အခုတေလာ အျမဲအမွတ္ရမိေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ငွက္ကေလးေတြအေၾကာင္းပါပဲ။

 

အေတာင္ပံေလးေတြတဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔ ေလမွာပံ်ဝဲေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တယ္။ အေရာင္စံု အေသြးစံုနဲ႔ သိပ္လွတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္တဲ့ငွက္ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဘဝသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အစိတ္အပိုင္းေလးေတြအေနနဲ႔ ပါဝင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝကို ေျပာင္းလဲေစဖို႔ တြန္းအားတစ္ရပ္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္ေပါ့…။

 

——————————————————————————-

 

ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ပက္သတ္ျပီး အေစာဆံုးမွတ္မိေနတာကေတာ့ အပ်ံသင္စ စာကေလးေလးေတြအေၾကာင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့မွာ မေကာင္းတဲ့ဗီဇေတြထဲက မေကာင္းဆံုး ဗီဇရွိတယ္။ အဲ့ဒါက ငွက္ေပါက္စေလးေတြကို ေစာင့္ ဖမ္းတာပဲ။ အိမ္ေရွ႕သရက္ပင္ၾကီးေပၚမွာ ငွက္ကေလးေတြ အသိုက္လုပ္ျပီဆို ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္း ေနတယ္။ ဥကေပါက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္ သြားကိုင္ၾကည့္ခ်င္လို႔။ ငွက္ကေလးေတြ ေပါက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္… အပ်ံသင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဖမ္း မလို႔။ ဘာရယ္ ညာရယ္လဲ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့လိုပဲ ကေလးစိတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ငွက္ကေလးေတြကို လိုခ်င္မိတယ္။

 

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္လုပ္လိုက္လို႔ ေက်ာင္းခန္းေဘး စံပယ္ရံုထဲက ႏွံျပည္စုတ္ငွက္သိုက္ကေလး ပ်က္ျပီး ဥကေလးေတြ က်ကြဲသြားတယ္။ အဲ့တုန္းက ေလးတန္းထင္ပါရဲ့။ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ…။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ… ငါးတန္းေျခာက္တန္းေလာက္မွာ… အိမ္ေရွ႕သရက္ပင္ေပၚကေန ဟိုဘက္ ပိႏၷဲပင္ေပၚအပ်ံသင္ေနတဲ့ ငွက္ကေလး ကၽြန္ေတာ္ လုပ္လိုက္လို႔ ေအာက္တည့္တည့္က ေရကန္ထဲက်သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဆယ္လိုက္နိုင္ပါတယ္။ ေစတနာပိုျပီး ငွက္ကေလးခ်မ္းေနမွာစိုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ မီးဖိုေပၚတင္လိုက္မိတာ… တစ္ခါတည္း ကင္ ျပီးသားျဖစ္သြားတယ္။ စိတ္မေကာင္းဘူး။

 

ကၽြန္ေတာ္က ငွက္ကေလးေတြကို သိပ္လိုခ်င္မွန္းသိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့အဖိုးက လံုးဝမၾကိဳက္ေပမယ့္ လိုက္ေလ်ာရွာပါတယ္။ စေနတနဂၤေႏြတိုင္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြတိုင္း သူ႔အိမ္မွာသြားေနတဲ့အခါတိုင္းမွာ ဘုရားေစာင္းတန္းက စာဘုန္းၾကီးေလးေတြ တစ္ေန႔တစ္ေကာင္ ဝယ္ဝယ္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္… ေနာက္ေန႔ မနက္ေရာက္တိုင္း ငွက္ကေလးေတြကို နင့္အသက္တစ္ခါလႊတ္ ငါ့အသက္မိတိုင္းလြတ္လို႔ ေျပာျပီးျပန္လႊတ္ေပးရတယ္။ ျပီးရင္အဖိုးက ေနာက္တစ္ေကာင္အသစ္ထပ္ဝယ္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္ သိလား။

 

ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ငွက္အရွင္ေထာင္တဲ့နည္းလမ္းပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စမ္းၾကည့္တယ္။ သူတို႔က သံပိုက္ကြန္ပါးပါးေလးကုိအသံုးျပဳျပီး သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလးနဲ႔ေထာက္ထား၊ သစ္ကိုင္းေျခာက္ကိုေတာ့ ၾကိဳးနဲ႔ခ်ည္ျပီး ဒီဘက္တစ္ဖက္က ကိုယ္ကပုန္းျပီး အသင့္ေန။ သံကြန္ျခာရဲ့ေအာက္မွာ စပါးေစ့ေလးေတြခ်ေပးထားတယ္။ ငွက္ကေလးေတြ အစာလာေကာက္ရင္ အဲ့သံကြန္ခ်ာကိုေထာက္ထားတဲ့ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလးကို ၾကိဳးနဲ႔ဆြဲလိုက္ရင္ ငွက္ကေလးေတြ ေျပးမလြတ္ေတာ့ဘူး….။ ဟာ ဟာ ဟ… သေဘာက်တာပ။ အဲ့အတိုင္းလိုက္လုပ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သံကြန္ခ်ာမရွိေတာ့ ထမင္းစားပြဲက အုပ္ေဆာင္းအစိမ္းၾကီးကို အေမမသိေအာင္ယူ။ ဒုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ေထာက္ထား။ ၾကိဳးက သိပ္မရွည္ေတာ့ ကိုယ္က ပုန္းေနနိုင္မယ့္ေနရာအထိဆြဲလို႔မရဘူး။ ပုန္းမေနရလည္း ကိုယ္က အေရးမၾကီးဘူး။ ကိုယ္က ၁မိနစ္ကို ၂ခါေလာက္ ထ ထ ၾကည့္ခ်င္တာဆိုေတာ့ ကိစၥမရွိဘူး။ အဲ့ေတာ့… မိ လိုက္တဲ့ ငွက္။ တစ္ေကာင္မွကို ျဖတ္ကိုမပ်ံတာ။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီနည္းလည္း လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္။

 

ေႏြသံုးလပိတ္ရက္ေတြ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္း အန္တီနန္းတို႔အိမ္မွာသြားေနၾကေတာ့ ၾကက္တူေရြးေရာဂါထလာတယ္။ အန္တီနန္းေျပာေျပာျပတဲ့ သူတို႔ျမိဳ႕က ၾကက္တူေရြးဖမ္းနည္းအေၾကာင္း စိတ္ကူးေတြယဥ္လိုက္ရတာ အေမာ။ ေနာက္ဆံုး တအားပူဆာတာနဲ႔ အန္တီနန္းတို႔အိမ္က ၾကက္တူေရြးေလးေတြ ဝယ္ေပးလာတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ ပထမဆံုး ပိုင္ဆိုင္ဖူးတဲ့ ၾကက္တူေရြးေလးေတြ။ အဲ့အိမ္ကကေလးေတြေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအကို၂ေယာက္ေရာဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေကာင္က်နဲ႔ ၾကက္တူေရြး ၄ ၅ ၆ေကာင္ပဲ။ ၾကက္တူေရြးေလးေတြကို အေတာင္ညွပ္ေပးရင္ မပ်ံေတာ့ဘူးဆိုလို႔ အေတာင္လဲ ထုတ္ညွပ္ေရာ… ပ်ံေျပးသြားလို႔ ငို လိုက္ရတာ။

 

ၾကီးေကာင္ဝင္လာေတာ့ ပါပါက ယုဇနပလာဇာက ေက်းက်ဳတ္ေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလာတယ္။ သူလည္းလိုခ်င္ေနပါလ်က္နဲ႔ သားေတာ္ေမာင္ကို လာျပန္ေမးေသးတယ္။ အရမ္းလွျပီးသိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ငွက္ေသးေသးေလးေတြ သိလားတဲ့။ ငါ့သား မင္း ေမြးမလားတဲ့။ ဒီကလည္း ျမင္ေတာင္မျမင္ဖူးေသးဘူး ငွက္ဆိုတာနဲ႔တင္ စပ္စလူးေတြ ထ ေနျပီ။ ခုဝယ္ေပးပါ ျဖစ္ေတာ့တာ။ ပါပါက ငွက္အျပာေလးရယ္ အဝါေလးရယ္ အစိမ္းေလးရယ္ စိမ္ျပာဝါအေရာင္က်ားေလးရယ္ ၄ေကာင္ဝယ္လာေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဝါေရာင္ေလးကိုအခ်စ္ဆံုး…။ က်န္တဲ့ ၃ေကာင္က ကိုက္လို႔။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။

 

ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကိုသိပ္ခ်စ္တာ ငွက္ကေလးေတြပ်ံခ်င္ရွာမွာပဲေနာ္လို႔ တစ္ခါမွေတာင္မေတြးဖူးဘူး။ ဘာလို႔မ်ား ငါနဲ႔ခြဲျပီးအေဝးပ်ံခ်င္ေနၾကလဲမသိဘူးပဲ ေတြးမိတာ။ ငွက္ကေလးေတြကလည္း စကားမ်ားတယ္။ ပက်ိ ပက်ိနဲ႔ကိုေနတာပဲ။ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ သူတို႔အတြက္ ေသာက္ေရထည့္ေပးရ သူတို႔စားတဲ့ ဆပ္ႏွံေလးေတြ ထည့္ေပးရနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဂရုစိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္လည္းငယ္ေသးေတာ့ ေသခ်ာလည္းနားမလည္ေတာ့ နည္းလမ္းမက်ဘူးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သဲသဲလႈပ္ အဝါေလး ဖ်ားပါေလေရာ…

 

တကယ္ပါ။ ေလာကမွာ တိရိစာၦန္ေနမေကာင္းရင္ေဆးကုတဲ့ဆရာဝန္ရွိတယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ငွက္ကေလးေနမေကာင္းေတာ့မွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ၾကားဖူးတာ။ စာတိုက္လမ္းဆံုနားမွာ တိရိစာၦန္ေဆးခန္းရွိတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ စက္ဘီးေလးနဲ႔သြားၾကည့္တယ္။ ေသခ်ာသြားေတာ့ ေမေမ့ကိုအတင္းပူဆာျပီး သားအမိ၂ေယာက္ဆိုက္ကားနဲ႔ ငွက္ကေလးကို ငွက္အိမ္ေလးထဲထည့္ျပီး သြားျပၾကတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္။ ေမေမ ရွိဳးထုတ္ထားတယ္။ း) ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ငွက္ကေလးကိုေခၚသြားမယ္ ဆရာဝန္ကိုျပမယ္ ဆရာဝန္က တစ္ခုခုလုပ္ေပးမယ္ ျပီးရင္ ျပန္လာရံုပဲ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔ၾကေတာ့ ကြာျခားတယ္။ ညေန ၅နာရီေဆးခန္းဖြင့္တယ္ဆိုလို႔ ၅နာရီမထိုးခင္ကတည္းကေရာက္သြားတာ ေဒါက္တာမမက ၆နာရီထိုးမွ ေပၚေတာ္မူတယ္။ ကိုယ္က တိုကင္ယူရမွန္းလဲမသိေတာ့ ေစာင့္ေနရတာေပါ့။ ည ၈နာရီထိုးကာနီးအထိ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ေသးဘူး။ ျခင္ေတြကလည္းကိုက္ ဗိုက္ေတြကလည္းဆာ အေမကလည္း တဆူဆူ တပူပူေပါ့။ ရွည္တယ္ အက်ိဳးကိုမေပးဘူး ဘာညာေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း ပြားတာေပါ့။ ကိုယ္လဲ အျပစ္မရွိပါဘဲ အသားလြတ္အဆူခံရတဲ့ အေျခအေနေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေမေမျပန္သြားတယ္။ နင့္ဟာနင္ ျပန္လာခဲ့တဲ့ဆိုျပီး ေငြ၂၀၀နဲ႔ထားခဲ့တယ္။

 

ဆရာဝန္မရဲ့ နူးညံ့တဲ့အေျပာအဆိုေလးေတြ ေနမေကာင္းေနတဲ့ ေခြးေလးေတြေၾကာင္ေလးေတြ၊ သူတို႔ကိုခ်စ္ၾကတဲ့ ပိုင္ရွင္ေတြ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီးပဲ…။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။ အားလံုးဟာ အထူးအဆန္းခ်ည္းပဲ။ အပူခ်ိန္တိုင္းေတာ့လဲ ဖင္ေပါက္ကတိုင္းတယ္။ ေဆးထိုးေတာ့လဲ ျငိမ္ျငိမ္အထိုးမခံၾကလို႔ ခ်ဳပ္ထားရတယ္။ နာလားလည္း မေျပာတတ္ၾကဘူး။ ေခါင္းမူးတယ္ ဟိုဟာစားခ်င္တယ္ ဒီဟာစားခ်င္တယ္လဲ မေျပာတတ္ၾကရွာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ငွက္ကေလးလိုေပါ့… ေလွာင္အိမ္ထဲမွာပဲ ကုပ္ ေနရရွာတယ္။

သနားပါတယ္ေနာ္…ကၽြန္ေတာ္က သနားတတ္တယ္။

 

သိလား…။ ကၽြန္ေတာ္ သနားသြားတယ္။

 

ဆရာဝန္မက ငွက္ကေလးအတြက္ ေသာက္ေဆးေပးလိုက္တယ္။ အရည္ေဖ်ာ္ျပီး ေဆးထိုးအပ္နဲ႔ အစက္ခ်ေပးရမွာ။ တစ္နာရီတစ္ၾကိမ္တဲ့။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ။ ညေတာင္မအိပ္ရဘူး ေဆးထထတိုက္ရတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ေဆးထိုးအပ္ကေလးရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ငွက္ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေဆးတိုက္းျပီးျပဳစုရတယ္။

 

သိလား…။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ေဆးထိုးအပ္ကေလးရွိတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တိတ္ကေလး သံဓိဌာန္ခ်မိတယ္။

ငါခ်စ္တဲ့… သနားစရာေကာင္းတဲ့ တိရိစာၦန္ေလးေတြကို ငါၾကီးလာရင္ ငါကိုယ္တိုင္ ေဆးကုေပးမယ္…

 

——————————————————————————————————————-

 

အခု ဒီစာကိုေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖာ္မင္တတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္တည္းသမားဘဝကို အေတာ္ေလးေနသားက်လို႔ေနပါျပီ။

 

ခ်စ္တဲ့မိသားစုဆိုတာလည္း အတူမေနရတာ ၈ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ရွိျပီထင္ပါရဲ့။

 

ငွက္ေလွာင္အိမ္ေလးလိုပဲ သိပ္မက်ယ္တဲ့ က်ဥ္းက်ဳတ္က်ဳတ္အခန္းေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ အေညာင္းဆန္႔တတ္ခဲ့ျပီပဲ။

 

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာေတာ့ ေဆးထိုးအပ္တစ္ေခ်ာင္းကိုျမဲျမံစြာဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ…

 

———————————————————————————————————————

 

တီးေကာ့ခ္ (Vet)

About teekock

has written 6 post in this Website..