanmargazette.net/197764

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၃

http://myanmargazette.net/197821

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၄

http://myanmargazette.net/197852

 

******************************************

 

ေအာက္တိုဘာလမွာ စာသင္ေပးေနတဲ့အစ္ကိုက တကၠသိုလ္သြားတက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမရွိေတာ့လို႔ ထိန္းေပးမယ့္သူ မရွိေတာ့တာက တစ္ေၾကာင္း၊ အခုခ်ိန္ထိ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို မလြတ္တမ္း ၾကည့္ေနေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ၊ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြကို ငွားဖတ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ စိတ္မပါရင္ ည (၉) နာရီေလာက္မွာ ဝင္အိပ္တတ္တဲ့အက်င့္ကို မျပင္ေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ မနက္ဘက္ဆို ဘယ္ေလာက္ဆူညံေအာင္ႏႈိးႏိႈး (၆) နာရီမခြဲမခ်င္း ေပအိပ္ေနတတ္တာက တစ္ေၾကာင္း စတဲ့ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာကို အကဲခတ္ၿပီး အေမက တစ္ခ်က္လြတ္အမိန္႔တစ္ခုကို ထုတ္ပါတယ္။ ဂိုက္တစ္ေယာက္ရွာေတာ့ တဲ့။ ဂိုက္ထပ္ေခၚရင္ ပိုက္ဆံပိုကုန္မွာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စာေတြကို အလ်င္မီေအာင္ က်က္ႏိုင္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဂိုက္နဲ႔ဆို လုပ္ခ်င္တာေတြကို မလုပ္ရေတာ့မွာက တစ္ေၾကာင္း နဲ႔ ကၽြန္မဘက္ကလည္း အသည္းအသန္ ျပန္ျငင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ အရမ္းစိတ္ပူေနပါတယ္။ သူမလုပ္ေပးလိုက္ရလို႔ တစ္ခုခုလြဲေခ်ာ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္လည္း အျပည့္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အိမ္မွာက်ဴရွင္တက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကၽြန္မရယ္ ႏွစ္ေယာက္စုၿပီး ဆရာမတစ္ေယာက္ကို ေခၚရပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို (၁) ေသာင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ တစ္လကို (၂) ေသာင္းေပါ့။ ဆရာမကေတာ့ ကၽြန္မကို (၉) တန္းတုန္းက စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာမပါ။ က်ဴရွင္ခ်ိန္ေတြက (၉) နာရီခြဲမွၿပီးေတာ့ ဆရာမက (၁၀) နာရီမွာ လာပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္မမွာ အက်င့္ေတြကို ျပင္ရပါေတာ့တယ္။ (မျပင္လုိ႔လည္း မရေတာ့ဘူးေလ။) ကိုရီးယားကားေတြကလည္း လမ္းခြဲရတယ္။ အိပ္ငိုက္ရင္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ အစားေပါင္းစံုစားၿပီး အားတင္းထားရတယ္။ မတတ္ႏိုင္တဲ့အဆံုးဆိုရင္ေတာ့လည္း ဝင္အိပ္တာပါပဲ။ အေမနဲ႔အဘြားရဲ႕ ပြစိပြစိအသံေတြကို မၾကားရေအာင္ နားေတြကို ေစာင္နဲ႔ဖိၿပီး အိပ္ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႔မွာ စာေတြကို က်က္ထားၿပီး ေရးထားရတာ။ ျပန္ဖားရတယ္ေပါ့ေလ။ ဆရာမကလည္း တကယ့္ဆရာမပဲ။ ည (၁၀) နာရီကေန (၁) နာရီအထိ ဝင္ေပးတယ္။ (၁) နာရီေလာက္မွ ျပန္တာ။ တစ္ခုေကာင္းတာက ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကိုမုန္းတဲ့ ကၽြန္မကို ဘာမွ မထိန္းခ်ဳပ္ဘူး။ ဘာက်က္ရမယ္၊ ဘယ္ဘာသာကို လုပ္ရမယ္လို႔ မေျပာဘူး။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း စာက်က္စဥ္ကအတိုင္း စိတ္ပါတဲ့ဘာသာကို က်က္တယ္။ ကၽြန္မ က်က္ၿပီးသမွ်ကို ဆရာမကို ျပန္ဆိုတယ္၊ ေရးတယ္၊ ဆရာမက ျပန္စစ္ေပးတယ္။

အဲဒီကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာ တကယ္ပင္ပန္းတာကေတာ့ အေမပါ။ ည (၁) နာရီေလာက္ ဆရာမ ျပန္ၿပီဆိုရင္ အေမ့ကို ႏိႈးတယ္။ အေဖကေတာ့ ရွားရွားပါးပါး တစ္ခါတစ္ေလမွပါ။ အေမရယ္၊ ဆရာမရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ကၽြန္မရယ္ ဆရာမအိမ္ကို အရင္လိုက္ပို႔ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို ဝင္ပို႔ေပးတယ္။ (သူငယ္ခ်င္းအိမ္နဲ႔ ကၽြန္မအိမ္နဲ႔က နီးတယ္ေလ။) ၿပီးရင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ျပန္လာၾကတာေပါ့။ ႏိုဝင္ဘာေနာက္ပိုင္းဆိုေတာ့ ေဆာင္းတြင္းဘက္ကို ေရာက္ေနၿပီေလ။ အေမနဲ႔ ဆရာမနဲ႔က အေနာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ေရွ႕ကေန တစ္လမ္းလံုး သီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုသြားၾကတာ။ (အဲဒါေၾကာင့္ေျပာပါတယ္၊ ေယာက္်ားေလးပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္လို႔။) တစ္လမ္းလံုး ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ ဆိုလို႔ေကာင္းေနေရာပဲ။ စိတ္လည္းၾကည္တယ္။ (၂) နာရီဝန္းက်င္ေလာက္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ျပန္လန္းဆန္းလာၿပီ။ သိပ္လည္းမအိပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ (၃) နာရီေလာက္အထိ စာဆက္က်က္တယ္။ မနက္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဆရာ မလာမခ်င္း လာမႏိႈးနဲ႔ေတာ့။ ဆရာလာမွ ကမန္းကတန္းမ်က္ႏွာသစ္ၿပီး စာသင္တာ။

တစ္ခါသား ေကာ္ဖီအရွိန္နဲ႔ မ်က္လံုးေၾကာင္ၿပီး စာက်က္လိုက္တာ မနက္ (၄) နာရီထိုးသြားတယ္။ (၄) နာရီမွ အိပ္တာဆုိေတာ့ ဆရာလာခ်ိန္ မနက္ (၆) နာရီခြဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနတုန္းကိုး။ ႏႈိးတာကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မႏိုးဘူး။ ႏိုးလာေတာ့လည္း ေၾကာင္ေနတာ။ ဘာမွ မသိဘူး။ အေမက ဆရာႀကီးေရာက္ေနၿပီလို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္မက ဘယ္ကဆရာႀကီးလဲ လို႔ ျပန္ေမးတယ္တဲ့။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔တဲ့။ အေမ့မွာ အေတာ္ေလးလန္႔သြားတာ။ သူ႔သမီး စာက်က္လြန္ၿပီး ေဂါက္သြားၿပီထင္တာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မကို နာနာေလးရိုက္ၿပီး သမီး..သတိထားစမ္း… ဆရာႀကီးေလ..စာသင္ဖို႔ေလ ဆုိေတာ့မွ ကၽြန္မမွာ အသိျပန္ဝင္လာတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေမက ဆရာမကို ပို႔ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ စာဆက္မက်က္ခိုင္းေတာ့ဘူး။ အိပ္ခိုင္းေတာ့တာပဲ။ ရူးသြားဦးမယ္တဲ့။

ကၽြန္မရဲ႕ ပညာေရးမွာ အေမက မရွိမျဖစ္ပါပဲ။ အေမက တစ္ခြန္းပဲေျပာတယ္။ စာသာက်က္ေန.. ဘာပဲလုပ္ေပးရ လုပ္ေပးရ တဲ့။ တကယ္လည္း ကၽြန္မရဲ႕ေဝယ်ာဝစၥေတြကို အေမပဲ အကုန္လုပ္ေပးတာပါ။ မိန္းကေလးတတ္အပ္တဲ့ ခ်က္ျပဳတ္ေလွ်ာ္ဖြတ္ အလုပ္ေတြကို အဘြားေၾကာင့္သာ တတ္ခဲ့ရတာ။ အေမက ဘာမွမခိုင္းဘူး။ သင္ေနရတာက အလုပ္ရႈပ္တယ္၊ ကိုယ္တိုင္ထလုပ္လုိက္တာက ျမန္တယ္ ဆိုၿပီး သူပဲ အကုန္လုပ္သြားတာ။ အဘြားကသာ မိန္းကေလးဆိုတာ ဒါေတြတတ္ရမယ္ဆိုၿပီး အနီးကပ္သင္ေပးလို႔ ေတာ္ေတာ့တယ္။ စာေမးပြဲရက္ဆိုရင္လည္း အေမက ကၽြန္မထက္ ပိုအလုပ္ရႈပ္ေသးတယ္။ ဘုရားပန္းလဲ၊ ေသာက္ေတာ္ေရကပ္၊ ဆီမီးထြန္း၊ အေမႊးတိုင္ပူေဇာ္။ ကၽြန္မက ထိုင္ရွိခိုးရံုပဲ။ ၿပီးရင္ သြားကာနီး ပရိတ္ေရေလးနဲ႔ ေခါင္းကို သပ္ေပးၿပီး ေမတၱာပုိ႔ေပးတယ္၊ ပရိတ္ေရေလးကို စတိေသာက္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္ ဆီမီးထြန္းတာကလည္း စာေမးပြဲတစ္ခ်ိန္လံုး မကုန္မယ့္ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ ထြန္းေပးတာ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အစြဲျဖစ္သြားသလဲဆိုရင္ အခုခ်ိန္ထိ စာေမးပြဲတစ္ခုခု ေျဖရေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမ့ကို ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေပးၿပီး ေမတၱာပို႔ေပးဖို႔ လွမ္းေျပာမိေနတုန္းပဲ။

အေဖ့ရဲ႕က႑က်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ ဘာစားခ်င္လဲ၊ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ၊ သူအကုန္လုပ္ေပးမယ္၊ ပိုက္ဆံသာေပး ဆိုတဲ့ပံုစံဆုိေတာ့ အေမစိတ္ဆိုးမယ္ဆိုလည္း ဆိုးခ်င္စရာပဲ။ ကၽြန္မက စာေတြအရမ္းက်က္ရတာရယ္၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေညာင္းတတ္တာရယ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး စာကိုအာရံုစိုက္လြန္းၿပီဆိုရင္ အေၾကာေတြတက္လာေရာ။ မ်က္လံုးအားနည္းတာလည္း ပါတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးဆို ဘယ္လိုမွ ေနလို႔မရဘူး။ အေဖက အၿမဲတမ္းႏွိပ္ေပးတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မၿငီးမျငဴလုပ္ေပးတာ။ ကၽြန္မ အိပ္ငိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း သမီးဘာစားခ်င္လဲ၊ ဘာဝယ္ေပးရမလဲ ဆိုၿပီး ျပာျပာသလဲပဲ။ ပိုက္ဆံမရွာတာက လြဲလို႔ေပါ့။ အေမကလည္း အဲဒါကို စိတ္တိုတာ။ တစ္ခါတစ္ခါ အေမက ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းစရိတ္ေတြက ဘယ္လိုဘယ္ညာဆိုၿပီး အလုပ္ႀကိဳးစားလုပ္ဖုိ႔ ေျပာရင္ မႏိုင္ဝန္ထမ္းတာကိုး ဆိုၿပီး ေျပာတယ္တဲ့။ ကၽြန္မမွာ ျပန္ၾကားေတာ့ စိတ္လည္းဆုိး၊ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မမွာ အပ်င္းထူၿပီး စာမက်က္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ အခ်က္ (၂) ခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အၿမဲသတိေပးရတယ္။ ဒီႏွစ္ ငါ့ၿပိဳင္ဘက္ကို ႏိုင္မွျဖစ္မယ္၊ အခုခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြရဲ႕ ေျဖရွင္းရာျဖစ္တဲ့ ေငြကိုရွာဖို႔ ငါပညာတတ္မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတာပါပဲ။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010