ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၁

http://myanmargazette.net/197732

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၂

http://myanmargazette.net/197764

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၃

http://myanmargazette.net/197821

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၄

http://myanmargazette.net/197852

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၅

http://myanmargazette.net/198092

 

———————————————————————————————-

 

စာေမးပြဲေျဖဖို႔ တစ္လေလာက္အလိုမွာ ဂိုက္ဆရာမက အိမ္မွာလာအိပ္ေပးတယ္။ အတူတူစာသင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကလည္း အိမ္မွာပဲ အိပ္တယ္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ တကယ့္က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲပဲ။ ညဘက္ဆို (၁၂) နာရီေလာက္အထိ စာက်က္ရတယ္။ မနက္ဆို (၄) နာရီမွာ ႏႈိးတယ္။ ဆရာမက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဝီရိယေကာင္းလဲဆိုရင္ မနက္ (၃) နာရီဆို သူက ႏိုးေနၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္မကို ႏႈိးခ်င္ေနတာဆိုပဲ။ ေစာေနေသးလို႔တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ နာရီတၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ (၄) နာရီအထိ ေစာင့္တာတဲ့။ (၄) နာရီဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မကို ေခၚၿပီ။ အိမ္ကလူေတြႏိႈးရင္ ေပေတၿပီး ဆက္အိပ္ေနသေလာက္ ဆရာမနဲ႔ဆိုေတာ့ မထလို႔မရေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက အိမ္ေရွ႔ခန္းက ကၽြန္မတို႔ စာက်က္တဲ့ေနရာမွာ အိပ္တယ္။ ဆရာမက အိမ္လယ္ခန္းမွာ အိပ္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔အဘြားကေတာ့ အိပ္ခန္းထဲမွာေပါ့။ ကၽြန္မမွာ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ စာၾကည့္စားပြဲကိုသြားရတာ။ အေရွ႕ခန္းက သေကာင့္သားကေတာ့ ျခင္ေထာင္အျပင္ကိုထြက္တာနဲ႔ စာၾကည့္စားပြဲကိုေရာက္ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူက ေခါင္းေလးပဲ အျပင္ထုတ္ၿပီး စာက်က္ေသးတယ္။ ဆရာမကေတာ့ ေမွးရင္းနဲ႔ပဲ ေစာင့္တာေပါ့။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြဆုိ ႏွစ္ေယာက္သား မတည့္သေလာက္ ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲ။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ဆီ အသံထြက္ေပးတာ။ သူက စာေအာ္က်က္ေနရင္ ကၽြန္မက ငိုက္တယ္။ ကၽြန္မ စာေအာ္က်က္ရင္ သူက ငိုက္တယ္။ ဆရာမက လွမ္းေမးရင္ေတာ့ စာတြက္ေနတယ္လို႔ ေျပာေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔မွာ စာေမးပြဲေျဖခါနီး တစ္လေလာက္ကို ျဖတ္သန္းၾကေလသတည္းေပါ့။

စာေမးပြဲႀကီးေျဖမယ့္အခ်ိန္ကို ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစာက်က္စာေန႔ဆိုေတာ့ ဂိုက္ဆရာမက မလာဘူး။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း သူ႔အိမ္မွာပဲ ျပန္အိပ္တယ္။ ျမန္မာစာေျဖမယ့္ညဦးပိုင္းမွာ သိပ္လည္း စိတ္မလႈပ္ရွားမိပါဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ျမန္မာစာဆရာႀကီးက မိသားစုထဲကတစ္ေယာက္ရဲ႕ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတယ္။ ဆရာႀကီးခမ်ာ တပည့္ေတြဆီကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ လာရွာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုလည္း စိတ္ေအးေအးထားဖို႔၊ ေသခ်ာေျဖခဲ့ဖို႔ မွာတာေပါ့။ အဲဒီေန႔ ညေနဘက္တုန္းက ကၽြန္မရဲ႕ ဂိုက္ဆရာနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ သူကလည္း ရန္ကုန္မွာ ေဟာ့ျဖစ္ေနတဲ့စာေတြကို ေျပာျပတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မကလည္း ဆရာႀကီးကို ရန္ကုန္မွာေတာ့ ဘယ္အပုဒ္ေတြေဟာ့ေနတယ္ လို႔ ျပန္ေျပာျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မကို ဆူပါေလေရာ။ နင္ ဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ၊ စာေတြကို ေရြးမၾကည့္သြားနဲ႔ေနာ္ တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း စေပါ့ေတြကို မယံုပါဘူး။ ျပာျပာသလဲျပန္ရွင္းျပရတာေပါ့။ ေျပာျပတာပါလုိ႔၊ အကုန္ၾကည့္သြားမွာပါလုိ႔။ ဆရာႀကီး ျပန္သြားေတာ့ ည (၉) နာရီေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ခဏေလာက္ စာျပန္ဖတ္ၿပီး အိပ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက စေတာ့တာပဲ။ စာအုပ္လည္း ျပန္လွန္ေရာ ေနာက္ပိုင္းစာေတြ ေမ့ကုန္တာ။ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွကို မရွိေတာ့တာ။ ျပန္စဥ္းစားေလ စာေတြက ေရာေနေလပဲ။ ရုတ္တရပ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ ျပန္ထိန္းရတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္က စာေမးပြဲေျဖခါနီးရင္ စာေတြေမ့တတ္တာ။ စာေမးပြဲခန္းထဲေရာက္လို႔ ေျဖၿပီဆိုရင္ ျပန္စဥ္းစားလို႔ရတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးကလည္း စာေမးပြဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေျဖခဲ့တာဆိုေတာ့ အခုလည္း ဒါ ငါ့အက်င့္ပဲေလ ဆိုၿပီး စိတ္ကို ျပန္ထိန္းရတာ။ အေမ့ကိုလည္း မေျပာရဲဘူး။ အဆူခံရမွာစိုးလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ (၁၁) နာရီလည္းေက်ာ္ေရာ မနက္ျဖန္စာေမးပြဲကို အမွတ္ (၁၀၀) ရေအာင္ေျဖမယ့္ရုပ္မ်ိဳးဖမ္းၿပီး ဝင္အိပ္လိုက္ပါေလေရာ။

မနက္က်ေတာ့ (၄) နာရီေလာက္မွာ အေမကႏႈိးတယ္။ စာေမးပြဲရက္မွာ ကဂ်ီကေဂ်ာင္က်ေနရင္ အဆဲခံရမွာစိုးလို႔ မထခ်င္ထခ်င္နဲ႔ ထရတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ မေန႔က ေမ့ေနတဲ့စာေတြ ျပန္ၾကည့္မယ္လည္းလုပ္ေရာ စာအုပ္က မေတြ႔ဘူး။ ဆရာႀကီးက အပုဒ္ရွည္ေတြကို နမူနာေျဖေပးထားတာေတြ ရွိတယ္။ မွတ္စုသေဘာမ်ိဳး ၾကည့္ရေအာင္ေပါ့။ ေရွ႔ပိုင္းအတြက္ အပို္င္း (၁)၊ ေနာက္ပိုင္းအတြက္ အပိုင္း (၂)။ အခုက ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုတဲ့ အပိုင္း (၂) စာအုပ္ ေပ်ာက္ေနတာ။ ဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႔ဘူး။ အေမက အစကတည္းက ေပ်ာက္ေနတာလားတဲ့။ မဟုတ္ဘူး၊ ညကတင္ ဖတ္ေနေသးတယ္ေပါ့။ တစ္အိမ္လံုးလည္း ေျဗာင္းဆန္ေနၿပီ။ မေတြ႔ေတာ့တဲ့အဆံုးေတာ့ အိမ္က အစ္မဝမ္းကြဲကို သူငယ္ခ်င္းဆီကိုလႊတ္၊ ေနာက္ပိုင္းအခန္းေတြ မၾကည့္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ အပိုင္း (၂) စာအုပ္ေလး ငွားလိုက္ဖို႔ ေျပာရတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း စာႀကိဳးစားရွာပါတယ္။ စာအုပ္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔စာအုပ္ေလး ကယ္ေပလို႔သာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲၾကည့္ၾကည့္ စာေတြက ေခါင္းထဲကို မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ မနက္စာေလးစား၊ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေက်ာင္းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္ေရာ။

ထံုးစံအတိုင္း အေမက ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး အကုန္ကပ္ေပးထားတယ္။ ဘုရားလည္း ကန္ေတာ့ၿပီးေရာ အေမက စာရြက္တစ္ရြက္ထုတ္လာတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ဆရာက ေဗဒင္ေမးေပးၿပီး ျပန္ေပးထားတဲ့စာရြက္။ ျမန္မာစာေျဖရမယ့္ေန႔အတြက္ ယၾတာက နဖူးမွာ “က” အကၡရာကို ေရးသြားရမယ္၊ ႏွင္းဆီပန္းအဝါ ေဆာင္သြားရမယ္တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ စတိပဲ ေရးရင္ ရၿပီဆိုလို႔ ခဲတံေလးနဲ႔ပဲ အသာေလးေရးလိုက္လို႔။ ႏွင္းဆီပန္းကေတာ့ ကြန္ပါဘူးထဲ ထည့္လို႔မရေတာ့ လက္ကကိုင္ထားရတာေပါ့။ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္နဲ႔က နည္းနည္းလွမ္းေတာ့ ဆိုက္ကားနဲ႔ သြားတယ္။ အေမက လိုက္ပို႔တယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားရင္ အမွားမ်ားမွာစိုးလို႔ စာေမးပြဲႀကီးဆိုတာကို မနည္းေဖ်ာက္ထားၿပီး ေျဖေနက်စာေမးပဲြလု႔ိပဲ စိတ္ထဲထည့္ထားရတာ။ ေက်ာင္းေရွ႔မွာလည္း လူအုပ္က မနည္းဘူး။ ဒီႏွစ္က ထူးထူးျခားျခား ေက်ာင္းထဲကိုအဝင္မွာ အခန္းေလးေတြလုပ္ထားတယ္။ ခိုးခ်မယ့္စာရြက္ပါမပါ စစ္ခံရမယ္တဲ့။ ကၽြန္မဝင္သြားေတာ့ အထဲမွာရွိတဲ့ ဆရာမေတြက ငယ္ငယ္က ထူးခၽြန္စာေမးပြဲေတြေျဖရင္းနဲ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိၿပီး သိေနတဲ့ဆရာမေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္မကိုဆို မစစ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလုိ႔ သြားသြား သမီး၊ ရတယ္ တဲ့။ ႏွင္းဆီပန္းကိုလွမ္းၾကည့္ၾကေတာ့ ကၽြန္မမွာ ရွက္လိုက္တာ။ ေျဖရမယ့္အခန္းကို ရွာလိုက္ေတာ့ ေထာင့္ခန္းျဖစ္ေနတယ္။ အေနာက္နဲ႔ ေဘးမွာက ေကာ္ရစ္ဒါဆိုေတာ့ သိပ္မေခ်ာင္ဘူး။ ကံေကာင္းတာက အခန္းထဲက စာေတာ္တဲ့သူငယ္ခ်င္း (၃) ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အတူတူက်ေနေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္။ အတူတူက်တယ္ဆိုလို႔ အေမက မွာလိုက္ေသးတယ္။ ဘယ္အခန္းက်လဲ လို႔ ေမးရင္ ျပန္မေျဖနဲ႔တဲ့။ က် ဆိုတာက နိမိတ္မေကာင္းဘူးတဲ့။ ဘယ္အခန္းမွာ ေျဖရမွာလဲ လို႔ ေမးမွ ျပန္ေျဖတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးမွေတာ့ ျပန္မေျဖလို႔ မရဘူးေလ။ သူတို႔ ဘယ္လိုပဲ ေမးေမး၊ ငါ ဘယ္အခန္းမွာ ေျဖရမွာ လို႔ ျပန္ေျဖရင္း က် ဆိုတာကုိ ထည့္မေျပာဖို႔လည္း ရွင္းျပရေသးတယ္။

အခန္းထဲကိုဝင္ေတာ့လည္း ထပ္ၿပီး ဘုရားကန္ေတာ့ေသးတယ္။ အေျဖလႊာမွာ ေဘးမ်ဥ္းေတြတားေနရင္းနဲ႔လည္း သမၺဳေဒၶကို ရြတ္ေနရတာ။ ေမးခြန္းလက္ထဲေရာက္လာေတာ့ မၾကည့္ရဲေသးဘူး။ ေမးခြန္းစာရြက္ကို ေမွာက္ၿပီး ဂါထာရြတ္ေသးတယ္။ (ဘာဂါထာလည္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။) ျမန္မာစာ ဆိုေတာ့ ၾကာသပေတးနံ၊ (၅) ေခါက္ရြတ္တာ။ အဂၤလိပ္စာဆို တနဂၤေႏြ၊ (၁) ေခါက္ေပါ့။ ၿပီးမွ ေမးခြန္းဘက္ကိုျပန္လွန္၊ အေျဖလႊာနဲ႔ အုပ္ထားၿပီး တစ္ပုဒ္ခ်င္းၾကည့္ၿပီး ေျဖတာ။ ဟိုးေအာက္ဆံုးက အပုဒ္ရွည္ေတြ၊ စာစီစာကံုးေတြကို ၾကည့္မိလို႔ မေျဖႏိုင္တာေတြ ပါေနရင္ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး က်န္တာေတြပါ အမွားပါမွာစိုးလို႔ မေျဖေသးတဲ့ေမးခြန္းကို အုပ္ထားတာ။ ျမန္မာစာကေတာ့ အခ်ိန္ကြက္တိပဲ။ (အစကတည္းက ဘယ္အပုဒ္ဆို ဘယ္ႏွစ္မိနစ္ေျဖမယ္ ဆိုၿပီး တစ္ခါတည္း ေလ့က်င့္ၿပီးသားကိုး။) ဒါေတာင္ ကဗ်ာအပုဒ္ရွည္ကို ေျဖေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေျဖလိုက္တာ အခ်ိန္လစ္မစ္ေက်ာ္သြားလို႔ ျပန္စစ္ခ်ိန္ေလ်ာ့သြားေသးတယ္။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ အားလံုးကြက္တိ။ အနည္းဆံုး (၈၀) ပဲေပါ့။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အထင္ႀကီးတာမ်ား အေတာ္ဆိုးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာစာ တစ္ဘာသာတည္းကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးပထမ လိုခ်င္ခဲ့တာ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေရွ႔ (၃) ႏွစ္က အစ္ကိုတစ္ေယာက္က (၈၃) မွတ္ နဲ႔ ရခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ေျပာရရင္ တကယ္တမ္းေအာင္စာရင္းမွာ (၇၅) မွတ္ကြက္တိပဲ ရခဲ့တာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရင္နာလို႔ မဆံုးဘူး။

ျပန္ထြက္လာေတာ့ အေမက လာႀကိဳေနၿပီ။ ဆိုက္ကားနဲ႔ျပန္လာ၊ ဂိုက္ဆရာရဲ႕ အိမ္ကို ေျဖႏိုင္ေၾကာင္းဝင္ေျပာ (ဆရာကေတာ့ ရန္ကုန္မွာ)၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဝတ္အစားလဲၿပီး ျမန္မာစာဆရာကို ေစာင့္တာ။ အေျဖတိုက္ခ်င္လြန္းလို႔ေလ။ ဆရာႀကီးကို အေျဖေတြအကုန္ေျပာျပၿပီးလို႔ မွန္တယ္ ဆိုမွပဲ ထမင္းစားၿပီး အိပ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ (၃) နာရီေလာက္မွ အိပ္ရာထ၊ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး အဂၤလိပ္စာၾကည့္ေပါ့။ အဂၤလိပ္စာကလည္း အေတာ္ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။ ဘာဖတ္လို႔ဖတ္ရမွန္း မသိဘူး။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဘာမွ ၾကည့္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့တာ။ စာေမးပြဲရက္မွာမွ စာမၾကည့္ရင္လည္း အဆူခံရမွာစိုးလို႔ စာအုပ္တစ္ကိုင္ကိုင္ လုပ္ရေသးတယ္။ အေရးထဲမွ ေမာင္ေလးက ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ ငွားထားေတာ့ ဖတ္ခ်င္တာ အရမ္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကာတြန္းစာအုပ္ကို ကိုင္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဆူခံရတာ။ ေမာင္ေလးကလည္း ေအာ္ၿပီးတိုင္ေသးတယ္။ ညေန (၆) နာရီေလာက္ဆို ဆရာနဲ႔ ဖုန္းသြားေျပာ၊ အခ်ိန္ကို မကုန္ကုန္ေအာင္ ျဖဳန္းရတာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ Essay ေတြ Letter ေတြပဲ ထိုင္ဖတ္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။ မနက္ဘက္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ Essay Letter စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေခ်ာင္ကပ္ၿပီး ငိုက္ေနတာ။ ယၾတာေတြကလည္း တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးဘူး။ မတူတဲ့ အကၡရာေတြကုိ လက္မွာ၊ ေျခဖဝါးမွာ၊ ညွပ္ရိုးမွာ၊ ေနာက္ဆံုး လွ်ာမွာပါ ပါေသးတယ္၊ ေရးရတာ။ အေဆာင္ေတြကလည္း အရိုးေတြေရာ၊ အရြက္ေတြေရာ စံုေနတာပဲ။ သီဟိုဠ္ရိုးဆိုလို႔ အေဖ့မွာ ရြာဘက္သြားရွာရေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စာကေတာ့ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းဘူး။ Essay ကို သိပ္မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလကေတာ့မေလွ်ာ့ဘူး။ ကံေကာင္းရင္ ဂုဏ္ထူးေပါ့။ တကယ္တမ္းက်လည္း မထြက္ခဲ့ပါဘူး။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 159 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010